Gisteren nam de wereld afscheid van het voorbije jaar.
Deze zaken noteer ik in mijn persoonlijk geschiedenisboekje:
*Mijn diploma behaalde ik in juni 2008.
Eindelijk bereikte ik mijn doel en heb ik mijn felbegeerde papiertje op zak! Na jaren op de dool in het Hoger Onderwijs, ben ik er in geslaagd een opleiding af te maken! Ein-de-lijk afgestudeerd en, als ik even mag stoefen, mét onderscheiding! Het mag gezegd worden en ik ben hierbij best trots op mezelf!
*De tot nog toe meest fantastische reis in mijn leventje maakte ik met mijn ventje in juli 2008. Ik hoef niet meer te verklappen waar we heen reisden, niet?
Ook een aantal andere zaken zullen me bijblijven:
*Ik ging als de slag als persoonlijk assistente. Impulsief en met grote spijt achteraf. Geen spijt omtrent mijn ontslag, wel spijt omdat ik er ooit begon. Wie weet had ik immers toen iets anders gevonden en voelde ik me super bij het werk dat ik nu nog steeds zou doen.
*Mijn gebit-miserie. Ik heb hier de laatste dagen van het jaar wat meegemaakt, je wil het niet eens weten...!
En dan nog, zoals elk jaar, dag in dag uit:
*Talloze labiele momenten, nog steeds obsessief rond eten en gewicht, nog steeds een crazy wijf met diepe dalen en hoge toppen. Nog steeds zoekend naar mijn weg in deze jungle van het leven.
Naast dit blijft de stabiele kracht in mijn leven mijn vriend die, ik vraag me nog zo vaak af waarom, van me blijft houden, no matter what!
En, of course, mijn mamie die ook, no matter what, van me blijft houden!
2008? Balans helt dik naar positief!!
maandag 29 december 2008
vrijdag 26 december 2008
De tijden zijn veranderd: kerst bij schoonfamilie
Vergeef me mijn vorig bericht... ik werd teveel beïnvloed door beelden uit het verleden.
Ook al is mijn familie shit (maar ik heb een schatje van een mama!), dankzij mijn liefke heb ik een lieve schoonfamilie. Ik heb de grote eer door hen geliefd en gekoesterd te worden *bloos* waar ik soms wel eens versteld van sta. Want, nooit veroordeelden zijn ouders me voor de zieke jaren die ik doorbracht in verschillende instellingen.
Het werd een diner bij mijn vriends grootouders met ook het gezelschap van zijn ma en pa. Voor mij was het een perfecte kerstavond: rustig, sfeervol, gezellig.
Natuurlijk waren de jaren voordien ook fijn met zijn tweetjes maar omdat we nu met zes waren, proefde ik van een 'familiegevoel'.
Het meest bizarre bij dit alles is dat de familie van mijn papa ongelooflijk uitgebreid is.
Gedurende de vakanties ginds, werd ik weken achtereen door hen omringd. Maar ze brachten me in de war, ze dreven me in het nauwe, ze vertrappelden mijn grenzen en zijn vreemden voor mij. Het zij zo, mijn schoonfamilie is perfect.
Ook al is mijn familie shit (maar ik heb een schatje van een mama!), dankzij mijn liefke heb ik een lieve schoonfamilie. Ik heb de grote eer door hen geliefd en gekoesterd te worden *bloos* waar ik soms wel eens versteld van sta. Want, nooit veroordeelden zijn ouders me voor de zieke jaren die ik doorbracht in verschillende instellingen.
Het werd een diner bij mijn vriends grootouders met ook het gezelschap van zijn ma en pa. Voor mij was het een perfecte kerstavond: rustig, sfeervol, gezellig.
Natuurlijk waren de jaren voordien ook fijn met zijn tweetjes maar omdat we nu met zes waren, proefde ik van een 'familiegevoel'.
Het meest bizarre bij dit alles is dat de familie van mijn papa ongelooflijk uitgebreid is.
Gedurende de vakanties ginds, werd ik weken achtereen door hen omringd. Maar ze brachten me in de war, ze dreven me in het nauwe, ze vertrappelden mijn grenzen en zijn vreemden voor mij. Het zij zo, mijn schoonfamilie is perfect.
dinsdag 23 december 2008
Eindejaarsperiode hopelijk snel voorbij
Ik irriteer me jaarlijks mateloos tijdens de Kerstperiode. Noem mij pessimistisch, negatief of een ongelooflijke sfeerverpester, toch vind ik de eindejaarsperiode ongelooflijk mottig. Het zijn de donkerste dagen van het jaar en toch verkies ik de duisternis boven al die irritante kerstpoppen en kitscherige figuren langs straat.
Overal massa's volk, kijk vooral uit als je in het centrum van de stap loopt of je wordt als het ware bijna vertrappeld.
En dan is er nog die fake gezelligheid en dat happy family gedoe, terwijl er maar bitter weinig happy families bestaan.
De onuitgesproken verplichting van kaartjes schrijven en pakjes kopen, laat het geld maar rollen! Crisis?! Nee, indruk maken en (dure) cadeaus kopen is de boodschap!
Kerstmis vind ik één al al FAKE / NEP gedoe.
(Wellicht heeft mijn verleden ermee te maken dat ik een grondige hekel heb aan Kerst maar dat is een ander verhaal.)
Oudejaarsavond vind ik veel prettiger. Vroeger ging ik feesten maar tegenwoordig blijven mijn ventje en ik lekker samen thuis met ons tweetjes. Het is véél te druk geworden om echt te gaan feesten wat dan weer voor de nodige stress zorgt...
In ieder geval kijk ik al uit naar halfweg januari, als de meeste feestdrukte eindelijk voorbij zal zijn en die irritante kerstbomen letterlijk in rook opgaan!
Overal massa's volk, kijk vooral uit als je in het centrum van de stap loopt of je wordt als het ware bijna vertrappeld.
En dan is er nog die fake gezelligheid en dat happy family gedoe, terwijl er maar bitter weinig happy families bestaan.
De onuitgesproken verplichting van kaartjes schrijven en pakjes kopen, laat het geld maar rollen! Crisis?! Nee, indruk maken en (dure) cadeaus kopen is de boodschap!
Kerstmis vind ik één al al FAKE / NEP gedoe.
(Wellicht heeft mijn verleden ermee te maken dat ik een grondige hekel heb aan Kerst maar dat is een ander verhaal.)
Oudejaarsavond vind ik veel prettiger. Vroeger ging ik feesten maar tegenwoordig blijven mijn ventje en ik lekker samen thuis met ons tweetjes. Het is véél te druk geworden om echt te gaan feesten wat dan weer voor de nodige stress zorgt...
In ieder geval kijk ik al uit naar halfweg januari, als de meeste feestdrukte eindelijk voorbij zal zijn en die irritante kerstbomen letterlijk in rook opgaan!
donderdag 18 december 2008
Ik wil werken!
Vandaag ben ik enkele uurtjes bezig geweest met sollicitatieformulieren in te vullen, cv's en motivatiebrieven door te sturen en op het net verder te speuren naar een job.
Ik heb twee vacatures gevonden die ik volledig zie zitten! Het stemmetje in mijn hoofd 'Dat kan ik allemaal niet!' heb ik wijselijk genegeerd.
Een derde vacature lijkt me ook wat maar het gaat slechts om 19uur per week, ik zou toch aan zo'n 30uur willen komen.
Hoe dan ook, het is tijd voor actie, vanaf januari wil ik écht wel aan de slag wil!
Voornaamste reden: te weinig koopkracht! ;-)
Tot mijn verbazing zijn er ook andere redenen waarom ik terug wil werken: het gevoel dat ik iets kàn, iets voor anderen kan betekenen, waardering en bevestiging krijgen voor hetgeen ik doe...
Hehe, ik heb terug moed :-)
Ik heb twee vacatures gevonden die ik volledig zie zitten! Het stemmetje in mijn hoofd 'Dat kan ik allemaal niet!' heb ik wijselijk genegeerd.
Een derde vacature lijkt me ook wat maar het gaat slechts om 19uur per week, ik zou toch aan zo'n 30uur willen komen.
Hoe dan ook, het is tijd voor actie, vanaf januari wil ik écht wel aan de slag wil!
Voornaamste reden: te weinig koopkracht! ;-)
Tot mijn verbazing zijn er ook andere redenen waarom ik terug wil werken: het gevoel dat ik iets kàn, iets voor anderen kan betekenen, waardering en bevestiging krijgen voor hetgeen ik doe...
Hehe, ik heb terug moed :-)
dinsdag 9 december 2008
Sollicitatie n° 2
Aanstaande donderdag...
De vacature klinkt goed maar ik weet nog te weinig concrete zaken over de job. Ik denk wel dat deze job iets voor mij zou kunnen zijn.
Feit is dat ik na nieuwjaar zeker aan het werk moet. Wie weet doe ik iets totaal anders, als het gesprek donderdag tegenvalt.
Niet te veel hopen, niet te veel verwachten. We zien wel...
De vacature klinkt goed maar ik weet nog te weinig concrete zaken over de job. Ik denk wel dat deze job iets voor mij zou kunnen zijn.
Feit is dat ik na nieuwjaar zeker aan het werk moet. Wie weet doe ik iets totaal anders, als het gesprek donderdag tegenvalt.
Niet te veel hopen, niet te veel verwachten. We zien wel...
dinsdag 2 december 2008
Heerlijk geslapen!
Na twee weken nachtmerries en 5 uur slaap per nacht heb ik vannacht heerlijk geslapen!
Gisteren was ik enorm zwak en moe. De voorbije dagen lag ik overdag te dutten in de zetel.
Hehe, ik kan er terug tegenaan!
Gisteren was ik enorm zwak en moe. De voorbije dagen lag ik overdag te dutten in de zetel.
Hehe, ik kan er terug tegenaan!
zondag 30 november 2008
Mijn thuis nog even in Gent
Het wordt toch een beetje eenzaam nu zowat alle bekenden die samen met mij in Gent studeerden terug zijn vertrokken. Velen bleven na hun studies nog een jaartje of twee 'plakken' maar nu zijn ze zowat allemaal terug naar onze roots: West-Vlaanderen.
Er is nog één vriendin, V., die nu een half jaar getrouwd is. V. en haar man (wat klinkt dit nog steeds ráár!) zijn aan het uitkijken om een huis te kopen.
En ik?
Welja, toen ik nu bijna 5 jaar geleden viel voor een rasechte Gentenaar heb ik me voorlopig in Gent gesetteld. Waarschijnlijk verhuizen we over een jaar, twee jaar (we wachten nog af tot de prijzen verder zakken...)
Ik wil zeker niet terug naar West-Vlaanderen. Mijn voorkeur gaat naar een randgemeente van Gent, of ergens tussen Gent en Brussel. We zien wel...
Er is nog één vriendin, V., die nu een half jaar getrouwd is. V. en haar man (wat klinkt dit nog steeds ráár!) zijn aan het uitkijken om een huis te kopen.
En ik?
Welja, toen ik nu bijna 5 jaar geleden viel voor een rasechte Gentenaar heb ik me voorlopig in Gent gesetteld. Waarschijnlijk verhuizen we over een jaar, twee jaar (we wachten nog af tot de prijzen verder zakken...)
Ik wil zeker niet terug naar West-Vlaanderen. Mijn voorkeur gaat naar een randgemeente van Gent, of ergens tussen Gent en Brussel. We zien wel...
zaterdag 29 november 2008
Mijn plekje voor de verwarming
Wie mijn blogje doorleest weet intussen al dat ik een 'koukleumpje' ben.
Als klein meisje zat ik steeds voor de verwarming, nét niet ertegenaan. Ik speelde op mijn dekentje met mijn poppen of hamsters, ik kon me uren vermaken op mezelf.
Op zondag stak papa speciaal voor mij de haard aan. Dan verhuisde ik met mijn dekentje van de electrische verwarming naar de kachel, de vlammen vond ik heel rustgevend.
Het enige wat ik moest doen, was het vuur in de gaten houden. Papa moest namelijk tijdig nieuwe houtblokken halen uit het tuinhuis. Ik herinner me hoe ik hem aandachtig met mijn ogen richting tuinhuis volgde.
Soms mocht ik hout op het vuur gooien maar ik was een beetje bang. Plots leken vlammen heel bedreigend.
Toen ik groot genoeg werd om te lezen, trof je me steeds met boeken voor de haard.
Jaren later zit ik nog steeds als toen voor de verwarming. Als ik het koud heb, neem ik een kussen en installeer ik me gezellig voor de verwarming.
Mooie herinneringen uit het verleden kwamen in mijn hoofd, mooie gedachten over mijn papa.
Als klein meisje zat ik steeds voor de verwarming, nét niet ertegenaan. Ik speelde op mijn dekentje met mijn poppen of hamsters, ik kon me uren vermaken op mezelf.
Op zondag stak papa speciaal voor mij de haard aan. Dan verhuisde ik met mijn dekentje van de electrische verwarming naar de kachel, de vlammen vond ik heel rustgevend.
Het enige wat ik moest doen, was het vuur in de gaten houden. Papa moest namelijk tijdig nieuwe houtblokken halen uit het tuinhuis. Ik herinner me hoe ik hem aandachtig met mijn ogen richting tuinhuis volgde.
Soms mocht ik hout op het vuur gooien maar ik was een beetje bang. Plots leken vlammen heel bedreigend.
Toen ik groot genoeg werd om te lezen, trof je me steeds met boeken voor de haard.
Jaren later zit ik nog steeds als toen voor de verwarming. Als ik het koud heb, neem ik een kussen en installeer ik me gezellig voor de verwarming.
Mooie herinneringen uit het verleden kwamen in mijn hoofd, mooie gedachten over mijn papa.
vrijdag 28 november 2008
Ik klim langzaam uit mijn put
Intussen ben ik er alweer een beetje bovenop gekomen. Eigenlijk weet ik niet echt wat mij overkomen is maar van de ene op de andere dag zat ik er opeens volledig door.
Normaalgezien gaat het sneller weg dan nu...
Het zal een mix van allerlei zaken zijn die me de put in duwden. De grootste oorzaak zal zijn - zoals vaker gebeurde - dat ik zo'n 4 dagen zonder antidepressiva zat.
Mijn psychiater zei me dat dit het 'rebound' effect is: plotse paniek in uw lijf en hoofd omdat je bruusk stopt met slikken. Ontwenningsverschijnselen dus met een versterking van allerlei symptomen. Deze reboundverschijnselen zouden minder intens optreden indien je die pillerij langzamer afbouwt... Ik hoop het maar want ik wil beginnen afbouwen om uiteindelijk te stoppen.
Dan was er nog alle stress van die operatie van mijn tandvlees.
Ook slaap ik de laatste week heel slecht: hevige nachtmerries, met een uitgeput gevoel opstaan, niet kunnen inslapen of véél te vroeg wakker worden.
En als kers op de taart zit ik met een 'bedroevend ijzergehalte' in mijn lichaam (dixit dokter) waardoor ik sowieso al zwak, moe en futloos ben en van die vervelende trillende handen heb.
Tot zover mijn klachtenlijstje...
Normaalgezien gaat het sneller weg dan nu...
Het zal een mix van allerlei zaken zijn die me de put in duwden. De grootste oorzaak zal zijn - zoals vaker gebeurde - dat ik zo'n 4 dagen zonder antidepressiva zat.
Mijn psychiater zei me dat dit het 'rebound' effect is: plotse paniek in uw lijf en hoofd omdat je bruusk stopt met slikken. Ontwenningsverschijnselen dus met een versterking van allerlei symptomen. Deze reboundverschijnselen zouden minder intens optreden indien je die pillerij langzamer afbouwt... Ik hoop het maar want ik wil beginnen afbouwen om uiteindelijk te stoppen.
Dan was er nog alle stress van die operatie van mijn tandvlees.
Ook slaap ik de laatste week heel slecht: hevige nachtmerries, met een uitgeput gevoel opstaan, niet kunnen inslapen of véél te vroeg wakker worden.
En als kers op de taart zit ik met een 'bedroevend ijzergehalte' in mijn lichaam (dixit dokter) waardoor ik sowieso al zwak, moe en futloos ben en van die vervelende trillende handen heb.
Tot zover mijn klachtenlijstje...
vrijdag 21 november 2008
Soms...
Soms
gebeurt het nog eens
ook al wil ik het niet, écht niet
maar soms
komt alles samen
daar zit je dan
voor je uit te staren
de dag voordien, zelfs de week voordien
was je nog gelukkig
soms is één iets genoeg
om de boel in je hoofd te laten exploderen
één iets
één woord
en daar is het
'zelfmoord'
soms denk ik er nog eens aan
ik wil niet meer
ik geef het op
gebeurt het nog eens
ook al wil ik het niet, écht niet
maar soms
komt alles samen
daar zit je dan
voor je uit te staren
de dag voordien, zelfs de week voordien
was je nog gelukkig
soms is één iets genoeg
om de boel in je hoofd te laten exploderen
één iets
één woord
en daar is het
'zelfmoord'
soms denk ik er nog eens aan
ik wil niet meer
ik geef het op
donderdag 20 november 2008
Kritiek enzo...
Vaak is de criticus in jezelf nog erger dan de kritiek die van anderen komt.
Think about it...
;-)
Think about it...
;-)
woensdag 19 november 2008
Onder het mes
Gisteren geopereerd geweest aan mijn tandvlees. Ik verwachtte pijn - veel pijn - maar wonder boven wonder was ik van de eerste keer goed verdoofd en heb ik niets gevoeld van de ingreep zelf.
De spuitjes voor verdoving waren wel heel pijnlijk. De tranen stroomden over mijn wangen...
Wat een topconcentratie van die twee boven mijn mond. De muziek moest afgezet worden, schorten en handschoenen aan, ik voelde hun concentratie tot in de toppen van mijn tenen.
Nu zitten mijn linkerkaak en -wang en mijn ook mijn lippen super opgezwollen. Onder mijn linkeroog begint er een dieprode plek op te komen die waarschijnlijk vanaf morgen alle kleuren van de regenboog zal uitslaan. Ik zie er uit als een monster en zet in geen geval een voet buiten!
I feel shit.
De spuitjes voor verdoving waren wel heel pijnlijk. De tranen stroomden over mijn wangen...
Wat een topconcentratie van die twee boven mijn mond. De muziek moest afgezet worden, schorten en handschoenen aan, ik voelde hun concentratie tot in de toppen van mijn tenen.
Nu zitten mijn linkerkaak en -wang en mijn ook mijn lippen super opgezwollen. Onder mijn linkeroog begint er een dieprode plek op te komen die waarschijnlijk vanaf morgen alle kleuren van de regenboog zal uitslaan. Ik zie er uit als een monster en zet in geen geval een voet buiten!
I feel shit.
zondag 16 november 2008
Wat ik graag zou doen in de nabije toekomst
* Een opleiding volgen waardoor ik zelfstandig een job kan uitoefenen.
* Training mindfulness volgen.
* Info-sessie / workshop rond HSP of me aansluiten bij een vereniging.
* Mijn talenkennis opkrikken (Frans/Engels/Spaans/Duits).
* Columns leren schrijven.
* Een aantal computerprogramma's leren bv excell, photoshop.
* Een aantal boeken lezen rond HSP en nog een aantal andere in mijn boekenkast.
(Nog niet volledig, er zullen me zeker nog zaken te binnen schieten!)
...in combinatie met deeltijds werken.
...in combinatie met de zaken die ik nu reeds doe.
Ik wil vooral véél dingen leren! Maar ik weet niet waar te beginnen...!
Bovendien kan ik bovenstaand lijstje al beginnen opdelen in 'subrubriekjes' ....
Volgend lijstje: hoe begin ik aan de dingen die ik wil doen????!! Stappenplan opstellen??? Of: hetgeen ik al ken/kan?
* Training mindfulness volgen.
* Info-sessie / workshop rond HSP of me aansluiten bij een vereniging.
* Mijn talenkennis opkrikken (Frans/Engels/Spaans/Duits).
* Columns leren schrijven.
* Een aantal computerprogramma's leren bv excell, photoshop.
* Een aantal boeken lezen rond HSP en nog een aantal andere in mijn boekenkast.
(Nog niet volledig, er zullen me zeker nog zaken te binnen schieten!)
...in combinatie met deeltijds werken.
...in combinatie met de zaken die ik nu reeds doe.
Ik wil vooral véél dingen leren! Maar ik weet niet waar te beginnen...!
Bovendien kan ik bovenstaand lijstje al beginnen opdelen in 'subrubriekjes' ....
Volgend lijstje: hoe begin ik aan de dingen die ik wil doen????!! Stappenplan opstellen??? Of: hetgeen ik al ken/kan?
zaterdag 15 november 2008
Inpakken en wegwezen !
Wie wil me sponseren??????
(Btw: dit was onze hemelse verblijfplaats op Samanà: Casa Lotus... feel like crying...)
Wat zou ik doen?
Eigenlijk wil ik veel doen maar uiteindelijk komt het er niet van. Altijd word ik terug geconfronteerd met mezelf: ik ben zo onzeker en faalangstig waardoor ik niet durf. De bange, stille wezel.
Dat is één.
Ten tweede kost alles zo schandalig veel, zoals een mindfulnesstraining. Gemiddeld zo'n 200euro voor een volledige training van bijvoorbeeld 10 sessies verspreid over 10 weken. Objectief gezien is het niet zo duur maar je vraagt je wel af: gaat het mij iets opleveren? Of is het 'weggegooid geld'?
Ten derde wil ik zóveel dat ik het zeker en vast niet allemaal kan combineren. Dus...ik moet kiezen...Help!
Wat ik allemaal wil doen? Wel, hoe meer ik surf op het net, hoe meer interessante workshops en opleidingen ik vind die me aanspreken. Ik zal eens een lijstje opstellen :-)
Als ik één iets moet kiezen, dan zou ik me afvragen wat ik op dit moment nodig heb. (Eerlijk? Euhm...een reisje naar de zon...)
Ik zou eerst iets willen doen rond mijn HSP. Ik heb alvast contact opgenomen met een vereniging...
Dat is één.
Ten tweede kost alles zo schandalig veel, zoals een mindfulnesstraining. Gemiddeld zo'n 200euro voor een volledige training van bijvoorbeeld 10 sessies verspreid over 10 weken. Objectief gezien is het niet zo duur maar je vraagt je wel af: gaat het mij iets opleveren? Of is het 'weggegooid geld'?
Ten derde wil ik zóveel dat ik het zeker en vast niet allemaal kan combineren. Dus...ik moet kiezen...Help!
Wat ik allemaal wil doen? Wel, hoe meer ik surf op het net, hoe meer interessante workshops en opleidingen ik vind die me aanspreken. Ik zal eens een lijstje opstellen :-)
Als ik één iets moet kiezen, dan zou ik me afvragen wat ik op dit moment nodig heb. (Eerlijk? Euhm...een reisje naar de zon...)
Ik zou eerst iets willen doen rond mijn HSP. Ik heb alvast contact opgenomen met een vereniging...
vrijdag 14 november 2008
We hebben u weerhouden
"We vonden u een heel sterke kandidaat en we twijfelen niet aan uw competenties. Alleen kijken we voornamelijk wie binnen het huidige team past, daardoor gaven we de voorkeur aan iemand anders."
Ik had een heel dubbel gevoel: enerzijds voelde ik me opgelucht maar ik voelde me ergens ook afgewezen. 'Je bent niet goed genoeg.' (weet je nog?)
Ik ben er intussen al over. Nu ben ik vooral opgelucht, het ging toch te confronterend zijn doordat ik ex-medepatiënten zou ontmoeten. Bovendien wil ik eigenlijk momenteel voornamelijk een job meteen contract bepaalde duur omdat ik eigenlijk niet weet wat ik wil doen en eerst een aantal dingen wil 'proeven'.
Ik had een heel dubbel gevoel: enerzijds voelde ik me opgelucht maar ik voelde me ergens ook afgewezen. 'Je bent niet goed genoeg.' (weet je nog?)
Ik ben er intussen al over. Nu ben ik vooral opgelucht, het ging toch te confronterend zijn doordat ik ex-medepatiënten zou ontmoeten. Bovendien wil ik eigenlijk momenteel voornamelijk een job meteen contract bepaalde duur omdat ik eigenlijk niet weet wat ik wil doen en eerst een aantal dingen wil 'proeven'.
donderdag 13 november 2008
Morgen al nieuws
Morgen krijg ik nieuws of ik al dan niet kan starten.
Geen idee welke indruk ik maakte. Ik lette op mijn houding en zorgde voor voldoende oogcontact met mijn twee 'interviewers'. Ik kon op de meeste antwoorden vrijwel meteen een deftig antwoord geven...maar ik kon niets uitmaken uit de uitdrukking op hun gezicht. Pff drie kwartier kruisverhoor vond ik wel lang, het begon me lichtjes tegen te steken.
Enfin, morgennamiddag houd ik mijn gsm bij de hand. Ik zit er eigenlijk niet mee, ben ik nu aangenomen of niet, we zien wel.
Wel zit ik met een vrij slecht gevoel omdat ik gisteren, toen ik alvast even ging kijken waar ik vandaag moest zijn, een ex-medepatiënt het gebouw binnen zag gaan. Ik heb tijdens de sollicitatie niet vermeld dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar stel dat ik er mag beginnen, dan zal iedereen het snel weten aangezien ik die ex-medepatiënt zag... Ik heb geen zin in vooroordelen of roddels...
Stel dat ik ben aangenomen, dan is het de bedoeling dat ik na een jaar partime werken zou overschakelen tot fulltime werken. Of ik dat zag zitten? 'Waarschijnlijk wel, zo'n jong iemand als jij?' Ik antwoordde van wel maar...euh ik wil (en kan) niet fulltime werken. Anderen maken hier doorgaans meer problemen over dan ikzelf. Mijn meeste leeftijdsgenoten werken fulltime maar het is mijn keuze dit niet te doen. Wat kan het beeld van de maatschappij mij hieromtrent schelen...
Dus, we zien wel wat morgen brengt. Wat komen moet dat komt?
Geen idee welke indruk ik maakte. Ik lette op mijn houding en zorgde voor voldoende oogcontact met mijn twee 'interviewers'. Ik kon op de meeste antwoorden vrijwel meteen een deftig antwoord geven...maar ik kon niets uitmaken uit de uitdrukking op hun gezicht. Pff drie kwartier kruisverhoor vond ik wel lang, het begon me lichtjes tegen te steken.
Enfin, morgennamiddag houd ik mijn gsm bij de hand. Ik zit er eigenlijk niet mee, ben ik nu aangenomen of niet, we zien wel.
Wel zit ik met een vrij slecht gevoel omdat ik gisteren, toen ik alvast even ging kijken waar ik vandaag moest zijn, een ex-medepatiënt het gebouw binnen zag gaan. Ik heb tijdens de sollicitatie niet vermeld dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar stel dat ik er mag beginnen, dan zal iedereen het snel weten aangezien ik die ex-medepatiënt zag... Ik heb geen zin in vooroordelen of roddels...
Stel dat ik ben aangenomen, dan is het de bedoeling dat ik na een jaar partime werken zou overschakelen tot fulltime werken. Of ik dat zag zitten? 'Waarschijnlijk wel, zo'n jong iemand als jij?' Ik antwoordde van wel maar...euh ik wil (en kan) niet fulltime werken. Anderen maken hier doorgaans meer problemen over dan ikzelf. Mijn meeste leeftijdsgenoten werken fulltime maar het is mijn keuze dit niet te doen. Wat kan het beeld van de maatschappij mij hieromtrent schelen...
Dus, we zien wel wat morgen brengt. Wat komen moet dat komt?
zaterdag 8 november 2008
Sollicitatiegesprek komt er aan!
Het bezorgde me een ganse dag energie, dat verlossende telefoontje!
Zoals je op mijn blogje kunt lezen, mailde ik een tijdje terug mijn cv en motivatiebrief naar een dienst van een ziekenhuis waar ik ooit zelf was opgenomen. Dag na dag zakte de moed nog een berichtje te krijgen...tot ik tegen al mijn verwachtingen in werd opgebeld!
Komende donderdag mag ik dus op sollicitatiegesprek. Daarna wordt het waarschijnlijk nog twee weken wachten op het ja- of neewoord.
Keep your fingers crossed!
Zoals je op mijn blogje kunt lezen, mailde ik een tijdje terug mijn cv en motivatiebrief naar een dienst van een ziekenhuis waar ik ooit zelf was opgenomen. Dag na dag zakte de moed nog een berichtje te krijgen...tot ik tegen al mijn verwachtingen in werd opgebeld!
Komende donderdag mag ik dus op sollicitatiegesprek. Daarna wordt het waarschijnlijk nog twee weken wachten op het ja- of neewoord.
Keep your fingers crossed!
woensdag 5 november 2008
Rust in huis
Ons Ienie heeft sinds enkele weken een nieuwe thuis. Het was een pijnlijk afscheid, onze kleine meid loopt hier niet meer rond.
Maar wat is het hier rustig geworden...geen onderlinge vechtpartijen meer, kattenboodschapjes liggen nu steeds IN de kattenbakken en wij hebben alvast ook een pak minder stress.
RUST!
Het verschil is echt heel groot. Echt.
Toch mis ik haar. Ze was het meest aan mij gehecht, nu zou ze spinnend in mijn schoot knurren.
Het is in ieders voordeel geweest.
Jolien is volledig veranderd: ze huppelt in het rond en laat zich veel meer horen. Ze moet niet meer steeds angstig om zich heen speuren en ze kan op haar gemak dutten. Nu kan ze rustig genieten van haar oude dag...
Nootjes eten wordt nu enkel soms nog door Tabby in beslag genomen, alvast één minder die zijn korrels gretig in de gaten houdt :-)
In het begin miste Tabby wel zijn vechtkameraadje, denk ik. Ienie viel Tabby ook aan, maar Tabby is een stevige kater die zich heel goed kan verdedigen. Toch raakte hij met Ienie een deel van zijn energie kwijt, nu speelt hij meer met Nootje...
En wij hebben minder stress: onze kaas verdwijnt niet als we die 5 minuten op tafel laten liggen, er zit geen kat meer in de vuilbak te scharrelen, we moeten er niet steeds op letten dat we de vrouwtjes gescheiden houden, er liggen geen hoopjes str**t meer in huis...
We hebben blijkbaar de juiste beslissing genomen. En drie katten is trouwens meer dan voldoende...
Maar wat is het hier rustig geworden...geen onderlinge vechtpartijen meer, kattenboodschapjes liggen nu steeds IN de kattenbakken en wij hebben alvast ook een pak minder stress.
RUST!
Het verschil is echt heel groot. Echt.
Toch mis ik haar. Ze was het meest aan mij gehecht, nu zou ze spinnend in mijn schoot knurren.
Het is in ieders voordeel geweest.
Jolien is volledig veranderd: ze huppelt in het rond en laat zich veel meer horen. Ze moet niet meer steeds angstig om zich heen speuren en ze kan op haar gemak dutten. Nu kan ze rustig genieten van haar oude dag...
Nootjes eten wordt nu enkel soms nog door Tabby in beslag genomen, alvast één minder die zijn korrels gretig in de gaten houdt :-)
In het begin miste Tabby wel zijn vechtkameraadje, denk ik. Ienie viel Tabby ook aan, maar Tabby is een stevige kater die zich heel goed kan verdedigen. Toch raakte hij met Ienie een deel van zijn energie kwijt, nu speelt hij meer met Nootje...
En wij hebben minder stress: onze kaas verdwijnt niet als we die 5 minuten op tafel laten liggen, er zit geen kat meer in de vuilbak te scharrelen, we moeten er niet steeds op letten dat we de vrouwtjes gescheiden houden, er liggen geen hoopjes str**t meer in huis...
We hebben blijkbaar de juiste beslissing genomen. En drie katten is trouwens meer dan voldoende...
zondag 2 november 2008
Het is niet goed genoeg
Af en toe eens alleen thuis zijn, zoals nu, daar kan ik echt van genieten. Ik maak het me gezellig, neem een lekker uitgebreid bad, ik ruim een beetje op, maak koffie en nestel me voor mijn pc.
Maar het mag niet al te lang duren.
Mijn schat is nu een drietal uurtjes weg en ik begin onrustig te worden. Ik begin na te denken...de stilte wordt dreigend.
Ik moet aan mijn vader denken en ga ongewild in gedachten terug naar het verleden.
Ik vraag me af of hij nog aan me denkt, wat hij allemaal doet, hoe hij er nu uitziet.
Of ik hem mis? Neen, eigenlijk niet...
Waarom ik dan aan hem denk? Geen idee... Of misschien wil ik toch nog eens met hem praten, in levende lijve.
Wat ik hem wil vragen of zeggen? Ik weet het niet... Nee, serieus, ik kan echt niets bedenken.
Maar misschien wil ik duidelijkheid. De waarheid. Wat hij dààr allemaal uitspookt.
Het is op zijn minst verwarrend, jarenlang hoor je dat je àlles bent voor iemand en plots ben je niets meer. Het is een fabeltje dat liefde van ouders voor hun kinderen onvoorwaardelijk is.
'Ik zie je graag, zo graag, mijn dochter, je ben alles voor mij. Als jij sterft, pleeg ik zelfmoord.' (Maar je moet wel perfect zijn, zo niet, dan ben je mijn liefde niet waard.)
Weet je, het is pas sinds ik mijn vriend ontmoette dat ik weet wat onvoorwaardelijke liefde eigenlijk inhoudt. Ik mag mezelf zijn, met al mijn grillen en bizarre trekjes, hij blijft van me houden. (Hoe vreemd is dat??!) Toch blijf ik angstig...de drang naar perfectie blijft sterk aanwezig. Bovendien, wat ben ik waard? Weinig tot...niets? Ik bedoel, er zijn zoveel sterke, zelfbewuste, gezonde en mooie vrouwen. Sterke, mooie vrouwen met een doel in het leven.
Ik voel mezelf zo klein...de drang naar perfectie dus, gecombineerd met faal- en verlatingsangst. Dank je, Verre Papa.
'Het is niet goed genoeg, je moet nog méér je best doen.'
Deze boodschap kreeg ik mee van mijn Verre Vader. Misschien was het niet slecht bedoeld en ik ben niet kwaad...
Alleen herhaal ik deze uitspraak nu vaak tegen mezelf. Steeds opnieuw en opnieuw. 'Je bent niet goed genoeg!'
Mijn papa is op een bepaald moment helemaal veranderd maar spijt komt altijd te laat. Maar ik ben niet kwaad. Niet meer.
Maar het mag niet al te lang duren.
Mijn schat is nu een drietal uurtjes weg en ik begin onrustig te worden. Ik begin na te denken...de stilte wordt dreigend.
Ik moet aan mijn vader denken en ga ongewild in gedachten terug naar het verleden.
Ik vraag me af of hij nog aan me denkt, wat hij allemaal doet, hoe hij er nu uitziet.
Of ik hem mis? Neen, eigenlijk niet...
Waarom ik dan aan hem denk? Geen idee... Of misschien wil ik toch nog eens met hem praten, in levende lijve.
Wat ik hem wil vragen of zeggen? Ik weet het niet... Nee, serieus, ik kan echt niets bedenken.
Maar misschien wil ik duidelijkheid. De waarheid. Wat hij dààr allemaal uitspookt.
Het is op zijn minst verwarrend, jarenlang hoor je dat je àlles bent voor iemand en plots ben je niets meer. Het is een fabeltje dat liefde van ouders voor hun kinderen onvoorwaardelijk is.
'Ik zie je graag, zo graag, mijn dochter, je ben alles voor mij. Als jij sterft, pleeg ik zelfmoord.' (Maar je moet wel perfect zijn, zo niet, dan ben je mijn liefde niet waard.)
Weet je, het is pas sinds ik mijn vriend ontmoette dat ik weet wat onvoorwaardelijke liefde eigenlijk inhoudt. Ik mag mezelf zijn, met al mijn grillen en bizarre trekjes, hij blijft van me houden. (Hoe vreemd is dat??!) Toch blijf ik angstig...de drang naar perfectie blijft sterk aanwezig. Bovendien, wat ben ik waard? Weinig tot...niets? Ik bedoel, er zijn zoveel sterke, zelfbewuste, gezonde en mooie vrouwen. Sterke, mooie vrouwen met een doel in het leven.
Ik voel mezelf zo klein...de drang naar perfectie dus, gecombineerd met faal- en verlatingsangst. Dank je, Verre Papa.
'Het is niet goed genoeg, je moet nog méér je best doen.'
Deze boodschap kreeg ik mee van mijn Verre Vader. Misschien was het niet slecht bedoeld en ik ben niet kwaad...
Alleen herhaal ik deze uitspraak nu vaak tegen mezelf. Steeds opnieuw en opnieuw. 'Je bent niet goed genoeg!'
Mijn papa is op een bepaald moment helemaal veranderd maar spijt komt altijd te laat. Maar ik ben niet kwaad. Niet meer.
Kroatië
Af en toe 'pijnig' ik mezelf door vakantiefoto's te bekijken. Hier een kleine selectie van de foto's van ons eerste reisje samen.
Ik wou dat ik de wereld kon
Ik wou dat ik de wereld kon rondreizen, zoekend naar dé perfecte plaats voor mijn rusteloze ziel...
donderdag 30 oktober 2008
Leeg
Het is al de derde nacht dat ik slecht slaap. Ik word rond 5u wakker en sta op...na een halfuurtje voel ik me terug doodmoe maar echt slapen kan ik niet meer. Ik denk dat ik straks nog een dutje doe want ik moet echt vechten tegen de slaap. Het sombere weer doet er ook geen goed aan, voel me vrij depressief...
De laatste dagen heb ik minder besef van de realiteit. Ik zit op de bus, ik wandel op straat maar toch lijkt de wereld aan mij voorbij te gaan. Precies alsof ik door een mist kijk.
Hopelijk ben ik gauw genezen want die verkoudheid blijft ook maar aanslepen.
Vandaag is een off-day, voel me helemaal leeg en waardeloos. Liefst wil ik van de wereld verdwijnen; daarmee...bij zo'n stemming kruip ik maar beter in mijn bed.
De laatste dagen heb ik minder besef van de realiteit. Ik zit op de bus, ik wandel op straat maar toch lijkt de wereld aan mij voorbij te gaan. Precies alsof ik door een mist kijk.
Hopelijk ben ik gauw genezen want die verkoudheid blijft ook maar aanslepen.
Vandaag is een off-day, voel me helemaal leeg en waardeloos. Liefst wil ik van de wereld verdwijnen; daarmee...bij zo'n stemming kruip ik maar beter in mijn bed.
dinsdag 28 oktober 2008
De stressvrije huisvrouw
Sinds ik gestopt ben met mijn job ben ik rustiger, geduldiger en veel minder prikkelbaar. Het is al een tijdje geleden dat ik een woedebui of hevige huilbui meemaakte. Ik voel me minder opgejaagd 'Straks moet ik werken' of 'Ik moet straks slapen want morgen moet ik werken'.
Kortom: de meeste stress in mijn lijf is opgeruimd!
Vandaag was ik een échte huisvrouw: afwassen, stofzuigen, dweilen, naar de apotheek, opruimen, boodschappen doen,...alles op mijn gemak. Just the way I like it.
Eigenlijk neem ik nu een beetje vakantie. De meeste kersverse afgestudeerden houden juli en augustus vrij om daarna het 'echte' leven in te duiken.
I take it easy maar intussen kijk ik uit naar een job want er moeten uiteraard wat centjes verdiend worden...
Kortom: de meeste stress in mijn lijf is opgeruimd!
Vandaag was ik een échte huisvrouw: afwassen, stofzuigen, dweilen, naar de apotheek, opruimen, boodschappen doen,...alles op mijn gemak. Just the way I like it.
Eigenlijk neem ik nu een beetje vakantie. De meeste kersverse afgestudeerden houden juli en augustus vrij om daarna het 'echte' leven in te duiken.
I take it easy maar intussen kijk ik uit naar een job want er moeten uiteraard wat centjes verdiend worden...
zaterdag 25 oktober 2008
Back to the living...almost...
Sinds vandaag voel ik me terug iets beter. Zoals altijd als ik aan de beterhand ben, overschat ik mezelf en ga ik terug vanalles doen. Vandaag was het Dag van de Kringwinkel en ja, de ganse dag ben ik onderweg geweest. Nu ik zit, voel ik de vermoeidheid en krijg ik terug hevige koppijn...vanavond zal ik dus relaxen.
Straks kijk ik met tegenzin naar het nieuws want ik denk dat ze me toch filmden, hoe hard ik ook mijn best deed te vluchten van de camera's!
Zo, bij deze, laten we met z'n allen naar het VTM-nieuws kijken :-)
Straks kijk ik met tegenzin naar het nieuws want ik denk dat ze me toch filmden, hoe hard ik ook mijn best deed te vluchten van de camera's!
Zo, bij deze, laten we met z'n allen naar het VTM-nieuws kijken :-)
woensdag 22 oktober 2008
Huisarrest
Het is nu 15u en ik zet vandaag geen voet meer buiten.
Ik ben nog steeds ziek en zal horen wat de dokter morgen zegt. Vermoedelijk heb ik sinusitus want ik heb vreselijke koppijn, vooral als ik me voorover buig; dit is meestal de 'test' die de dokter doet om te zien of het effectief sinusitus is.
Mijn maag en darmpjes liggen ook nog overhoop, ben moe en heb mijn regels, nah!
Vandaar dat ik in geen geval nog buiten kom aangezien de stad één en al lawaai is en dit me ongelooflijk irriteert.
Bij deze zet ik mezelf op huisarrest!
Ik ben nog steeds ziek en zal horen wat de dokter morgen zegt. Vermoedelijk heb ik sinusitus want ik heb vreselijke koppijn, vooral als ik me voorover buig; dit is meestal de 'test' die de dokter doet om te zien of het effectief sinusitus is.
Mijn maag en darmpjes liggen ook nog overhoop, ben moe en heb mijn regels, nah!
Vandaar dat ik in geen geval nog buiten kom aangezien de stad één en al lawaai is en dit me ongelooflijk irriteert.
Bij deze zet ik mezelf op huisarrest!
zondag 19 oktober 2008
Ziektekiemen alom
Kreeg ik vrijdag van de dokter te horen dat ik met een maag- en darmontsteking zit door de stress, deze week hoor ik vast dat er nu gezellig een bronchitis bovenop is gekomen.
De boosdoener is het virus van mijn ventje!
In de vijf jaar dat we nu samen zijn, heb ik hem nog nooit zo ziek gezien als de voorbije dagen. Hij is wel eens ziekjes maar ik zag hem nog nooit eerder zo lusteloos in de zetel hangen.
Zijn plaatsje in de zetel wordt alvast vanaf morgen door mij ingenomen... Wat haat ik het om ziek te zijn.
De boosdoener is het virus van mijn ventje!
In de vijf jaar dat we nu samen zijn, heb ik hem nog nooit zo ziek gezien als de voorbije dagen. Hij is wel eens ziekjes maar ik zag hem nog nooit eerder zo lusteloos in de zetel hangen.
Zijn plaatsje in de zetel wordt alvast vanaf morgen door mij ingenomen... Wat haat ik het om ziek te zijn.
CV onderweg
Toen ik er gisteren met een vriendin over sprak, moedigde ze me aan zeker mijn CV te sturen. Ik twijfel nog steeds maar zal het toch doen, ik heb niets te verliezen, niet?
Het gaat om een vacature 'opvoeder voor Beschut Wonen', hier in het Gentse.
Ik liep mijn stages in de psychiatrie (niet bij 'mijn' doelgroep), het liefste zou ik nu er ook een job willen vinden. Ik heb echt graag in de psychiatrie gestaan en heb nu dus de vaak gewenste ervaring.
Maar...! De vacature voor Beschut Wonen is wel verbonden met een ziekenhuis waar ik zo'n twee jaar geleden was opgenomen. Vandaar mijn twijfels.
Enerzijds zal ik zeker en vast in contact komen met verpleegkundigen, therapeuten en dokters die ik kende toen ik er was opgenomen. Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat ik ook ex-medepatiënten zal ontmoeten...Wat dan?
Tijdens een eventuele sollicitatie zou ik eerlijk willen zijn en vertellen dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar willen ze me dan wel nog als werknemer? En wat als ik ex-medepatiënten ontmoet, wat met allerlei roddels? En hoe zouden mijn collega's reageren? Hoe dan ook, men komt het tóch te weten.
Mijn vriendin zag er in ieder geval geen graten in om eerlijk te zijn. Volgens haar kan ik ook steeds 'weigeren' een cliënt individueel te begeleiden. Eigenlijk wel logisch dat dit kan, ze werkt bij het OCMW en behandelt ook geen dossiers van mensen die zij kent.
Enfin, zoals ik al zei, ik heb uiteindelijk niets te verliezen. Beschut Wonen ligt ook niet op de campus van het ziekenhuis...
Mijn CV en motivatiebrief worden strakjes verzonden...ben es benieuwd...
Het gaat om een vacature 'opvoeder voor Beschut Wonen', hier in het Gentse.
Ik liep mijn stages in de psychiatrie (niet bij 'mijn' doelgroep), het liefste zou ik nu er ook een job willen vinden. Ik heb echt graag in de psychiatrie gestaan en heb nu dus de vaak gewenste ervaring.
Maar...! De vacature voor Beschut Wonen is wel verbonden met een ziekenhuis waar ik zo'n twee jaar geleden was opgenomen. Vandaar mijn twijfels.
Enerzijds zal ik zeker en vast in contact komen met verpleegkundigen, therapeuten en dokters die ik kende toen ik er was opgenomen. Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat ik ook ex-medepatiënten zal ontmoeten...Wat dan?
Tijdens een eventuele sollicitatie zou ik eerlijk willen zijn en vertellen dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar willen ze me dan wel nog als werknemer? En wat als ik ex-medepatiënten ontmoet, wat met allerlei roddels? En hoe zouden mijn collega's reageren? Hoe dan ook, men komt het tóch te weten.
Mijn vriendin zag er in ieder geval geen graten in om eerlijk te zijn. Volgens haar kan ik ook steeds 'weigeren' een cliënt individueel te begeleiden. Eigenlijk wel logisch dat dit kan, ze werkt bij het OCMW en behandelt ook geen dossiers van mensen die zij kent.
Enfin, zoals ik al zei, ik heb uiteindelijk niets te verliezen. Beschut Wonen ligt ook niet op de campus van het ziekenhuis...
Mijn CV en motivatiebrief worden strakjes verzonden...ben es benieuwd...
vrijdag 17 oktober 2008
PAB-af
Opluchting alom toen ik deze ochtend haar smsje ontving. Ze stuurde me dat ik niet meer moest komen werken bij haar, dat ze toch niet op mij kon rekenen.
Ze heeft de beslissing in mijn plaats genomen. Gisteren besliste ik eerst op maandag niet meer terug te keren. Maar, piekerde ik toen ik in mijn bed lag, laat ik deze keer niet impulsief wezen, ik ga nog één week om 'af te ronden'.
Mijn opluchting was dus groot vanmorgen. Nu ze mij heeft buitengegooid moet ik alvast zélf niet meer de beslissing nemen tot al dan niet opstappen.
Ze heeft de beslissing in mijn plaats genomen. Gisteren besliste ik eerst op maandag niet meer terug te keren. Maar, piekerde ik toen ik in mijn bed lag, laat ik deze keer niet impulsief wezen, ik ga nog één week om 'af te ronden'.
Mijn opluchting was dus groot vanmorgen. Nu ze mij heeft buitengegooid moet ik alvast zélf niet meer de beslissing nemen tot al dan niet opstappen.
woensdag 15 oktober 2008
Wat een doolhof !
De laatste dagen denk ik me suf over hét actuele thema in mijn leven: inderdaad WERK.
Internet helpt me op weg maar eenmaal vertrokken geraak ik verdwaald in de hoeveelheid informatie, allerlei 'test-jezelf'-toestanden, kennis & vaardigheden, sollicatie-info, carrièretesten en noem maar op!
Waar moet ik beginnen? Wat moet ik eerst doen?
Mijn talen opfrissen? Computervaardigheden leren zoals Excell en Acces ?(eeek!)
Afspraak maken in de werkwinkel?
Solliciteren zal wel nodig zijn maar waarvoor?
En dan nog àl die regeltjes waarmee ik nu word geconfronteerd; ik had een hekel aan sociaal recht en snapte er de ballen van! België is volgens mij dé kampioen in regeltjes, het bezorgt me een rothumeur....
Morgen zet ik stap 1 in het 'aanbrengen van orde in de chaos' : me inschrijven bij de vakbond. Moest al eerder zijn gebeurd...
*Lost*
Internet helpt me op weg maar eenmaal vertrokken geraak ik verdwaald in de hoeveelheid informatie, allerlei 'test-jezelf'-toestanden, kennis & vaardigheden, sollicatie-info, carrièretesten en noem maar op!
Waar moet ik beginnen? Wat moet ik eerst doen?
Mijn talen opfrissen? Computervaardigheden leren zoals Excell en Acces ?(eeek!)
Afspraak maken in de werkwinkel?
Solliciteren zal wel nodig zijn maar waarvoor?
En dan nog àl die regeltjes waarmee ik nu word geconfronteerd; ik had een hekel aan sociaal recht en snapte er de ballen van! België is volgens mij dé kampioen in regeltjes, het bezorgt me een rothumeur....
Morgen zet ik stap 1 in het 'aanbrengen van orde in de chaos' : me inschrijven bij de vakbond. Moest al eerder zijn gebeurd...
*Lost*
Op de bus in Gent
Deze middag dacht ik bij mezelf dat ik maar eens een rubriekje moet starten over mijn observaties, gedachten en -vooral- irritaties tijdens mijn dagelijkse busritjes door Gent.
Ik verplaats me ofwel met de bus, ofwel te voet door de stad.
Mijn fiets is gestolen tijdens het rommelmarktweekend in het zogenaamde Miljoenenkwartier, enfin hij viel toch bijna uit elkaar.
Ik heb geen auto en die wil ik ook niet.
Dus dagelijks neem ik de bus...
Heel interessant is het om conversaties stiekem af te luisteren tijdens busritjes en mijn Gentse medeburgers te observeren (weliswaar in alle discretie; geen opvallend gestaar zoals bij de meesten...)
Toch, meestal irriteer ik me mateloos, zoals vandaag op woensdagmiddag op een overvolle bus met schreeuwende, krijsende tieners en een klagend bejaard echtpaar op de bank achter me. Brrr...
Ik verplaats me ofwel met de bus, ofwel te voet door de stad.
Mijn fiets is gestolen tijdens het rommelmarktweekend in het zogenaamde Miljoenenkwartier, enfin hij viel toch bijna uit elkaar.
Ik heb geen auto en die wil ik ook niet.
Dus dagelijks neem ik de bus...
Heel interessant is het om conversaties stiekem af te luisteren tijdens busritjes en mijn Gentse medeburgers te observeren (weliswaar in alle discretie; geen opvallend gestaar zoals bij de meesten...)
Toch, meestal irriteer ik me mateloos, zoals vandaag op woensdagmiddag op een overvolle bus met schreeuwende, krijsende tieners en een klagend bejaard echtpaar op de bank achter me. Brrr...
dinsdag 14 oktober 2008
Vrije weekends!
Vanaf komend weekend werk ik niet meer tijdens de weekends.
Zó erg vond ik het niet om in het weekend te werken maar élk weekend is me te veel van het goede... Dit was trouwens niet de afspraak! (en ik maak ook nooit meer mondelinge afspraken!) Ik zou normaalgezien één weekend op twee werken maar ondertussen werkte ik al 3 maanden bijna altijd op zaterdag én zondag.
Bovendien word ik er niet méér voor betaald. Wel, ik ga niet als enige in het werkveld voor een niet hoger loon werken in het weekend. Het is een kwestie van 'krijgen waar je recht op hebt' en zoals ik reeds vroeger op mijn blog schreef is het voldoende geweest om van mijn subassertiviteit te profiteren...
Zo, dit wordt zalig! Zoals de meeste mensen thuis op zaterdag en zondag, terug een écht weekendgevoel en eindelijk weer kunnen afspreken met vrienden.
En niet te vergeten: terug alle tijd om rommelmarktjes te bezoeken met mijn ventje! :-)
Zó erg vond ik het niet om in het weekend te werken maar élk weekend is me te veel van het goede... Dit was trouwens niet de afspraak! (en ik maak ook nooit meer mondelinge afspraken!) Ik zou normaalgezien één weekend op twee werken maar ondertussen werkte ik al 3 maanden bijna altijd op zaterdag én zondag.
Bovendien word ik er niet méér voor betaald. Wel, ik ga niet als enige in het werkveld voor een niet hoger loon werken in het weekend. Het is een kwestie van 'krijgen waar je recht op hebt' en zoals ik reeds vroeger op mijn blog schreef is het voldoende geweest om van mijn subassertiviteit te profiteren...
Zo, dit wordt zalig! Zoals de meeste mensen thuis op zaterdag en zondag, terug een écht weekendgevoel en eindelijk weer kunnen afspreken met vrienden.
En niet te vergeten: terug alle tijd om rommelmarktjes te bezoeken met mijn ventje! :-)
maandag 13 oktober 2008
De wereld der specialisten
Ooit gehoord van een 'stomatoloog'?
Voor diegenen die er net als mij nog nooit over hoorden hier een korte uitleg die ik vond op het net...
Stomatoloog = is een geneesheer die na zijn algemeen geneeskundige opleiding het licentiaats-diploma van tandarts heeft behaald. Meestal zal de stomatoloog zich hoofdzakelijk bezighouden met de “kleine chirurgie” van de tandheelkunde en met mondziekten die meer gerelateerd zijn met de algemene gezonheidstoestand.
Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, gewoon om te kijken wat er nu alweer is misgelopen in mijn mondje en hoe het probleem op te lossen valt...
Woensdag staat een bezoekje aan de dermatoloog op het programma. Mijn handen zijn extreem uitgedroogd, hebben blauwe plekjes en staan vol kloofjes. Probeerde reeds vanalles van crèmes maar niets hielp...
Verder bel ik deze week nog voor een afspraak bij een reumatoloog. Het is weer 'de tijd van het jaar' dat ik ontstekingen krijg rond de gewrichtjes in mijn vingers. Eergisteren werd ik 's morgens wakker met het gevoel dat mijn rechterhand immens was opgezwollen, echt een vreemd en vervelend gevoel...
Gelukkig werk ik deeltijds want een groot deel van mijn agenda is alvast gereserveerd voor mijn psychologe, psychiater, tandarts en momenteel ook de mannen met hun bizarre diploma's en véél geld...
Voor diegenen die er net als mij nog nooit over hoorden hier een korte uitleg die ik vond op het net...
Stomatoloog = is een geneesheer die na zijn algemeen geneeskundige opleiding het licentiaats-diploma van tandarts heeft behaald. Meestal zal de stomatoloog zich hoofdzakelijk bezighouden met de “kleine chirurgie” van de tandheelkunde en met mondziekten die meer gerelateerd zijn met de algemene gezonheidstoestand.
Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, gewoon om te kijken wat er nu alweer is misgelopen in mijn mondje en hoe het probleem op te lossen valt...
Woensdag staat een bezoekje aan de dermatoloog op het programma. Mijn handen zijn extreem uitgedroogd, hebben blauwe plekjes en staan vol kloofjes. Probeerde reeds vanalles van crèmes maar niets hielp...
Verder bel ik deze week nog voor een afspraak bij een reumatoloog. Het is weer 'de tijd van het jaar' dat ik ontstekingen krijg rond de gewrichtjes in mijn vingers. Eergisteren werd ik 's morgens wakker met het gevoel dat mijn rechterhand immens was opgezwollen, echt een vreemd en vervelend gevoel...
Gelukkig werk ik deeltijds want een groot deel van mijn agenda is alvast gereserveerd voor mijn psychologe, psychiater, tandarts en momenteel ook de mannen met hun bizarre diploma's en véél geld...
zaterdag 11 oktober 2008
Mijn eigen wil
Het was even naar de achtergrond verdwenen, sinds gisteren denk ik terug aan mijn toekomstige 'carrière'.
Concrete aanleiding was het gaan werken op zaterdagochtend. Hoe goed ik me vrijdag ook voelde, tegen de avond werd ik terug somber wegens het vooruitzicht de volgende dag, op zaterdagochtend, te moeten werken. Bovendien wou ik iets bespreken met mijn cliënte, haar antwoord stelde me enerzijds teleur en maakte me anderzijds kwaad.
Dinsdag heb ik een afspraak bij mijn psychologe. Ik kreeg het voorbereidend opdrachtje mee een aantal zaken te noteren omtrent een aantal vragen:
- Wat doe ik graag versus Waar heb ik een grondige hekel aan?
- Wat kan ik goed versus Waar ben ik echt (bar)slecht in?
- Welke omgeving heb ik nodig?
Ik moest denken aan een aantal uitspraken van derden in het verleden die ook in het heden steeds terugkomen. Vooral vroeger op de middelbare school en tijdens mijn studententijd hoorde vele keren over mijn 'zeer sterke eigen wil'.
Mijn sterke wil uit zich op vele domeinen en heeft vooral te maken met controle. Ja, ik ben een immense controlefreak, soms naar het dwangmatige toe. Ik zal zeker niet beweren dat ik mijn leven onder controle héb, integendeel. Net het besef dat er zoveel zaken buiten mijn wil om gebeuren, zorgt ervoor dat ik controle verlies en zelf controle zoek ik ànderen zaken. Hét grote voorbeeld hiervan is mijn eetstoornis want, wat er ook gebeurt, mijn gewicht moet en zal ik rond het getal houden dat ik wil.
Eindeloze discussies heb ik hierover gevoerd met mijn ventje. Zo zegt hij dat mijn eetstoornis net hetgeen is waar ik géén controle over heb terwijl ik net vind dat ik mijn eten & gewicht volledig in de hand heb. Ik en enkel ik bepaal wat ik eet en hoeveel...
Maar toch, ik weet het, hij heeft ergens gelijk... maar mijn eetstoornis is nu wel leefbaar in tegenstelling tot enkele jaren geleden.
Maar ik dwaal af...mijn eigen willetje dus...
Ik hou ervan 's avonds voor het slapengaan stil te staan bij de volgende dag. Ik maak mijn dagplanning en stel -alweer- lijstjes op en ambeteer mijn ventje met allerlei vragen: 'Wat ga jij doen? Wanneer ga je thuis zijn? Om hoe laat zouden we boodschappen doen? Wat gaan we eten? enz; ik moet alles weten.
Wat dit te maken heeft met werken?
Ik wil mijn eigen dag kunnen inrichten. Ik word heel humeurig van 'verplichtingen' zoals: om dat uur op het werk zijn. Ik krijg stress als dingen me opgelegd worden, als iemand me zegt wat, hoe, waar en wanneer. Met andere woorden: ik moet mijn goesting kunnen doen...
Dit klinkt misschien een beetje bitcherig of extreem maar ik ben wel lief hoor ;-)
Enfin, naar werk vertaald: ik zou eigenlijk wel mijn eigen baas willen zijn. Of er moet minstens ruimte zijn 'mijn eigen ding' te kunnen doen.
Het betekent ook: geen nine-to-five job maar zelf mijn werkuren kunnen kiezen.
Goed zou ook zijn om zelfstandig te kunnen werken... Eigenlijk heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd...maar hoe kan ik deze realiseren?
Misschien kan ik nog een opleiding volgen, geen Hogeschool meer maar een één-jarige opleiding in avondonderwijs bijvoorbeeld...?
Concrete aanleiding was het gaan werken op zaterdagochtend. Hoe goed ik me vrijdag ook voelde, tegen de avond werd ik terug somber wegens het vooruitzicht de volgende dag, op zaterdagochtend, te moeten werken. Bovendien wou ik iets bespreken met mijn cliënte, haar antwoord stelde me enerzijds teleur en maakte me anderzijds kwaad.
Dinsdag heb ik een afspraak bij mijn psychologe. Ik kreeg het voorbereidend opdrachtje mee een aantal zaken te noteren omtrent een aantal vragen:
- Wat doe ik graag versus Waar heb ik een grondige hekel aan?
- Wat kan ik goed versus Waar ben ik echt (bar)slecht in?
- Welke omgeving heb ik nodig?
Ik moest denken aan een aantal uitspraken van derden in het verleden die ook in het heden steeds terugkomen. Vooral vroeger op de middelbare school en tijdens mijn studententijd hoorde vele keren over mijn 'zeer sterke eigen wil'.
Mijn sterke wil uit zich op vele domeinen en heeft vooral te maken met controle. Ja, ik ben een immense controlefreak, soms naar het dwangmatige toe. Ik zal zeker niet beweren dat ik mijn leven onder controle héb, integendeel. Net het besef dat er zoveel zaken buiten mijn wil om gebeuren, zorgt ervoor dat ik controle verlies en zelf controle zoek ik ànderen zaken. Hét grote voorbeeld hiervan is mijn eetstoornis want, wat er ook gebeurt, mijn gewicht moet en zal ik rond het getal houden dat ik wil.
Eindeloze discussies heb ik hierover gevoerd met mijn ventje. Zo zegt hij dat mijn eetstoornis net hetgeen is waar ik géén controle over heb terwijl ik net vind dat ik mijn eten & gewicht volledig in de hand heb. Ik en enkel ik bepaal wat ik eet en hoeveel...
Maar toch, ik weet het, hij heeft ergens gelijk... maar mijn eetstoornis is nu wel leefbaar in tegenstelling tot enkele jaren geleden.
Maar ik dwaal af...mijn eigen willetje dus...
Ik hou ervan 's avonds voor het slapengaan stil te staan bij de volgende dag. Ik maak mijn dagplanning en stel -alweer- lijstjes op en ambeteer mijn ventje met allerlei vragen: 'Wat ga jij doen? Wanneer ga je thuis zijn? Om hoe laat zouden we boodschappen doen? Wat gaan we eten? enz; ik moet alles weten.
Wat dit te maken heeft met werken?
Ik wil mijn eigen dag kunnen inrichten. Ik word heel humeurig van 'verplichtingen' zoals: om dat uur op het werk zijn. Ik krijg stress als dingen me opgelegd worden, als iemand me zegt wat, hoe, waar en wanneer. Met andere woorden: ik moet mijn goesting kunnen doen...
Dit klinkt misschien een beetje bitcherig of extreem maar ik ben wel lief hoor ;-)
Enfin, naar werk vertaald: ik zou eigenlijk wel mijn eigen baas willen zijn. Of er moet minstens ruimte zijn 'mijn eigen ding' te kunnen doen.
Het betekent ook: geen nine-to-five job maar zelf mijn werkuren kunnen kiezen.
Goed zou ook zijn om zelfstandig te kunnen werken... Eigenlijk heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd...maar hoe kan ik deze realiseren?
Misschien kan ik nog een opleiding volgen, geen Hogeschool meer maar een één-jarige opleiding in avondonderwijs bijvoorbeeld...?
vrijdag 10 oktober 2008
Een rustig dagje voor mezelf
Op vrijdag moet ik niet werken en doe ik lekker waar ik zin in heb. Concreet betekent dit dat ik alles op mijn dooie gemak doe en alle tijd voor mezelf neem.
Vandaag heb ik écht genoten, ik voel me heel rustig nu, ontspannen...
Ik raad iedereen aan regelmatig een dagje volledig voor jezelf te plannen om er dan ook ten volle van te genieten!
Het was voor mij een zoektocht zaken te vinden die me ontspannen en me een goed gevoel geven. Bovendien moest ik dit echt leren: 'genieten'. Tijdens mijn opnames stelde ik allerlei lijstjes op en ontdekte ik zo langzaamaan wat me een rest and piece geeft.
Ik heb leren genieten van de zogenaamde 'kleine dingen des levens'.
Zo vind ik het heerlijk met gesloten ogen op een plekje in de zon zitten en te voelen hoe je gevuld wordt met energie, licht en warmte. Ook heel rustgevend is het observeren van een kat die zich wast... eigenlijk zijn er zoveel doodgewone zaken in het dagelijks leven die zo bijzonder zijn...alleen merk ik ze te weinig op en leef ik te veel in mijn hoofd waardoor het mooie aan me voorbijgaat...
Toch is de zon vandaag de belangrijkste oorzaak van mijn goede stemming. Mensen die me goed kennen weten immers: zonnig weer en ons meisje is gelukkig :-)
Vandaag heb ik écht genoten, ik voel me heel rustig nu, ontspannen...
Ik raad iedereen aan regelmatig een dagje volledig voor jezelf te plannen om er dan ook ten volle van te genieten!
Het was voor mij een zoektocht zaken te vinden die me ontspannen en me een goed gevoel geven. Bovendien moest ik dit echt leren: 'genieten'. Tijdens mijn opnames stelde ik allerlei lijstjes op en ontdekte ik zo langzaamaan wat me een rest and piece geeft.
Ik heb leren genieten van de zogenaamde 'kleine dingen des levens'.
Zo vind ik het heerlijk met gesloten ogen op een plekje in de zon zitten en te voelen hoe je gevuld wordt met energie, licht en warmte. Ook heel rustgevend is het observeren van een kat die zich wast... eigenlijk zijn er zoveel doodgewone zaken in het dagelijks leven die zo bijzonder zijn...alleen merk ik ze te weinig op en leef ik te veel in mijn hoofd waardoor het mooie aan me voorbijgaat...
Toch is de zon vandaag de belangrijkste oorzaak van mijn goede stemming. Mensen die me goed kennen weten immers: zonnig weer en ons meisje is gelukkig :-)
Computers en ik: haat / liefde verhouding
Ze hebben me al véél stress bezorgd die computers!
Ik had een laptop beneden in de living, sinds een tweetal weken is die volledig onbruikbaar door één of ander zwaar virus. Goed voor de container...
Maar gelukkig, nog geen complete paniek, ik heb nog een PC hier boven op mijn kamertje waar ik op internet kan surfen via draadloze verbinding.
Mijn tip: schaf u nooit een wireless aan, niets dan miserie!
Vorige zondag deed die wireless het weer eens niet. Dus zat ik enkele dagen zonder internet. Ik moet toegeven dat ik gemerkt heb dat ik toch wel een klein beetje verslaafd ben aan internet...
Ik dacht: 'Geen probleem, ik heb nog tal van andere dingen die ik kan doen!' dus was ik hier wat aan het poetsen en aan het opruimen. Toch, na een tweetal dagen voelde ik een onrust en werd ik vrij prikkelbaar.
Vriendje ging die wireless terug in orde brengen maar vaak duurt het een tijdje vooraleer hij werkelijk in actie schiet.
In de loop van de derde dag zonder internet werd ik toch wel heel nerveus... Verveeld en met een grote honger naar allerlei leesvoer dwaalde ik rond door ons huisje totdat de drang naar het net wel heel groot werd.
Zo duurde het niet zo lang meer, als ik iets in mijn kop heb...
So I'm back! Weliswaar gaat mijn internet nu tergend traag but I'm back...
Ik had een laptop beneden in de living, sinds een tweetal weken is die volledig onbruikbaar door één of ander zwaar virus. Goed voor de container...
Maar gelukkig, nog geen complete paniek, ik heb nog een PC hier boven op mijn kamertje waar ik op internet kan surfen via draadloze verbinding.
Mijn tip: schaf u nooit een wireless aan, niets dan miserie!
Vorige zondag deed die wireless het weer eens niet. Dus zat ik enkele dagen zonder internet. Ik moet toegeven dat ik gemerkt heb dat ik toch wel een klein beetje verslaafd ben aan internet...
Ik dacht: 'Geen probleem, ik heb nog tal van andere dingen die ik kan doen!' dus was ik hier wat aan het poetsen en aan het opruimen. Toch, na een tweetal dagen voelde ik een onrust en werd ik vrij prikkelbaar.
Vriendje ging die wireless terug in orde brengen maar vaak duurt het een tijdje vooraleer hij werkelijk in actie schiet.
In de loop van de derde dag zonder internet werd ik toch wel heel nerveus... Verveeld en met een grote honger naar allerlei leesvoer dwaalde ik rond door ons huisje totdat de drang naar het net wel heel groot werd.
Zo duurde het niet zo lang meer, als ik iets in mijn kop heb...
So I'm back! Weliswaar gaat mijn internet nu tergend traag but I'm back...
zondag 5 oktober 2008
Samanà...
Deze reis was zo anders dan onze vorige. Bij onze terugkomst had ik het heel moeilijk om me terug aan te passen hier, precies een cultuurshock toen ik terug in Gent arriveerde. Aan het einde van onze vorige vakanties was het eigenlijk wel ‘genoeg’ geweest. De reis mocht enkele dagen langer duren maar ik vond het niet erg om terug naar huis te keren.
Als mensen vragen waar we op reis zijn geweest, antwoord ik steeds ‘Samanà’, het schiereiland van De Dominicaanse Republiek.
Bij ‘De Domicaanse Republiek’ denken vele mensen aan prachtige stranden met wuivende palmbomen... en massa’s toeristen eronder. Resort na resort, allerlei nationaliteiten verenigd op enkele bekende stranden.
Punta Cana is zo’n toeristen place to be, ons vliegtuig landde er en wij waren er alvast meteen terug weg.
Na negen lange, vreselijke uren op een ijskoud vliegtuig stond ons nog een volledige dag reizen naar Samanà te wachten.
De toeristen op Punta Cana hebben hoogstwaarschijnlijk geen idee hoe arm de Dominicaanse eigenlijk wel is. Ik raad hen allen een rit door het binnenland aan, niet in een comfortabele reisbus, maar met de plaatselijke guagua’s tussen het gewone volk.
Samanà is het vakantieoord voor de rijkere Dominicaan en je merkt er het verschil. Wat een contrast: de armere bevolking op het binnenland en de welgestelde Domincaan op Samanà.
Er was ons het laatste stukje paradijs op aarde beloofd op het schiereiland. Na uren reizen met de schuddende guagua’s met onze zware rugzakken, na liters zweet te hebben gezweet en na -voor de eerste keer in mijn leven- serieus zeeziek te zijn, zetten we voet aan wal op Samanà en kon ik wel huilen van geluk: de helse reis was de moeite waard geweest; het was er fantastisch mooi.
Na nog een tweetal uurtjes reizen waren we op onze verblijfplaats. Ik ben er bijna meteen in slaap gevallen onder het muskietennet in ons zachte bed, het ruisen van de zee en het kabaal van allerlei insecten op de achtergrond.
Onze reis was gewoonweg...perfect. Als ik nu terugdenk aan Samanà denk ik aan de heerlijke cocktail van natuur, zon, licht, warmte, rust, stilte, dieren en liefde. Liefst zou ik komende zomer terug willen, we hebben trouwens tijd te kort gehad om nog een aantal natuurparken te bezoeken, maar we willen toch ook andere oorden verkennen.
Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld als tijdens deze speciale reis. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een diepe rust. Mijn geest ontdekte er het hier en nu en voelde geen enkele behoefte te vluchten in dagdromerij. Geen greintje onrust in mijn hoofd, enkel rust en het zalige gevoel: ik ben gelukkig.
Ook al lopen zowat alle Dominicanen met machetes, ik heb me (weliswaar na een eerste schrik) geen moment onveilig gevoeld. Misschien was mijn gevoel van veiligheid wel gevaarlijk maar ik voelde me op mijn gemak en op geen enkel ogenblik vreesde ik dat een Dominicaan me zou aanvallen.
Misschien klinkt dit alles wel melig of extreem of whatever. Toch was dit mijn gevoel: diepe, innerlijke rust en een allesoverheersend gevoel van veiligheid.
Bij elke reis voel ik me de eerste twee dagen rot en krijg ik huilbuien. Dit komt doordat er teveel, tegelijkertijd op me afkomt en ik moet overspoeld geraak. Dit gebeurde ook in Samanà.
Anders was dat ik ook huilde op het vliegtuig, terug naar hier. Aan het eind van de vorige reizen was ik ergens wel blij te kunnen terugkomen. Nu huilde ik dikke, stille tranen die maar bleven stromen...
Ik vertelde over onze reis aan mijn psychologe. Groot was mijn verbazing toen ze reageerde: ‘Wel, dit gevoel dat je beschrijft, dit is het gevoel dat het merendeel van de mensen sowieso voelt. Wat je beschrijft is een gevoel van basisveiligheid.’
Ik was echt stomverbaasd... Ja? Voelt dit zó??
Ik heb geprobeerd dit gevoel zo lang mogelijk vast te houden. Helaas is het intussen terug verdwenen...
Mijn vriend merkte tijdens onze reis een aantal keer op: ‘Je bent precies gelukkig nu.’ Ik heb er veel gelachen, schrok soms om mezelf hardop en uitbundig te horen. Ook betrapte ik vaak mezelf met een glimlach op het gezicht, zomaar.
Anderen vonden het fijn me dit plezier terug af te nemen met uitspraken zoals: ‘iedereen is ontspannen op vakantie’, ‘op vakantie heb je nu eenmaal geen stress ‘ enzovoort.
Dan heb ik geen zin meer om er verder op in te gaan, denkend bij mezelf dat ze er geen snars van snappen.
Mijn vriend snapt het wel: dit is waarschijnlijk hoe ik écht ben, zonder stress in een koude maatschappij. Geen hui- of woedebuien, geen oververmoeidheid of uitputting maar heel verdraagzaam en rustig.
Het werd dringend bovenstaande ervaringen neer te schrijven. Bij het neerschrijven daalt terug een zalige rust over me heen, ik weet dat die straks terug is verdwenen.
Nogmaals: ik wil weg uit deze Westerse maatschappij...
Als mensen vragen waar we op reis zijn geweest, antwoord ik steeds ‘Samanà’, het schiereiland van De Dominicaanse Republiek.
Bij ‘De Domicaanse Republiek’ denken vele mensen aan prachtige stranden met wuivende palmbomen... en massa’s toeristen eronder. Resort na resort, allerlei nationaliteiten verenigd op enkele bekende stranden.
Punta Cana is zo’n toeristen place to be, ons vliegtuig landde er en wij waren er alvast meteen terug weg.
Na negen lange, vreselijke uren op een ijskoud vliegtuig stond ons nog een volledige dag reizen naar Samanà te wachten.
De toeristen op Punta Cana hebben hoogstwaarschijnlijk geen idee hoe arm de Dominicaanse eigenlijk wel is. Ik raad hen allen een rit door het binnenland aan, niet in een comfortabele reisbus, maar met de plaatselijke guagua’s tussen het gewone volk.
Samanà is het vakantieoord voor de rijkere Dominicaan en je merkt er het verschil. Wat een contrast: de armere bevolking op het binnenland en de welgestelde Domincaan op Samanà.
Er was ons het laatste stukje paradijs op aarde beloofd op het schiereiland. Na uren reizen met de schuddende guagua’s met onze zware rugzakken, na liters zweet te hebben gezweet en na -voor de eerste keer in mijn leven- serieus zeeziek te zijn, zetten we voet aan wal op Samanà en kon ik wel huilen van geluk: de helse reis was de moeite waard geweest; het was er fantastisch mooi.
Na nog een tweetal uurtjes reizen waren we op onze verblijfplaats. Ik ben er bijna meteen in slaap gevallen onder het muskietennet in ons zachte bed, het ruisen van de zee en het kabaal van allerlei insecten op de achtergrond.
Onze reis was gewoonweg...perfect. Als ik nu terugdenk aan Samanà denk ik aan de heerlijke cocktail van natuur, zon, licht, warmte, rust, stilte, dieren en liefde. Liefst zou ik komende zomer terug willen, we hebben trouwens tijd te kort gehad om nog een aantal natuurparken te bezoeken, maar we willen toch ook andere oorden verkennen.
Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld als tijdens deze speciale reis. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een diepe rust. Mijn geest ontdekte er het hier en nu en voelde geen enkele behoefte te vluchten in dagdromerij. Geen greintje onrust in mijn hoofd, enkel rust en het zalige gevoel: ik ben gelukkig.
Ook al lopen zowat alle Dominicanen met machetes, ik heb me (weliswaar na een eerste schrik) geen moment onveilig gevoeld. Misschien was mijn gevoel van veiligheid wel gevaarlijk maar ik voelde me op mijn gemak en op geen enkel ogenblik vreesde ik dat een Dominicaan me zou aanvallen.
Misschien klinkt dit alles wel melig of extreem of whatever. Toch was dit mijn gevoel: diepe, innerlijke rust en een allesoverheersend gevoel van veiligheid.
Bij elke reis voel ik me de eerste twee dagen rot en krijg ik huilbuien. Dit komt doordat er teveel, tegelijkertijd op me afkomt en ik moet overspoeld geraak. Dit gebeurde ook in Samanà.
Anders was dat ik ook huilde op het vliegtuig, terug naar hier. Aan het eind van de vorige reizen was ik ergens wel blij te kunnen terugkomen. Nu huilde ik dikke, stille tranen die maar bleven stromen...
Ik vertelde over onze reis aan mijn psychologe. Groot was mijn verbazing toen ze reageerde: ‘Wel, dit gevoel dat je beschrijft, dit is het gevoel dat het merendeel van de mensen sowieso voelt. Wat je beschrijft is een gevoel van basisveiligheid.’
Ik was echt stomverbaasd... Ja? Voelt dit zó??
Ik heb geprobeerd dit gevoel zo lang mogelijk vast te houden. Helaas is het intussen terug verdwenen...
Mijn vriend merkte tijdens onze reis een aantal keer op: ‘Je bent precies gelukkig nu.’ Ik heb er veel gelachen, schrok soms om mezelf hardop en uitbundig te horen. Ook betrapte ik vaak mezelf met een glimlach op het gezicht, zomaar.
Anderen vonden het fijn me dit plezier terug af te nemen met uitspraken zoals: ‘iedereen is ontspannen op vakantie’, ‘op vakantie heb je nu eenmaal geen stress ‘ enzovoort.
Dan heb ik geen zin meer om er verder op in te gaan, denkend bij mezelf dat ze er geen snars van snappen.
Mijn vriend snapt het wel: dit is waarschijnlijk hoe ik écht ben, zonder stress in een koude maatschappij. Geen hui- of woedebuien, geen oververmoeidheid of uitputting maar heel verdraagzaam en rustig.
Het werd dringend bovenstaande ervaringen neer te schrijven. Bij het neerschrijven daalt terug een zalige rust over me heen, ik weet dat die straks terug is verdwenen.
Nogmaals: ik wil weg uit deze Westerse maatschappij...
Vandaag is zondag rustdag
Vandaag kom ik enkel buiten om te gaan werken en straks ga ik even naar de GB.
Mijn vriend heeft me de oren van mijn lijf gezeurd maar ik ga nergens mee naartoe vandaag: ik blijf thuis, ik blijf binnen en doe waar ik zin in heb! Vriend is net vertrokken naar één of andere markt en gaat daarna familiebezoekjes afleggen. Het laatste waar ik zin in heb is socializen.
Alles rustig op het gemak vandaag. Mooi meegenomen dat ik lekker alleen ben met mijn knurrende poes en katers.
Beetje strijken, beetje opruimen, beetje internetten,...vanavond een wijntje...vandaag wordt een ouderwetse rustige zondag thuis.
Mijn vriend heeft me de oren van mijn lijf gezeurd maar ik ga nergens mee naartoe vandaag: ik blijf thuis, ik blijf binnen en doe waar ik zin in heb! Vriend is net vertrokken naar één of andere markt en gaat daarna familiebezoekjes afleggen. Het laatste waar ik zin in heb is socializen.
Alles rustig op het gemak vandaag. Mooi meegenomen dat ik lekker alleen ben met mijn knurrende poes en katers.
Beetje strijken, beetje opruimen, beetje internetten,...vanavond een wijntje...vandaag wordt een ouderwetse rustige zondag thuis.
donderdag 2 oktober 2008
Top 5 Denk- en piekergedachten
Denken, piekeren en tobben over volgende zaken:
1. Wat wil ik doen in mijn leven qua werk?
2. Waar ben ik goed in? Bén ik ergens wel goed in?
3. Welke oplossing moet ik kiezen voor mijn gebit?
4. Welk tripje kunnen mijn ventje en ik doen rond de eindejaarsperiode?
5. Mijn gezondheid: hoofdpijn, vermoeidheid, kou, rust,...
Deze morgen was ik zó in gedachten verzonken dat ik de rode lichten niet opmerkte bij het oversteken van een drukke straat.
Een kwaad toeterende chauffeur bracht me terug in het hier en nu...
1. Wat wil ik doen in mijn leven qua werk?
2. Waar ben ik goed in? Bén ik ergens wel goed in?
3. Welke oplossing moet ik kiezen voor mijn gebit?
4. Welk tripje kunnen mijn ventje en ik doen rond de eindejaarsperiode?
5. Mijn gezondheid: hoofdpijn, vermoeidheid, kou, rust,...
Deze morgen was ik zó in gedachten verzonken dat ik de rode lichten niet opmerkte bij het oversteken van een drukke straat.
Een kwaad toeterende chauffeur bracht me terug in het hier en nu...
woensdag 1 oktober 2008
Mijn job en twijfels
Zaterdag 5 juli 2008 was mijn allereerste werkdag. Afgestudeerd halfweg juni gevolgd door een zalige vakantie in de Tropen.
Ik solliciteerde enkele dagen na afloop van de examens. Ik wou de job ‘Persoonlijk Assistente’ uitproberen als vakantiejob. Daarna zou ik nog genieten van een maandje vakantie, in september zou ik ‘echt gaan werken’.
Eigenlijk is het niet gegaan zoals gepland. Het interimbureau wou mij niet eerst als student aannemen en daarna als gewone werknemer. Iets over statuut dat niet kon veranderen, heel vreemd. Dus deed ik geen vakantiejob en ging ik meteen aan de slag.
Wat mijn job zo allemaal inhoudt?
Ik werk thuis bij mijn cliënte die eigenlijk mijn werkgever ofwel ‘bazin’ is. Het gaat om een jonge vrouw met een fysieke handicap. Ik assisteer haar bij allerlei dagelijkse activiteiten die zij omwille van haar ziekte niet zelf meer kan uitvoeren. Een opsomming van mijn taken om het wat concreter voor te stellen: koken, helpen met eten en drinken, typen (mailen, werken aan haar website), verzorging (helpen op het toilet, wassen, haar kammen, insmeren, uitkleden,...), huishoudelijke taken (afwassen, stofzuigen), kat eten geven en verzorgen en nog allerlei ditjes en datjes.
Ik werk meestal zes dagen op zeven en dit telkens 4 uur per dag: ofwel van 8u tot 12u ofwel van 16u30 tot 20u30. Op vrijdag ben ik normaalgezien thuis.
Als jobstudente zou ik na een maand gestopt zijn en mijn maandje vakantie genomen hebben. Ik zou op mijn gemak uitgekeken hebben naar een andere job. Eigenlijk is het allemaal te snel gegaan, ik ben impulsief geweest.
Aanvankelijk leek het écht iets voor mij. Tijdens ons eerste gesprek viel het me sterk op dat er veel gelijkenissen zijn tussen ons en ik wist wel dat we zouden overeenkomen. Want we komen echt wel overeen hoor.
Toch, ik voel me niet zo goed meer bij deze job. Een aantal zaken die mijn cliënte me vertelde, blijken namelijk niet te kloppen. Zo lijkt het alsof er veel variatie is op mijn werk maar in principe ben ik voornamelijk bezig met typwerk. En dan is er nog een stom iets dat waarschijnlijk belachelijk klinkt maar ik heb het er ijs-ijs-koud. Het is er sowieso al koud maar ze wil het raam altijd open. Wie mijn blog al doorlas, weet intussen dat ik kou hààt en er niet kan door functioneren.
Wellicht heeft mijn cliënte binnenkort een derde assistente. Het was mijn keuze om 8uur en dus twee dagen minder te werken. Hierdoor kom ik op 16 uur per week. Ik denk dat ik nog 4 uur minder zal doen, ik zie het niet meer zitten om élke zondag te werken en bovendien weigert het interimbureau me op zondag meer te betalen. Het was trouwens niet de afspraak dat ik élke zondag zou werken en zeker niet tegen een 100% loon. (We zijn wel onderling tot een overeenkomst gekomen qua loon om die zondag te compenseren... maar vanaf november vervalt die afspraak...)
Dus over een maand of twee werk ik nog als Persoonlijk Assistente, 12uur per week ofwel drie halve dagen: de maandagavond, de woensdagochtend en de zaterdagochtend.
Ik begin dus nu al uit te kijken naar een tweede parttime job. Ik zou er de dinsdag en donderdag voor reserveren.
Ik vraag me af of ik wel in de sociale sector wil blijven. Ik stel mezelf de vraag of ik me beter zou voelen in een ander soort job waarbij ik meer op mezelf kan werken terwijl er toch collega’s rondom me zijn.
Welke job zou echt bij mij passen? Geen idee... Laat ik maar beginnen met vacatures uit te pluizen...
Ik solliciteerde enkele dagen na afloop van de examens. Ik wou de job ‘Persoonlijk Assistente’ uitproberen als vakantiejob. Daarna zou ik nog genieten van een maandje vakantie, in september zou ik ‘echt gaan werken’.
Eigenlijk is het niet gegaan zoals gepland. Het interimbureau wou mij niet eerst als student aannemen en daarna als gewone werknemer. Iets over statuut dat niet kon veranderen, heel vreemd. Dus deed ik geen vakantiejob en ging ik meteen aan de slag.
Wat mijn job zo allemaal inhoudt?
Ik werk thuis bij mijn cliënte die eigenlijk mijn werkgever ofwel ‘bazin’ is. Het gaat om een jonge vrouw met een fysieke handicap. Ik assisteer haar bij allerlei dagelijkse activiteiten die zij omwille van haar ziekte niet zelf meer kan uitvoeren. Een opsomming van mijn taken om het wat concreter voor te stellen: koken, helpen met eten en drinken, typen (mailen, werken aan haar website), verzorging (helpen op het toilet, wassen, haar kammen, insmeren, uitkleden,...), huishoudelijke taken (afwassen, stofzuigen), kat eten geven en verzorgen en nog allerlei ditjes en datjes.
Ik werk meestal zes dagen op zeven en dit telkens 4 uur per dag: ofwel van 8u tot 12u ofwel van 16u30 tot 20u30. Op vrijdag ben ik normaalgezien thuis.
Als jobstudente zou ik na een maand gestopt zijn en mijn maandje vakantie genomen hebben. Ik zou op mijn gemak uitgekeken hebben naar een andere job. Eigenlijk is het allemaal te snel gegaan, ik ben impulsief geweest.
Aanvankelijk leek het écht iets voor mij. Tijdens ons eerste gesprek viel het me sterk op dat er veel gelijkenissen zijn tussen ons en ik wist wel dat we zouden overeenkomen. Want we komen echt wel overeen hoor.
Toch, ik voel me niet zo goed meer bij deze job. Een aantal zaken die mijn cliënte me vertelde, blijken namelijk niet te kloppen. Zo lijkt het alsof er veel variatie is op mijn werk maar in principe ben ik voornamelijk bezig met typwerk. En dan is er nog een stom iets dat waarschijnlijk belachelijk klinkt maar ik heb het er ijs-ijs-koud. Het is er sowieso al koud maar ze wil het raam altijd open. Wie mijn blog al doorlas, weet intussen dat ik kou hààt en er niet kan door functioneren.
Wellicht heeft mijn cliënte binnenkort een derde assistente. Het was mijn keuze om 8uur en dus twee dagen minder te werken. Hierdoor kom ik op 16 uur per week. Ik denk dat ik nog 4 uur minder zal doen, ik zie het niet meer zitten om élke zondag te werken en bovendien weigert het interimbureau me op zondag meer te betalen. Het was trouwens niet de afspraak dat ik élke zondag zou werken en zeker niet tegen een 100% loon. (We zijn wel onderling tot een overeenkomst gekomen qua loon om die zondag te compenseren... maar vanaf november vervalt die afspraak...)
Dus over een maand of twee werk ik nog als Persoonlijk Assistente, 12uur per week ofwel drie halve dagen: de maandagavond, de woensdagochtend en de zaterdagochtend.
Ik begin dus nu al uit te kijken naar een tweede parttime job. Ik zou er de dinsdag en donderdag voor reserveren.
Ik vraag me af of ik wel in de sociale sector wil blijven. Ik stel mezelf de vraag of ik me beter zou voelen in een ander soort job waarbij ik meer op mezelf kan werken terwijl er toch collega’s rondom me zijn.
Welke job zou echt bij mij passen? Geen idee... Laat ik maar beginnen met vacatures uit te pluizen...
dinsdag 30 september 2008
Wat wil jij doen in het leven?
Deze vraag stel ik me nu al een aantal weken en deze middag sprak ik hierover met mijn psychologe.
Het wordt tijd om een aantal zaken op een rijtje te zetten, te analyseren waar ik goed in ben en wat ik echt graag doe.
Momenteel weet ik niets, kan ik niets, wil ik niets.
Het wordt tijd om een aantal zaken op een rijtje te zetten, te analyseren waar ik goed in ben en wat ik echt graag doe.
Momenteel weet ik niets, kan ik niets, wil ik niets.
maandag 29 september 2008
Terrasjes en vriendinnen
Vrijdag en zaterdag heb ik mezelf gedwongen met mensen af te spreken.
Vrijdag sprak ik in de vroege avond af met een goede vriendin; we kennen elkaar al zo'n 24 jaar. Ik ben altijd een beetje zenuwachtig om met haar af te spreken, ze vraagt altijd vanalles en ik ben het niet gewoon zoveel aan het woord te zijn.
Let eens op het volgende: Hoeveel mensen vragen 'Hoe gaat het met je?' om vervolgens oprecht geïnteresseerd te luisteren naar jouw verhaal?
Echt, let er eens op: bijna niemand luistert écht naar hoe het met je gaat. In 99% van de gevallen begint de ander over zichzelf te vertellen.
Die vriendin - laat ik haar Lien noemen - luistert wél. Heel vreemd. Ze vraagt: 'Hoe ist nog?' en kijkt me vragend aan. Ze zwijgt en wacht. Meestal antwoord ik: 'Ahja, ça va. En met jou?' Maar ze kent me en vraagt door. Zo kan ik eens mijn verhaal kwijt en kom ik met opgeladen batterijen terug thuis.
Eigenlijk is het altijd fijn haar terug te zien. Ze stelt het goed, is nu een paar maanden getrouwd en is gelukkig met haar 'man'. Ze kijken uit naar een huis om te kopen.
Zaterdag zag ik een andere vriendin - ik noem haar Eva - die ik leerde kennen tijdens mijn eerste opname. We zijn een tijd heel close geweest, hadden een intense vriendschap. Bijna elk weekend ging ik bij haar op kot logeren totdat ik mijn vriend leerde kennen. Ook is ze verhuisd en woont ze nu terug bij haar moeder. De vriendschap verwaterde wat maar bleef goed.
De vorige keer dat ik haar zag gingen we shoppen in Brugge. Zaterdag kwam ze naar Gent: we bezochten een rommelmarktje en installeerden ons vervolgens op een terrasje in de zon.
Toen ik thuiskwam had ik knallende koppijn en voelde ik me volledig uitgeput.
Het gaat nog steeds niet goed met Eva ook al heeft ze nu wel iets gevonden waar ze oprechte interesse in heeft en zich volledig in kan verdiepen. Ze houdt zich bezig met spirituele zaken maar het gaat me toch ietske te ver. Spiritualiteit oké maar je moet nu ook niet gaan zweven. We leven nog steeds in het hier en nu op deze aardkloot.
Ik irriteerde me aan dat extreem zweverig gedoe. We zijn beiden veranderd denk ik. We zijn met verschillende zaken bezig.
Elke keer dat ik met haar afspreek word ik extreem moe, alle energie is weggezogen. Het was best een fijne middag maar wat was ik blij dat ik me 's avonds kon terugtrekken op mijn kamertje...
Welja, het is nu eventjes genoeg geweest. Ik wil de komende week terug mijn rust en stilte terugvinden.
Vrijdag sprak ik in de vroege avond af met een goede vriendin; we kennen elkaar al zo'n 24 jaar. Ik ben altijd een beetje zenuwachtig om met haar af te spreken, ze vraagt altijd vanalles en ik ben het niet gewoon zoveel aan het woord te zijn.
Let eens op het volgende: Hoeveel mensen vragen 'Hoe gaat het met je?' om vervolgens oprecht geïnteresseerd te luisteren naar jouw verhaal?
Echt, let er eens op: bijna niemand luistert écht naar hoe het met je gaat. In 99% van de gevallen begint de ander over zichzelf te vertellen.
Die vriendin - laat ik haar Lien noemen - luistert wél. Heel vreemd. Ze vraagt: 'Hoe ist nog?' en kijkt me vragend aan. Ze zwijgt en wacht. Meestal antwoord ik: 'Ahja, ça va. En met jou?' Maar ze kent me en vraagt door. Zo kan ik eens mijn verhaal kwijt en kom ik met opgeladen batterijen terug thuis.
Eigenlijk is het altijd fijn haar terug te zien. Ze stelt het goed, is nu een paar maanden getrouwd en is gelukkig met haar 'man'. Ze kijken uit naar een huis om te kopen.
Zaterdag zag ik een andere vriendin - ik noem haar Eva - die ik leerde kennen tijdens mijn eerste opname. We zijn een tijd heel close geweest, hadden een intense vriendschap. Bijna elk weekend ging ik bij haar op kot logeren totdat ik mijn vriend leerde kennen. Ook is ze verhuisd en woont ze nu terug bij haar moeder. De vriendschap verwaterde wat maar bleef goed.
De vorige keer dat ik haar zag gingen we shoppen in Brugge. Zaterdag kwam ze naar Gent: we bezochten een rommelmarktje en installeerden ons vervolgens op een terrasje in de zon.
Toen ik thuiskwam had ik knallende koppijn en voelde ik me volledig uitgeput.
Het gaat nog steeds niet goed met Eva ook al heeft ze nu wel iets gevonden waar ze oprechte interesse in heeft en zich volledig in kan verdiepen. Ze houdt zich bezig met spirituele zaken maar het gaat me toch ietske te ver. Spiritualiteit oké maar je moet nu ook niet gaan zweven. We leven nog steeds in het hier en nu op deze aardkloot.
Ik irriteerde me aan dat extreem zweverig gedoe. We zijn beiden veranderd denk ik. We zijn met verschillende zaken bezig.
Elke keer dat ik met haar afspreek word ik extreem moe, alle energie is weggezogen. Het was best een fijne middag maar wat was ik blij dat ik me 's avonds kon terugtrekken op mijn kamertje...
Welja, het is nu eventjes genoeg geweest. Ik wil de komende week terug mijn rust en stilte terugvinden.
Toch niet naar Londen
Het wordt dus toch geen Londen tijdens de eindejaarsperiode.
Ik heb afgezegd omdat ik niet zou krijgen waar ik recht op heb. Mijn cliënte wou enkel de Eurostar betalen voor mij, mijn slaapplaats zou ik zelf moeten betalen. Ze had hier allerlei redenen voor en bovendien hield ze vol dat zij de indirecte kosten betaalt en niet het PAB.
Wel kijk, ik heb Orthopedagogie gestudeerd en herinnerde me vanuit de lessen dat dit niet klopt. Dus zocht ik het voor de zekerheid nog eens op en inderdaad; zij moet 'de hotelkamer van de assistente' betalen, dit is een indirecte kost waar zij voor instaat (alé, eigenlijk het PAB). Ze vertelde me dat zij voor de indirecte kosten instaat en niet het PAB. Ze weigert dus mijn slaapplaats te betalen.
In de eerste plaats draait het mij om het principe: ik heb mezelf onlangs voorgenomen dat ik wil krijgen waar ik recht op heb. Als zij mij vraagt haar te vergezellen op reis, betaalt zij wat zij officieel moet betalen. Zij wil niet, ik ga niet mee. Punt.
Ik zou deze reis als nieuwjaarscadeau geven aan mijn vriend. In het geval ik zou betalen, kom ik aan een totaalbedrag van 500 euro voor 5 dagen Londen. Dit vind ik echt teveel. Met dit budget kunnen we een een andere reis plannen naar een rustiger en warmere plaats waar we kunnen relaxen, samen met ons tweetjes.
Ik vind het niet erg dat de Londen-trip niet doorgaat, integendeel! Ik ben al rustig aan het uitkijken om een ander tripje te organiseren tijdens de Kerstvakantie. We zien wel.
Ik heb afgezegd omdat ik niet zou krijgen waar ik recht op heb. Mijn cliënte wou enkel de Eurostar betalen voor mij, mijn slaapplaats zou ik zelf moeten betalen. Ze had hier allerlei redenen voor en bovendien hield ze vol dat zij de indirecte kosten betaalt en niet het PAB.
Wel kijk, ik heb Orthopedagogie gestudeerd en herinnerde me vanuit de lessen dat dit niet klopt. Dus zocht ik het voor de zekerheid nog eens op en inderdaad; zij moet 'de hotelkamer van de assistente' betalen, dit is een indirecte kost waar zij voor instaat (alé, eigenlijk het PAB). Ze vertelde me dat zij voor de indirecte kosten instaat en niet het PAB. Ze weigert dus mijn slaapplaats te betalen.
In de eerste plaats draait het mij om het principe: ik heb mezelf onlangs voorgenomen dat ik wil krijgen waar ik recht op heb. Als zij mij vraagt haar te vergezellen op reis, betaalt zij wat zij officieel moet betalen. Zij wil niet, ik ga niet mee. Punt.
Ik zou deze reis als nieuwjaarscadeau geven aan mijn vriend. In het geval ik zou betalen, kom ik aan een totaalbedrag van 500 euro voor 5 dagen Londen. Dit vind ik echt teveel. Met dit budget kunnen we een een andere reis plannen naar een rustiger en warmere plaats waar we kunnen relaxen, samen met ons tweetjes.
Ik vind het niet erg dat de Londen-trip niet doorgaat, integendeel! Ik ben al rustig aan het uitkijken om een ander tripje te organiseren tijdens de Kerstvakantie. We zien wel.
vrijdag 26 september 2008
Let the sunshine in!
De komende drie dagen wordt het mooi, zonnig nazomerweer! Zondag belooft het zelfs 20° te worden.
Tijd om leuke dingen te plannen en van dit lekker weertje te genieten!
Me = happy ! (Of toch eventjes)
Tijd om leuke dingen te plannen en van dit lekker weertje te genieten!
Me = happy ! (Of toch eventjes)
woensdag 24 september 2008
De reden waarom ik wil emigreren
De laatste dagen heb ik het ook ferm koud, vooral op mijn werk. Ook vanmorgen zagen mijn handen blauw van de kou. Ik zit er vaak te rillen op mijn stoel. Soms heb ik het er zo koud dat ik schokken krijg in mijn benen, normaalgezien heb ik dit enkel als ik om één of andere reden een huilbui krijg.
Zó koud is het toch niet? Wat als het straks winter wordt?
Ons klimaat is écht dé reden waarom ik over x-aantal jaar naar warmere oorden wens te verhuizen. Als ik deze hoofdreden aan anderen vertel, krijg ik meestal als antwoord dat ook zij er last van hebben. Maar serieus, ik kan er moeilijk nog door functioneren. Ik ben in het verkeerde land geboren, echt!
Natuurlijk, het ligt gedeeltelijk aan mijn ondergewicht. Maar ook in een verder verleden was ik vaak aan het bibberen. Ook als kind kroop ik net niet in de verwarming.
Vorige winter sliep ik op een bepaald moment met vier dekens, een heet kersenpitkussentje, een dikke trui, lange broek, sjaal én handschoenen, stel je voor!
Dit is toch niet normaal meer...
Zó koud is het toch niet? Wat als het straks winter wordt?
Ons klimaat is écht dé reden waarom ik over x-aantal jaar naar warmere oorden wens te verhuizen. Als ik deze hoofdreden aan anderen vertel, krijg ik meestal als antwoord dat ook zij er last van hebben. Maar serieus, ik kan er moeilijk nog door functioneren. Ik ben in het verkeerde land geboren, echt!
Natuurlijk, het ligt gedeeltelijk aan mijn ondergewicht. Maar ook in een verder verleden was ik vaak aan het bibberen. Ook als kind kroop ik net niet in de verwarming.
Vorige winter sliep ik op een bepaald moment met vier dekens, een heet kersenpitkussentje, een dikke trui, lange broek, sjaal én handschoenen, stel je voor!
Dit is toch niet normaal meer...
dinsdag 23 september 2008
Nu is het écht genoeg!
Het knaagt.
Enkele jaren geleden volgde ik een assertiviteitstraining. Tegenwoordig reageer ik terug vaak subassertief. Ik laat me af en toe eens ferm in de zak zetten of ik zeg ‘ja’ terwijl ik in mijn hoofd ‘neen!’ schreeuw. Op den duur weten mensen maar al te goed dat je ‘zwak’ bent en gaan ze gretig van je profiteren!
Ik word er zo kwaad van! Ik wil me helemaal niet meer laten doen en me gedragen als een watje. Ik verdien waar ik recht op heb en moet dringend mijn rechten onderzoeken om ze daarna op te eisen. Het moet maar eens gedaan zijn om met vuile voeten over me heen te trappen.
Enkele jaren geleden volgde ik een assertiviteitstraining. Tegenwoordig reageer ik terug vaak subassertief. Ik laat me af en toe eens ferm in de zak zetten of ik zeg ‘ja’ terwijl ik in mijn hoofd ‘neen!’ schreeuw. Op den duur weten mensen maar al te goed dat je ‘zwak’ bent en gaan ze gretig van je profiteren!
Ik word er zo kwaad van! Ik wil me helemaal niet meer laten doen en me gedragen als een watje. Ik verdien waar ik recht op heb en moet dringend mijn rechten onderzoeken om ze daarna op te eisen. Het moet maar eens gedaan zijn om met vuile voeten over me heen te trappen.
Het humeur van de eerste herfstdag
De laatste dagen moet ik me doorheen de dag sleuren. Ik doe wat ik moet doen (maar niet genoeg) met mijn verstand op nul, automatische piloot. Het weer vandaag komt overeen met mijn stemming: somber, grijs en donker. Het is trouwens de eerste herfstdag vandaag...
Misschien komt het wel doordat ‘de dagen van de maand’ er alweer aankomen. Sowieso heb ik vrij veel last van PMS.
Op reis ontdekte ik dat het cliché klopt: in niet-Europese landen, zoals in de Dominicaanse Republiek, lopen mensen steeds met een glimlach rond. En in (West-) Europa lopen we bijna allen met een zuur gezicht. Tja, wat valt er hier te lachen, niet?
Ik moet bewuster leven: kijken naar de dingen om me heen, zoeken naar kleine details in het geheel. Er zijn vast mooie dingen te zien maar doordat ik voortdurend aan het denken ben, merk ik ze zelden op.
Naast me ligt een klein boekje met ‘Waarnemingsoefeningen’ nog uit de periode dat ik was opgenomen en Linehan-therapie volgde.
Jaren therapie heb ik reeds achter de rug en in mijn kamertje liggen nog vele documentjes, mapjes, oefeningen,... Wie weet heb ik er nog iets aan? Ik zal anders een aantal zaken met jullie delen in een apart rubriekje ‘Therapie’.
Bij deze ga ik zo meteen beginnen aan een berg strijk...en me daarna naar mijn werk slepen...
Misschien komt het wel doordat ‘de dagen van de maand’ er alweer aankomen. Sowieso heb ik vrij veel last van PMS.
Op reis ontdekte ik dat het cliché klopt: in niet-Europese landen, zoals in de Dominicaanse Republiek, lopen mensen steeds met een glimlach rond. En in (West-) Europa lopen we bijna allen met een zuur gezicht. Tja, wat valt er hier te lachen, niet?
Ik moet bewuster leven: kijken naar de dingen om me heen, zoeken naar kleine details in het geheel. Er zijn vast mooie dingen te zien maar doordat ik voortdurend aan het denken ben, merk ik ze zelden op.
Naast me ligt een klein boekje met ‘Waarnemingsoefeningen’ nog uit de periode dat ik was opgenomen en Linehan-therapie volgde.
Jaren therapie heb ik reeds achter de rug en in mijn kamertje liggen nog vele documentjes, mapjes, oefeningen,... Wie weet heb ik er nog iets aan? Ik zal anders een aantal zaken met jullie delen in een apart rubriekje ‘Therapie’.
Bij deze ga ik zo meteen beginnen aan een berg strijk...en me daarna naar mijn werk slepen...
vrijdag 19 september 2008
Ik deed het voor jou
Dit doet ontzettend veel pijn...Ik mag er niet aan denken of ik voel terug tranen prikken. Ik ben kwaad, heb zin om te schreeuwen dat het allemaal jouw f**cking schuld is. Jij wou het, ik heb het gedaan. En nu heb je spijt?!
Wat ik vandaag heb gedaan, is voor ons. Ik heb van mijn hart een keiharde steen gemaakt.
Op langere termijn zullen we wel zien dat het de goede beslissing was, hoop ik.
Wat ben ik een bitch, nooit gedacht dat ik tot zoiets in staat was. Ik verafschuw mezelf.
Ik moet mij nu afleiden want het beeld dat op mijn netvlies is gebrand, is zo goed als ondraaglijk.
Ik deed dit voor jou...voor ons...
Wat ik vandaag heb gedaan, is voor ons. Ik heb van mijn hart een keiharde steen gemaakt.
Op langere termijn zullen we wel zien dat het de goede beslissing was, hoop ik.
Wat ben ik een bitch, nooit gedacht dat ik tot zoiets in staat was. Ik verafschuw mezelf.
Ik moet mij nu afleiden want het beeld dat op mijn netvlies is gebrand, is zo goed als ondraaglijk.
Ik deed dit voor jou...voor ons...
woensdag 17 september 2008
Het is te laat...
Het deed uiteindelijk niet zoveel pijn op het moment zelf; ik was goed verdoofd.
Een vol uur heeft het geduurd eer ze er alle vier uit waren. Een lang uur vol allerlei gedachten, herinneringen, beelden en intense gevoelens.
Heel bizar hoe er allerlei zaken door mijn hoofd flitsten; het ene na het andere, zonder enige samenhang of logica.
Het moment waarop de tandarts aan de eerste tand begon, werd ik bevangen door een immens gevoel van spijt. Ik ga intussen al een aantal jaar bij tandartsen, er zijn reeds een aantal kiezen getrokken en ik heb al serieus veel pijn geleden. Maar gisteren voelde ik het pas écht, dit was definitief...
Pas 26 jaar en het is te laat, te laat, te laat. Tanden groeien helaas niet terug. Eruit is er-uit, het is te laat. Game over.
‘Wat heb ik gedààn? Al die jaren k**tsen, elke dag opnieuw, meerdere keren per dag...’ ‘Wat heb ik gedaan verdomme! Het is te lààt!!’
Tranen...
Ik begon te trillen over gans mijn lichaam. ‘Zie je nu..té laat..té laat...’ Dikke warme tranen gleden langs mijn wangen.
De tandarts stopte even... ‘Doet het pijn? We zullen het rustig aan doen hoor.’ Wist zij dat ik niet huilde om pijn... Haar assistente streelde over mijn schouders.
Misschien was het tijdens het trekken van de derde tand dat ik me ongelooflijk schaamde. Wat moest ik er lelijk uitzien...zo zonder voortanden... ‘Wat ben ik lelijk! Allemaal mijn schuld!Lelijk, lelijk, lelijk!!’
Dan ineens was ik terug een jaar of zes. Ik hoorde kinderstemmen: ‘Met je grep-tand!!’ Dit werd veel gezongen toen kinderen melktandjes vooraan verloren...Grappig dat ik me dit plots herinnerde...
Soms lees je verhalen van ex-anorexia patiënten op het net of in tijdschriften. Ik las ‘gevolgen van’ maar het zou bij mij allemaal zo erg niet zijn...Het kon me ook allemaal niet schelen.
Wist ik veel dat ‘braken tast het tandglazuur aan’ concreet kon betekenen:
‘Uw tanden zullen één voor één aangetast worden en afbreken, U zult veel pijn lijden en ongelooflijk veel tijd en geld aan tandartsen spenderen. Opgepast, het is een heel langzaam, progressief proces. Tegen uw 26ste levensjaar heeft U hoogstwaarschijnlijk slechts enkele originele tanden over, de rest zal vervangen zijn door Kroon- en brugwerk of –indien Uw ouders niet wensen te betalen voor u of indien U gewoon niet genoeg geld heeft gespaard- zult u gebonden zijn aan een vals gebit tot het einde Uwer dagen!’
Inderdaad, gelukkig, mijn ouders betalen. Eigenlijk is mijn vader diegene die betaalt, hij is het mij dan ook verschuldigd...
Ja mensen, dit zijn concrete gevolgen van mijn jarenlange eetstoornis in de pijnlijke realiteit. Ik weet dat velen zullen denken: ‘Het is je eigen schuld, je moet het maar weten...’ Ik hoor hen het nu al denken. Maar ze hebben gelijk...
Enfin...Mijn tanden zijn nu vervangen door brugwerk. Eigenlijk is het wel mooi, ik zie er anders uit maar ik ben wel tevreden (ik was sowieso nooit tevreden over mijn gebit). Een geluk bij een ongeluk zoals men zegt; ik mocht zelf bepalen hoe ik mijn ‘nieuwe tanden’ wou.
Maar ik ben echt bang.
Op een bepaald moment immers, zo’n twee jaar geleden, was mijn gebit terug perfect in orde. Alles tanden gerestaureerd en ik had 5 kronen (by the way: 800euro per kroon). Guess what: 4 van de 5 kronen zijn er gewoonweg uitgevallen: just like that.
Tijdens mijn laatste blokperiode voelde ik ‘iets’ in mijn mond. Ik schrok zelfs niet meer. Ik viste de vierde losgekomen kroon uit mijn mond en gooide deze achteloos in de prullenmand naast mijn bureau terwijl ik dacht ‘800euro...in de vuilbak’. Zuchtend studeerde ik verder...
My God, ik hoop zo hard dat die geïnvesteerde 3400euro blijft zitten in mijn mond. Please...
Ik ben na het plaatsen van de kronen bijna volledig gestopt met braken, sinds een jaar ben ik van het braken af. Ik voel soms nog de drang maar eerlijk gezegd k**ts ik niet meer omdat ik felle steken in mijn hartstreek kreeg en achteraf trillend over mijn ganse lichaam in de zetel lag, hopend dat mijn vriend me niet dood zou vinden.
En ik wil niet meer dood. Sinds ik mijn vriend heb ontmoet, wil ik leven.
Een vol uur heeft het geduurd eer ze er alle vier uit waren. Een lang uur vol allerlei gedachten, herinneringen, beelden en intense gevoelens.
Heel bizar hoe er allerlei zaken door mijn hoofd flitsten; het ene na het andere, zonder enige samenhang of logica.
Het moment waarop de tandarts aan de eerste tand begon, werd ik bevangen door een immens gevoel van spijt. Ik ga intussen al een aantal jaar bij tandartsen, er zijn reeds een aantal kiezen getrokken en ik heb al serieus veel pijn geleden. Maar gisteren voelde ik het pas écht, dit was definitief...
Pas 26 jaar en het is te laat, te laat, te laat. Tanden groeien helaas niet terug. Eruit is er-uit, het is te laat. Game over.
‘Wat heb ik gedààn? Al die jaren k**tsen, elke dag opnieuw, meerdere keren per dag...’ ‘Wat heb ik gedaan verdomme! Het is te lààt!!’
Tranen...
Ik begon te trillen over gans mijn lichaam. ‘Zie je nu..té laat..té laat...’ Dikke warme tranen gleden langs mijn wangen.
De tandarts stopte even... ‘Doet het pijn? We zullen het rustig aan doen hoor.’ Wist zij dat ik niet huilde om pijn... Haar assistente streelde over mijn schouders.
Misschien was het tijdens het trekken van de derde tand dat ik me ongelooflijk schaamde. Wat moest ik er lelijk uitzien...zo zonder voortanden... ‘Wat ben ik lelijk! Allemaal mijn schuld!Lelijk, lelijk, lelijk!!’
Dan ineens was ik terug een jaar of zes. Ik hoorde kinderstemmen: ‘Met je grep-tand!!’ Dit werd veel gezongen toen kinderen melktandjes vooraan verloren...Grappig dat ik me dit plots herinnerde...
Soms lees je verhalen van ex-anorexia patiënten op het net of in tijdschriften. Ik las ‘gevolgen van’ maar het zou bij mij allemaal zo erg niet zijn...Het kon me ook allemaal niet schelen.
Wist ik veel dat ‘braken tast het tandglazuur aan’ concreet kon betekenen:
‘Uw tanden zullen één voor één aangetast worden en afbreken, U zult veel pijn lijden en ongelooflijk veel tijd en geld aan tandartsen spenderen. Opgepast, het is een heel langzaam, progressief proces. Tegen uw 26ste levensjaar heeft U hoogstwaarschijnlijk slechts enkele originele tanden over, de rest zal vervangen zijn door Kroon- en brugwerk of –indien Uw ouders niet wensen te betalen voor u of indien U gewoon niet genoeg geld heeft gespaard- zult u gebonden zijn aan een vals gebit tot het einde Uwer dagen!’
Inderdaad, gelukkig, mijn ouders betalen. Eigenlijk is mijn vader diegene die betaalt, hij is het mij dan ook verschuldigd...
Ja mensen, dit zijn concrete gevolgen van mijn jarenlange eetstoornis in de pijnlijke realiteit. Ik weet dat velen zullen denken: ‘Het is je eigen schuld, je moet het maar weten...’ Ik hoor hen het nu al denken. Maar ze hebben gelijk...
Enfin...Mijn tanden zijn nu vervangen door brugwerk. Eigenlijk is het wel mooi, ik zie er anders uit maar ik ben wel tevreden (ik was sowieso nooit tevreden over mijn gebit). Een geluk bij een ongeluk zoals men zegt; ik mocht zelf bepalen hoe ik mijn ‘nieuwe tanden’ wou.
Maar ik ben echt bang.
Op een bepaald moment immers, zo’n twee jaar geleden, was mijn gebit terug perfect in orde. Alles tanden gerestaureerd en ik had 5 kronen (by the way: 800euro per kroon). Guess what: 4 van de 5 kronen zijn er gewoonweg uitgevallen: just like that.
Tijdens mijn laatste blokperiode voelde ik ‘iets’ in mijn mond. Ik schrok zelfs niet meer. Ik viste de vierde losgekomen kroon uit mijn mond en gooide deze achteloos in de prullenmand naast mijn bureau terwijl ik dacht ‘800euro...in de vuilbak’. Zuchtend studeerde ik verder...
My God, ik hoop zo hard dat die geïnvesteerde 3400euro blijft zitten in mijn mond. Please...
Ik ben na het plaatsen van de kronen bijna volledig gestopt met braken, sinds een jaar ben ik van het braken af. Ik voel soms nog de drang maar eerlijk gezegd k**ts ik niet meer omdat ik felle steken in mijn hartstreek kreeg en achteraf trillend over mijn ganse lichaam in de zetel lag, hopend dat mijn vriend me niet dood zou vinden.
En ik wil niet meer dood. Sinds ik mijn vriend heb ontmoet, wil ik leven.
zaterdag 13 september 2008
Prangende vragen
Ik wou dat ik me een tijd lang ‘goed’ kon voelen. Met ‘een tijd lang’ bedoel ik minstens één volledige dag: van zodra je opstaat totdat je gaat slapen.
Van alle beschreven ‘borderline symptomen’ vind ik die stemmingsschommelingen en intense, overspoelende emoties het meest lastig om mee te leven.
In een goede stemming ben ik ervan overtuigd dat deze kenmerken best wel voordelen hebben. Nu vind ik ze rot en wou ik dat ik me kon voelen zoals de gemiddelde mens zich voelt.
Dit zijn voor mij prangende vragen: ‘Hoe voelt de doornsee mens zich??! Hoe voelt het om een stabiele geest te hebben?!’
Ik heb er nog een aantal:
‘Hoe leef je jouw leven als je jezelf de moeite waard vindt?’
‘Hoe doet je dat: niet alles persoonlijk opnemen?’
‘Horen anderen ook bekritiserende en vernederende gedachten in hun hoofd?’
‘Hoe doseer je emoties?’
‘Hoe voelt het om 100% zeker te zijn dat je partner oprecht van je houdt en voor je kiest?’
‘Hoe zou het voelen om ‘normaal’ te zijn?’
‘Wat ís “normaal”?!’
‘Waarom denk ik zoveel na?’
‘Denkt iedereen zoveel na?’
‘Overdrijf ik?’
‘Moet ik voor de rest van mijn leven met twijfels, angsten en onzekerheden leven?’
Van alle beschreven ‘borderline symptomen’ vind ik die stemmingsschommelingen en intense, overspoelende emoties het meest lastig om mee te leven.
In een goede stemming ben ik ervan overtuigd dat deze kenmerken best wel voordelen hebben. Nu vind ik ze rot en wou ik dat ik me kon voelen zoals de gemiddelde mens zich voelt.
Dit zijn voor mij prangende vragen: ‘Hoe voelt de doornsee mens zich??! Hoe voelt het om een stabiele geest te hebben?!’
Ik heb er nog een aantal:
‘Hoe leef je jouw leven als je jezelf de moeite waard vindt?’
‘Hoe doet je dat: niet alles persoonlijk opnemen?’
‘Horen anderen ook bekritiserende en vernederende gedachten in hun hoofd?’
‘Hoe doseer je emoties?’
‘Hoe voelt het om 100% zeker te zijn dat je partner oprecht van je houdt en voor je kiest?’
‘Hoe zou het voelen om ‘normaal’ te zijn?’
‘Wat ís “normaal”?!’
‘Waarom denk ik zoveel na?’
‘Denkt iedereen zoveel na?’
‘Overdrijf ik?’
‘Moet ik voor de rest van mijn leven met twijfels, angsten en onzekerheden leven?’
vrijdag 12 september 2008
Eindejaarsperiode in.......Londen!
Tijdens de eindejaarsperiode zijn we voor een kleine week naar Londen! Eigenlijk is het voor mijn job maar mijn vriend kan ook mee: hij krijgt de trip van mij als nieuwjaarscadeau.
Ik heb er best wel zin in, al zijn er enkele zaken waar ik tegenop kijk: het weer (brrrr...druip druip ; er zijn zonniger en warmere oorden...) en de grote drukte tijdens de eindejaarsperiode. Het is er ook wel duur; mijn reis wordt voor een groot stuk betaald door mijn werkgever maar de plaatselijke uitgaven moet ik natuurlijk zelf betalen en Londen is dúúr! Toch valt het ook nog mee doordat ik een aantal uur per dag werk en ik hiermee het ‘verteer’ zal betalen.
Het zal allemaal veel planning en organisatie vragen, er is zoveel te zien en te doen ginds! In het secundair onderwijs bezochten we Londen, ik zal eens in de fotodozen scharrelen om alvast terug in de sfeer te komen. Ik zie het zitten!
Wie een boeiende ‘must see / must do list’ heeft, stuur deze maar door! Ook informatie over hotels en jeugdherbergen is welkom!
Ik heb er best wel zin in, al zijn er enkele zaken waar ik tegenop kijk: het weer (brrrr...druip druip ; er zijn zonniger en warmere oorden...) en de grote drukte tijdens de eindejaarsperiode. Het is er ook wel duur; mijn reis wordt voor een groot stuk betaald door mijn werkgever maar de plaatselijke uitgaven moet ik natuurlijk zelf betalen en Londen is dúúr! Toch valt het ook nog mee doordat ik een aantal uur per dag werk en ik hiermee het ‘verteer’ zal betalen.
Het zal allemaal veel planning en organisatie vragen, er is zoveel te zien en te doen ginds! In het secundair onderwijs bezochten we Londen, ik zal eens in de fotodozen scharrelen om alvast terug in de sfeer te komen. Ik zie het zitten!
Wie een boeiende ‘must see / must do list’ heeft, stuur deze maar door! Ook informatie over hotels en jeugdherbergen is welkom!
woensdag 10 september 2008
Lawaai en tranen
Voilà, de tranen zijn terug. Mijn dierbaar vriendje heeft vandaag een rothumeur en zijn gedrag beïnvloedt mijn stemming. Ik hoor terug allerlei bekritiserende stemmetjes in mijn hoofd, begin me terug lomp en waardeloos te voelen.
Eén bepaalde uitspraak flitste me terug naar het verleden, de tranen prikten toen al in mijn ogen, kwaadheid borrelde op.
Rust en stilte had in nodig dus installeerde ik me voor mijn PC-scherm, mijn vriend negerend. De T.V stond op, voetbal België – Turkije, weet je wel.
Ik had altijd al een grondige hekel aan televisietoestellen. Die rotdingen maken teveel lawaai en bovendien is er altijd wel een programma dat me triggert.
Anyway, teveel lawaai brengt me gegarandeerd uit balans.
Ik moet je dus niet vertellen hoe ik me voelde toen België een goal maakte en mijn vriend luidkeels juichte. Het was als een bom die binnenin me ontplofte!
Ik moest me héél hard inhouden om zélf niet te ontploffen. Intussen heb ik me teruggetrokken in mijn rustig kamertje, mijn vriend heeft zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag vandaag en de rust is teruggekeerd.
Ik denk dat enkel HSP’s begrijpen dat teveel kabaal en onrust kunnen leiden tranen...
Eén bepaalde uitspraak flitste me terug naar het verleden, de tranen prikten toen al in mijn ogen, kwaadheid borrelde op.
Rust en stilte had in nodig dus installeerde ik me voor mijn PC-scherm, mijn vriend negerend. De T.V stond op, voetbal België – Turkije, weet je wel.
Ik had altijd al een grondige hekel aan televisietoestellen. Die rotdingen maken teveel lawaai en bovendien is er altijd wel een programma dat me triggert.
Anyway, teveel lawaai brengt me gegarandeerd uit balans.
Ik moet je dus niet vertellen hoe ik me voelde toen België een goal maakte en mijn vriend luidkeels juichte. Het was als een bom die binnenin me ontplofte!
Ik moest me héél hard inhouden om zélf niet te ontploffen. Intussen heb ik me teruggetrokken in mijn rustig kamertje, mijn vriend heeft zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag vandaag en de rust is teruggekeerd.
Ik denk dat enkel HSP’s begrijpen dat teveel kabaal en onrust kunnen leiden tranen...
dinsdag 9 september 2008
Heerlijke toppen
Sinds enkele dagen voel ik me herboren, bij momenten voel ik me zelfs 'gelukkig' . Over stemmingsschommelingen gesproken...!
Waar ik me een kleine week terug uitgeput voelde, bruis ik nu van energie, zit ik boordevol plannen en heb ik zin om vanalles te doen en dan nog het liefst alles tegelijk. Het duizelt me soms letterlijk: ik voel me regelmatig licht en zweverig in mijn hoofd.
Eigenlijk weet ik niet hoe ik uit die zwarte put ben geraakt; de overgang van 'slecht' naar 'goed' heb ik precies gemist. Als ik terug denk aan vorige week, zie ik mezelf huilen en schreeuwen in een grijze schemerzone. Ik zag terug wat licht na een lang gesprek met mijn moeder, vaak is een urenlang luisterend oor het enige wat me echt helpt. Alle vergif spuw ik uit.
Ik ben me ervan bewust dat het tij plots kan keren. Eenmaal over de hoogste top, begin ik me terug 'neutraler' te voelen en voor ik het goed en wel besef, smak ik terug tegen de grond.
Zolang ik echter op deze top ben, kan ik maar beter genieten van al het moois dat ik binnenin voel.
Waar ik me een kleine week terug uitgeput voelde, bruis ik nu van energie, zit ik boordevol plannen en heb ik zin om vanalles te doen en dan nog het liefst alles tegelijk. Het duizelt me soms letterlijk: ik voel me regelmatig licht en zweverig in mijn hoofd.
Eigenlijk weet ik niet hoe ik uit die zwarte put ben geraakt; de overgang van 'slecht' naar 'goed' heb ik precies gemist. Als ik terug denk aan vorige week, zie ik mezelf huilen en schreeuwen in een grijze schemerzone. Ik zag terug wat licht na een lang gesprek met mijn moeder, vaak is een urenlang luisterend oor het enige wat me echt helpt. Alle vergif spuw ik uit.
Ik ben me ervan bewust dat het tij plots kan keren. Eenmaal over de hoogste top, begin ik me terug 'neutraler' te voelen en voor ik het goed en wel besef, smak ik terug tegen de grond.
Zolang ik echter op deze top ben, kan ik maar beter genieten van al het moois dat ik binnenin voel.
maandag 8 september 2008
Al die moeite voor een stofzuiger
Precies een maand geleden kocht ik een Dyson-stofzuiger op ebay UK.
Na de zoveelste kapotte (goedkope) stofzuiger besliste ik te investeren in een duurder exemplaar. Wij kopen af en toe iets op ebay; het is vaak echt stukken goedkoper dan in de winkel.
Enfin, er waren wat problemen met de verzending. Na twee weken was de stofzuiger nog steeds niet toegekomen. Volgens de verkoper was het ding terug naar hem gestuurd waardoor hij het opnieuw moest opsturen. Alweer wachten...en intussen moet ik me behelpen met een shit-made-in-china-brol-stofzuiger.
Deze morgen: eindelijk! Mijn investering is gearriveerd! Vol kinderlijk enthousiasme scheurde ik de verpakking los en dan... ‘Oh nee! Geen Europese stekker, arrrgh!!’
Pff...nu moet ik wééral wachten voordat het grote moment is aangebroken en ik met mijn Dyson het kattenhaar in huis deftig kan verwijderen...
Het zal zeker nog één week à twee weken duren eer ik zo’n transformator heb, ze zijn gelukkig online te koop.
Gelukkig heb ik veel geduld...wordt vervolgd...
Na de zoveelste kapotte (goedkope) stofzuiger besliste ik te investeren in een duurder exemplaar. Wij kopen af en toe iets op ebay; het is vaak echt stukken goedkoper dan in de winkel.
Enfin, er waren wat problemen met de verzending. Na twee weken was de stofzuiger nog steeds niet toegekomen. Volgens de verkoper was het ding terug naar hem gestuurd waardoor hij het opnieuw moest opsturen. Alweer wachten...en intussen moet ik me behelpen met een shit-made-in-china-brol-stofzuiger.
Deze morgen: eindelijk! Mijn investering is gearriveerd! Vol kinderlijk enthousiasme scheurde ik de verpakking los en dan... ‘Oh nee! Geen Europese stekker, arrrgh!!’
Pff...nu moet ik wééral wachten voordat het grote moment is aangebroken en ik met mijn Dyson het kattenhaar in huis deftig kan verwijderen...
Het zal zeker nog één week à twee weken duren eer ik zo’n transformator heb, ze zijn gelukkig online te koop.
Gelukkig heb ik veel geduld...wordt vervolgd...
zondag 7 september 2008
May I all present you ...
Ons Jolien aka Lientje of The Fatty...
Exotic Persian
Een beetje schuchter en terughoudend maar o zo lief...totdat we haar kammen; ze verandert meteen in een krijsend speenvarken!
Tabby aka 'Den Dikken'
Noorse Boskat
Grote deugniet, gehoorzaamt steeds totdat ge uw rug keert.
Als hij honger heeft, laat hij dit ons heel duidelijk horen; hij kan blaten gelijk een schaap.
(serieus! Iedereen die het hoort vergelijkt hem meteen met een schaap!)
Ons Ienie
Ook al is zij niet 100% Siamees,
ze is een straffe madam met dé voornaamste karaktertrekken van het ras: het liefst heeft zij alle aandacht voor zich alleen en is het gelukkigst als ze een ganse dag op schoot mag.
Ons Ienie is dan ook heel jaloers bij teveel aandacht voor de anderen...
Nootje of Noot, naargelang hij al dan niet kattekwaad uithaalt.Perzische kater
Mijn grootste lieveling, ze zeggen dat honden en baasjes op elkaar lijken; beweer dat katten en baasjes op elkaar lijken en de uitspraak klopt volledig!
zaterdag 6 september 2008
Mijn favoriet
Tranen
Midden in de nacht
Wordt het licht geboren
Midden in de nacht
Begint het licht
Daar moet ik aan denken
Nu ik naar je kijk
En de tranen zie op je gezicht
Prachtig...
Een aantal jaar geleden kwam dit gedichtje spontaan in mijn gedachten toen ik iemand waar ik veel van hou, tot huilen bracht...
Toon Hermans schreef talloze juweeltjes; deze blijft echter eeuwig in mijn hoofd hangen.
Midden in de nacht
Wordt het licht geboren
Midden in de nacht
Begint het licht
Daar moet ik aan denken
Nu ik naar je kijk
En de tranen zie op je gezicht
Prachtig...
Een aantal jaar geleden kwam dit gedichtje spontaan in mijn gedachten toen ik iemand waar ik veel van hou, tot huilen bracht...
Toon Hermans schreef talloze juweeltjes; deze blijft echter eeuwig in mijn hoofd hangen.
vrijdag 5 september 2008
Ik geef de hoop op...
Niets aan te doen...ik geef de hoop op...de zomer komt niet meer.
Uitgezonderd enkele mooie en zelfs hete dagen was en is het echt heel triestig. Tijdens de zomermaanden check ik dagelijks de website van het KMI, hopend op een hittegolf ; iets minder warm is ook goed, als we maar kunnen genieten van zon, licht en warmte.
Helaas, het zal niet meer voor 2008 zijn...
Dus berg ik mijn sandalen, kleedjes en topjes op, mijn teenslippers droeg ik trouwens enkel op reis.
Tijd om mijn kleerkast te herschikken...tja, we leven nu eenmaal in België...
Uitgezonderd enkele mooie en zelfs hete dagen was en is het echt heel triestig. Tijdens de zomermaanden check ik dagelijks de website van het KMI, hopend op een hittegolf ; iets minder warm is ook goed, als we maar kunnen genieten van zon, licht en warmte.
Helaas, het zal niet meer voor 2008 zijn...
Dus berg ik mijn sandalen, kleedjes en topjes op, mijn teenslippers droeg ik trouwens enkel op reis.
Tijd om mijn kleerkast te herschikken...tja, we leven nu eenmaal in België...
donderdag 4 september 2008
Magnesium
Geen idee of ik specifiek een tekort heb aan magnesium in mijn lijf maar ik ben nu aan het testen of magnesium supplementen kunnen helpen me beter te voelen.
Eigenlijk zocht ik één of ander middel tegen vermoeidheid, verschillende mensen raadden me een magnesium voedingssupplement aan. Tijdens wat opzoekingswerk op het net las ik dat dit supplement ook helpt bij een aantal andere ongemakken en symptomen. Een tekort aan magnesium zou te maken hebben met depressie, verwarring, desoriëntatie, gebrek aan concentratie, oorsuizingen, prikkelbaarheid, stress, verlamming, zwakheid, een hoge drang naar suiker en zoetigheid, migraine, hoge bloeddruk en spierkrampen. Een hogere inname van magnesium zou helpen depressie en PMS-symptomen te verlichten.
Niets dan goeds dus over dit voedingssupplement. Dus heb ik mij een doosje pillen aangeschaft.
Ik las verder dat magnesium een soort energiebooster is, vooral ik combinatie met appelzuur zou het helpen tegen chronische vermoeidheid.
Ik neem nu enkele dagen magnesium, twee pillen per dag. Eigenlijk voel ik me net enkele dagen iets beter ; toeval? Ik ben eens benieuwd wat het op langere termijn met me doet...
Eigenlijk zocht ik één of ander middel tegen vermoeidheid, verschillende mensen raadden me een magnesium voedingssupplement aan. Tijdens wat opzoekingswerk op het net las ik dat dit supplement ook helpt bij een aantal andere ongemakken en symptomen. Een tekort aan magnesium zou te maken hebben met depressie, verwarring, desoriëntatie, gebrek aan concentratie, oorsuizingen, prikkelbaarheid, stress, verlamming, zwakheid, een hoge drang naar suiker en zoetigheid, migraine, hoge bloeddruk en spierkrampen. Een hogere inname van magnesium zou helpen depressie en PMS-symptomen te verlichten.
Niets dan goeds dus over dit voedingssupplement. Dus heb ik mij een doosje pillen aangeschaft.
Ik las verder dat magnesium een soort energiebooster is, vooral ik combinatie met appelzuur zou het helpen tegen chronische vermoeidheid.
Ik neem nu enkele dagen magnesium, twee pillen per dag. Eigenlijk voel ik me net enkele dagen iets beter ; toeval? Ik ben eens benieuwd wat het op langere termijn met me doet...
dinsdag 2 september 2008
Irritaties op de bus
Ik verplaats me vaak met het openbaar vervoer. Normaalgezien vind ik een ritje met de bus best wel ontspannend mits er niet teveel volk op de bus zit.
De laatste tijd echter irriteer ik me enorm aan het 'heen-en-weer-gestaar'. Let er maar eens op en je zult merken dat er nogal wat wordt afgestaard!
Meestal baken ik mijn territorium af: handtas of rugzak naast mij op het zitje. Boodschap: 'Zit niet naast mij, er is plaats genoeg elders'. Oké, als er veel volk op de bus zit, maak ik wel plaats.
Sommigen komen gewoonweg óp mijn tas zitten! Vreselijk: een vreemde, luie kont op mijn spullen!
Het is de laatste twee weken zeker al vijf keer voorgevallen dat mijn reisgenoot me schaamteloos aanstaart. Ongelooflijk irritant hoe hij of zij naar me staart, ik word er binnenin zelfs een beetje agressief door. Meestal schenk ik die starende buur een smerige blik waardoor deze gelukkig het hoofd afwendt...
De laatste tijd echter irriteer ik me enorm aan het 'heen-en-weer-gestaar'. Let er maar eens op en je zult merken dat er nogal wat wordt afgestaard!
Meestal baken ik mijn territorium af: handtas of rugzak naast mij op het zitje. Boodschap: 'Zit niet naast mij, er is plaats genoeg elders'. Oké, als er veel volk op de bus zit, maak ik wel plaats.
Sommigen komen gewoonweg óp mijn tas zitten! Vreselijk: een vreemde, luie kont op mijn spullen!
Het is de laatste twee weken zeker al vijf keer voorgevallen dat mijn reisgenoot me schaamteloos aanstaart. Ongelooflijk irritant hoe hij of zij naar me staart, ik word er binnenin zelfs een beetje agressief door. Meestal schenk ik die starende buur een smerige blik waardoor deze gelukkig het hoofd afwendt...
maandag 1 september 2008
Gezocht: hartsvriendin
Het komt wel vaker voor op mijn leeftijd: langzaam uitdovende vriendschappen. Normaalgezien komen er anderen in de plaats: een collega waarmee het klikt, een buur waar je eens binnenspringt, een schoonzus waarmee je gaat shoppen of gewoon iemand die je tijdens je vrijetijd beter leert kennen.
De tijd dat ik nog thuis bij mijn ouders woonde, kende ik een aantal goede vriendinnen waaronder telkens één hartsvriendin.
Als laatste in de rij ben ik in juni afgestudeerd en sinds twee maanden deeltijds aan het werk. Ik heb bijna vijf jaar een relatie en het zal intussen bijna drie jaar zijn dat mijn vriend en ik samenwonen.
Mijn vrienschappen zijn zo goed als uitgedoofd. Drie goede vriendinnen zijn na hun studententijd terug naar hun geboortestreek verhuisd. Ook al beloof je elkaar om ondanks de grotere afstand te blijven afspreken, het is anders: we hebben elk ons eigen leven nu.
Ik besef dat het grotendeels mijn fout is, ik laat de vriendschappen uitdoven. Ik zou meer moeite moeten doen om de contacten te onderhouden. Alleen voel ik me vaak té moe om moeite te doen, het voelt vaak aan als een verplichting.
Toch mis ik een hartsvriendin. Ook al hou ik ongelooflijk veel van mijn vriend; het is anders. Ook al is mijn moeder eigenlijk ook een vriendin voor mij; ook dat is uiteraard anders.
Wat ik mis is een allerbeste vriendin waarmee je gezellig kunt roddelen, schaamteloos kunt kletsen over allerlei meisjes- én vrouwendingen, een ganse dag kunt shoppen, iemand met wie je urenlang je gevoelens kunt analyseren.
Ik kon dit alles met één bepaalde hartsvriendin. Jammer genoeg zorgden tijd, afstand en bepaalde omstandigheden er voor dat we elkaar niet meer zo goed begrijpen als vroeger. We zijn beiden veranderd maar ik waarschijnlijk het meest van beiden.
Intussen leer ik nieuwe mensen kennen; zo komen en ze gaan... Het probleem is dat ik heel veel tijd nodig heb om mensen te vertrouwen, om me op mijn gemak te voelen. Er zijn nu eenmaal weinig mensen die je echt kunt vertrouwen. Bovendien ben ik ook niet de meest sociale mens.
Ach, het is niet dat ik mezelf zielig vind, of misschien toch wel soms een beetje ;-)
Het is gewoon een soort gemis dat ik de laatste tijd vaker voel...een soort heimwee naar de ‘girls-only’ dagen.
De tijd dat ik nog thuis bij mijn ouders woonde, kende ik een aantal goede vriendinnen waaronder telkens één hartsvriendin.
Als laatste in de rij ben ik in juni afgestudeerd en sinds twee maanden deeltijds aan het werk. Ik heb bijna vijf jaar een relatie en het zal intussen bijna drie jaar zijn dat mijn vriend en ik samenwonen.
Mijn vrienschappen zijn zo goed als uitgedoofd. Drie goede vriendinnen zijn na hun studententijd terug naar hun geboortestreek verhuisd. Ook al beloof je elkaar om ondanks de grotere afstand te blijven afspreken, het is anders: we hebben elk ons eigen leven nu.
Ik besef dat het grotendeels mijn fout is, ik laat de vriendschappen uitdoven. Ik zou meer moeite moeten doen om de contacten te onderhouden. Alleen voel ik me vaak té moe om moeite te doen, het voelt vaak aan als een verplichting.
Toch mis ik een hartsvriendin. Ook al hou ik ongelooflijk veel van mijn vriend; het is anders. Ook al is mijn moeder eigenlijk ook een vriendin voor mij; ook dat is uiteraard anders.
Wat ik mis is een allerbeste vriendin waarmee je gezellig kunt roddelen, schaamteloos kunt kletsen over allerlei meisjes- én vrouwendingen, een ganse dag kunt shoppen, iemand met wie je urenlang je gevoelens kunt analyseren.
Ik kon dit alles met één bepaalde hartsvriendin. Jammer genoeg zorgden tijd, afstand en bepaalde omstandigheden er voor dat we elkaar niet meer zo goed begrijpen als vroeger. We zijn beiden veranderd maar ik waarschijnlijk het meest van beiden.
Intussen leer ik nieuwe mensen kennen; zo komen en ze gaan... Het probleem is dat ik heel veel tijd nodig heb om mensen te vertrouwen, om me op mijn gemak te voelen. Er zijn nu eenmaal weinig mensen die je echt kunt vertrouwen. Bovendien ben ik ook niet de meest sociale mens.
Ach, het is niet dat ik mezelf zielig vind, of misschien toch wel soms een beetje ;-)
Het is gewoon een soort gemis dat ik de laatste tijd vaker voel...een soort heimwee naar de ‘girls-only’ dagen.
Een lief, klein meisje op haar eerste schooldag
Anderhalf was ik en het middelpunt van de belangstelling op school. Weinig mensen geloven mij als ik vertel dat ik zó jong was op mijn allereerste schooldag. Overdag verbleef ik bij een onthaalmoeder wiens inwonende kleindochter naar het dorpsschooltje ging. Elke morgen huilde ik tranen met tuiten toen zij vertrok, om één of andere reden wou ik persé mee naar die school.
Dus, dachten mijn ouders, laten we het eens proberen...
De nonnetjes pruttelden eerst tegen: ‘Is die kleine wel al droog?’ ‘Moet zij niet slapen overdag?’ ‘Zal ze haar mama niet te veel missen?’ ‘Dit kindje is veel te jong!’
Alles liep perfect, die eerste schooldag. De nonnetjes zijn me nooit vergeten: ‘Je was zó klein toen je voor het eerst op school kwam... en zo’n braaf, lief kindje! Ja, ik was de schattige lieveling vanaf de eerste dag en ben dit steeds gebleven tijdens de basisschool. Immers, door lief en flink te zijn, zien de ‘Grote Mensen’ mij graag, leerde ik.
Ik klampte me toen vast de volwassenen op school. Toen reeds was ik angstvallig op zoek naar liefde, aandacht en bevestiging.
Terwijl thuis de hel losbarsste, hield ik me vast aan de gedachte: morgen kan ik terug naar school.
Dus, dachten mijn ouders, laten we het eens proberen...
De nonnetjes pruttelden eerst tegen: ‘Is die kleine wel al droog?’ ‘Moet zij niet slapen overdag?’ ‘Zal ze haar mama niet te veel missen?’ ‘Dit kindje is veel te jong!’
Alles liep perfect, die eerste schooldag. De nonnetjes zijn me nooit vergeten: ‘Je was zó klein toen je voor het eerst op school kwam... en zo’n braaf, lief kindje! Ja, ik was de schattige lieveling vanaf de eerste dag en ben dit steeds gebleven tijdens de basisschool. Immers, door lief en flink te zijn, zien de ‘Grote Mensen’ mij graag, leerde ik.
Ik klampte me toen vast de volwassenen op school. Toen reeds was ik angstvallig op zoek naar liefde, aandacht en bevestiging.
Terwijl thuis de hel losbarsste, hield ik me vast aan de gedachte: morgen kan ik terug naar school.
zondag 31 augustus 2008
Nooit meer terug naar school!
Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geen stress voel opkomen eens het september wordt, wat een zalig gevoel! Eindelijk afgestudeerd...eindelijk...
Je hoort wel vaker dat de studententijd een prachtperiode is, zonder zorgen en met weinig verantwoordelijkheid. Hm, ben ik blij dat deze periode eindelijk afgesloten is.
Eind september is er diploma uitreiking; nog één keer sociaal doen, handjes schudden, glimlachen en wegwezen.
Het is meer dan genoeg geweest.
Je hoort wel vaker dat de studententijd een prachtperiode is, zonder zorgen en met weinig verantwoordelijkheid. Hm, ben ik blij dat deze periode eindelijk afgesloten is.
Eind september is er diploma uitreiking; nog één keer sociaal doen, handjes schudden, glimlachen en wegwezen.
Het is meer dan genoeg geweest.
zaterdag 30 augustus 2008
Bijna herrezen
Damn, lang geleden dat het nog zo erg was.
Enkele dagen zat ik psychisch aan de grond. Intens negatieve gedachten over mezelf en anderen namen me volledig in beslag. Alles was zwart: mijn relatie, mijn werk, ons huisje, de toekomst, de lucht, mijn leven. Het leek me zelfs zinloos er nog mee door te gaan.
Gisteren voelde ik me écht beter, een hernieuwde, positieve energie overspoelde me. Ik voelde me even als herrezen uit de dood.
Toch is het nog dansen op een slappe koord, ik was al snel terug uit balans. Ik moet gewoon dringend eens van mezelf leren houden...of toch minstens mezelf een beetje appreciëren...
Enkele dagen zat ik psychisch aan de grond. Intens negatieve gedachten over mezelf en anderen namen me volledig in beslag. Alles was zwart: mijn relatie, mijn werk, ons huisje, de toekomst, de lucht, mijn leven. Het leek me zelfs zinloos er nog mee door te gaan.
Gisteren voelde ik me écht beter, een hernieuwde, positieve energie overspoelde me. Ik voelde me even als herrezen uit de dood.
Toch is het nog dansen op een slappe koord, ik was al snel terug uit balans. Ik moet gewoon dringend eens van mezelf leren houden...of toch minstens mezelf een beetje appreciëren...
maandag 25 augustus 2008
Verjaardagswensen aan een Verre Vader
Ik heb een smsje gestuurd en zoals verwacht kreeg ik geen antwoord. Nu, het belangrijkste is dat ik de moeite nam een berichtje 'gelukkige verjaardag papa' te sturen. Zo krijg ik alvast geen last van mijn geweten...
De tijd tikt verder, intussen moet het al twee à drie jaar geleden zijn dat ik hem nog zag in levende lijve. Volgens mijn ma is hij fel vermagerd.
Mijn papa is naar het buitenland getrokken. Mijn ouders zijn officieel nog samen en zien elkaar jaarlijks een aantal weken. Geen idee waarom ze niet scheiden.
Hij wil me niet meer zien. Aanvankelijk viel me dit heel zwaar, vandaag is de pijn verminderd.
Het is niet dat ik mijn papa erg mis, een échte vaderfiguur heb ik immers nooit gekend. In het verleden is het goed fout gegaan. Bijna dagelijks bots ik nog tegen mijn verleden aan. Mijn kindertijd stond in het teken van de immense angst voor mijn papa. Ik kan er een boek over schrijven, ben ook van plan dit ooit te doen.
Toch meen ik het: 'Gelukkige verjaardag Papa, kus, jouw dochter'.
De tijd tikt verder, intussen moet het al twee à drie jaar geleden zijn dat ik hem nog zag in levende lijve. Volgens mijn ma is hij fel vermagerd.
Mijn papa is naar het buitenland getrokken. Mijn ouders zijn officieel nog samen en zien elkaar jaarlijks een aantal weken. Geen idee waarom ze niet scheiden.
Hij wil me niet meer zien. Aanvankelijk viel me dit heel zwaar, vandaag is de pijn verminderd.
Het is niet dat ik mijn papa erg mis, een échte vaderfiguur heb ik immers nooit gekend. In het verleden is het goed fout gegaan. Bijna dagelijks bots ik nog tegen mijn verleden aan. Mijn kindertijd stond in het teken van de immense angst voor mijn papa. Ik kan er een boek over schrijven, ben ook van plan dit ooit te doen.
Toch meen ik het: 'Gelukkige verjaardag Papa, kus, jouw dochter'.
maandag 18 augustus 2008
De prille ochtend
's ochtends reserveer ik graag anderhalf uur tijd voor mezelf. Concreet betekent dit dat ik om 6u opsta terwijl ik pas om 8u op mijn werk verwacht wordt. Ik hou van mijn ochtendritueel: mijn eerste koffie en eerste sigaret van de dag smaken het best in het gezelschap van mijn PC. Ik surf een uurtje op het net terwijl ik ontbijt. Daarna maak ik me rustig klaar en om halfacht ga ik de deur uit. Alles op het gemak...ik neem mijn tijd.
Ik hou van de stilte van de ochtend, het rustgevende gesnurk van mijn katten, de totale rust, kortom mijn stille voorbereiding op de dag die komt.
Na een korte busrit volgt een ochtendwandeling naar mijn werk. Zalig, die stilte en rust. Het ontwaken van de wereld.
Om alle misverstanden te vermijden: ik ben geen ochtendmens. Nee, daarvoor slaap ik te graag. Liefst sta ik rond een uur of negen op en vaak neemt mijn ochtendritueel dan slechts een uurtje tijd in beslag. Maar ik er dan tóch uit moet, kan ik maar beter genieten van de stille parels van de vroege ochtend.
Ik hou van de stilte van de ochtend, het rustgevende gesnurk van mijn katten, de totale rust, kortom mijn stille voorbereiding op de dag die komt.
Na een korte busrit volgt een ochtendwandeling naar mijn werk. Zalig, die stilte en rust. Het ontwaken van de wereld.
Om alle misverstanden te vermijden: ik ben geen ochtendmens. Nee, daarvoor slaap ik te graag. Liefst sta ik rond een uur of negen op en vaak neemt mijn ochtendritueel dan slechts een uurtje tijd in beslag. Maar ik er dan tóch uit moet, kan ik maar beter genieten van de stille parels van de vroege ochtend.
woensdag 13 augustus 2008
In de fleur van haar leven?
Gedurende een langere tijd voelde ik me iets fitter. De laatste weken echter, slaat de vermoeidheid toe. Vooral als ik 's morgens ga werken, ben ik tegen de middag bekaf. Koelere, regenachtige dagen zoals vandaag zijn het ergst.
Reeds op weg naar huis voel ik hoofdpijn opkomen terwijl ik het ijskoud heb. Ik snak naar warmte en slaap... Er zit niets anders op dan mijn warmwaterkruikje op te warmen en met een dikke trui onder mijn donsdeken te vluchten...
Is dit 'normaal' voor een jongevrouw, 26 jaar oud en zogezegd in de fleur van haar leven?
Mezelf vergelijken helpt niet, toch...
Het lijkt wel alsof de ganse wereld bruist van energie terwijl ik uitgeteld onder de dekens lig... en dit om een uur of twee in de middag...
Reeds op weg naar huis voel ik hoofdpijn opkomen terwijl ik het ijskoud heb. Ik snak naar warmte en slaap... Er zit niets anders op dan mijn warmwaterkruikje op te warmen en met een dikke trui onder mijn donsdeken te vluchten...
Is dit 'normaal' voor een jongevrouw, 26 jaar oud en zogezegd in de fleur van haar leven?
Mezelf vergelijken helpt niet, toch...
Het lijkt wel alsof de ganse wereld bruist van energie terwijl ik uitgeteld onder de dekens lig... en dit om een uur of twee in de middag...
maandag 11 augustus 2008
Eerder opgezochte citaten
Deze citaatjes zocht ik zo'n twee jaar geleden op. Meestal ben ik op zoek naar een uitspraak die bij mijn stemming past op het specifieke moment. Gedichten en citaten kunnen vaak mijn gevoelens weergeven als ik deze op het moment zelf niet kan verwoorden door te intense emoties...
Hier komen ze:
Nergens is het zo rustig als in het hoofd van de mens die het denken heeft opgegeven.
Ferdinand Agar
Het gerecht eenzaamheid smaakt wel goed, als je het niet elke dag eet.
Simon Carmiggelt
Een strelende hand doet mij ook pijn.
Een van de vele vormen van eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand kunnen over praten.
Brigitte Bardot
De weg omhoog en omlaag is één en dezelfde.
Heraclitus
Misschien is deze aarde de hel van een andere planeet.
The red drops on my skin are the tears of my soul.
Hier komen ze:
Nergens is het zo rustig als in het hoofd van de mens die het denken heeft opgegeven.
Ferdinand Agar
Het gerecht eenzaamheid smaakt wel goed, als je het niet elke dag eet.
Simon Carmiggelt
Een strelende hand doet mij ook pijn.
Een van de vele vormen van eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand kunnen over praten.
Brigitte Bardot
De weg omhoog en omlaag is één en dezelfde.
Heraclitus
Misschien is deze aarde de hel van een andere planeet.
The red drops on my skin are the tears of my soul.
zondag 10 augustus 2008
Citaten
Wat alvast op mijn blog moet, is een lijst met mooie citaten aangezien ik hier dol op ben!
Ik probeer een link te maken en hopelijk kom je via die link terecht op mijn lijst met favoriete citaatjes.
Enjoy !
Enne... aanvullingen zijn steeds welkom!
Ik probeer een link te maken en hopelijk kom je via die link terecht op mijn lijst met favoriete citaatjes.
Enjoy !
Enne... aanvullingen zijn steeds welkom!
zaterdag 9 augustus 2008
Alvast een begin
Voilà, eindelijk... de eerste minieme schrijfsels! Ik speelde reeds langer met het idee te bloggen... talloze schriftjes heb ik volgeschreven. Vanaf mijn tien, elf jaar tot vorige week ongeveer. Nu is het tijd om iets 'nieuws' te proberen, hoewel bloggen niet 'nieuw' is, voor mij is het wel even wennen. Het voelt een beetje eng dat eender wie mijn schrijfsels kan lezen én beoordelen. Voorlopig wil ik het dan ook wat oppervlakkig houden, mijn grootste geheimen, diepste gevoelens en meest bizarre gewoontes zullen hier (nog) niet te lezen zijn. Eerst wil ik alles verkennen... en deze blog tot 'mijn' blog maken; nog veel werk aan de winkel dus!
Abonneren op:
Posts (Atom)
