Goodbye

Ik denk dat ik de boel hier eens ga afronden.
Geen tijd meer voor deze blog...
Misschien later nog, wie weet..
Goodbye!

Change my name I remain the same

Hoe vaak denk ik niet dat ik mijn naam wil veranderen.
Het zou zijn alsof ik een hoofdstuk van mijn leven definitief afsluit.

"Change my name I remain the same.
Try again, another new beginning. "
(Moloko)

Mijn vader wil ik 'niet echt' vergeten, ik laat de deur op een kier. Zijn familie daarentegen en ook mijn broer, zou ik definitief uit mijn geheugen willen wissen.
DELETE.

Ik ben het ook beu om altijd weer opnieuw mijn naam te moeten spellen en de afkomst ervan te moeten uitleggen.
Altijd weer uitleggen dat ik NIET zo ben als mijn naam klinkt. Vermoeiend maar vooral uitermate irritant.

Life goes on

Druk druk druk.
Sinds een week ongeveer voel ik me vrij slecht. Leeg, moe, doelloos,...
Steeds bezig, heb soms het gevoel dat ik me voortdurend moet haasten.

De opleiding die ik volg is momenteel psychisch vrij zwaar. Confronterend.
Ik dacht dat ik het hoofdstuk 'het verleden' had afgesloten en plots word je er terug in gegooid. Plots besef je weer: 'Dit draag is nog steeds met me mee.'
Ook al is de situatie vandaag met 360° gekeerd en heb ik alles om gelukkig te zijn... Er is een weerstand in mezelf. En daar gaat het tijdens mijn opleiding net om: 'Weerstand'. Wat een beu thema om bij jezelf te onderzoeken.

Het eerste jaar van de opleiding is vrij therapeutisch. Er wordt verwacht dat je aan jezelf werkt en bepaalde thema's uitdiept. Kwestie dat we hier later meer zicht op hebben als we zelf aan de slag gaan als therapeut.

Tja, de kerstperiode komt er alweer aan. Ik irriteer me elke dag aan kerstbomen, kerstverlichting en al de uiterlijk waarneembare schijn horende bij Kerstmis. Jaarlijks terugkerende irritaties...
Bah.

Kinderwens?

Het zou makkelijker zijn moest mijn partner géén kinderen willen. Maar hij wil er...

Het gebeurt al eens dat mensen vragen 'of ik kindjes heb'... Néén... nog niet...

Heel af en toe voel ik ergens een verlangen naar een 'brouwsel' van mijn schat en ik. Maar dat is meer in een romantisch kader te plaatsen, in de zin van 'Hoe zou ons kindje eruit zien?' 'Een kindje geboren uit onze liefde...'
Een gedachte die komt maar snel weer gaat.
Ik voel ergens een druk op mij. Innerlijke stress, de tijd tikt...

Persoonlijk denk ik dat ik geen kinderen wil. Maar stel dat ik onvruchtbaar zou zijn, of dat mijn vriend er effectief geen wou, dan zou ik er misschien wél eentje willen...of twee... Want zo ken ik mezelf.

Momenteel heb ik nog geen moederinstinct. Jeetje, ik heb mezelf nog niet eens in de hand. Ik voel me nog steeds een meisje en geen vrouw. Laat staan dat ik me 'moeder' zou voelen.

Kinderen zijn druk, maken lawaai, eisen alle aandacht op en je bent je vrijheid kwijt. Nooit ben je nog op je gemak. En iedereen die me kent, weet dat ik een hekel heb aan lawaai en drukte. Als ik nood heb aan stilte, moet het stil zijn of de bom ontploft. He, ik wil mijn kinderen niet traumatiseren.
Mijn katten werken soms ook ferm op mijn zenuwen maar die beesten weten reeds dat ze zich best onder de zetel verstoppen als mijn vriend of ik kwaad op ze zijn. Bovendien kan ik ze gerust een ganse dag alleen laten of ze negeren.

Ik kan best goed om met kinderen en baby's vind ik zo schattig maar wat ben ik blij als ik ze terug bij hun ouders kan laten.

Allemaal egoïstische redenen om geen kinderen te willen. Ik ben me er me tenminste bewust van.
Waarom willen mensen een kindje? Iemand? Kan iemand me zijn redenen vertellen?

Nu ik terug met kinderen werk, word ik weer met deze gedachten geconfronteerd. Kinderen zijn zo ontzettend vermoeiend. Zo druk...

Ik wil het allemaal laten rusten maar de klok tikt... ik heb nog even tijd... maar... komt die kinderwens nog waar leeftijdsgenoten over spreken?

Druk...

Zo lang geleden dat ik nog iets op mijn blogje schreef...
Wel, het is in ieder geval geen slecht teken. Ik heb het druk gehad en nog steeds; alleen zit ik nu over mijn limiet, het wordt een beetje té.

Sinds enkele weken volg ik opnieuw een deeltijdse opleiding. Veel nieuwe contacten, terug verslagen opstellen, terug in de boeken en terug aan mezelf werken.
Sinds een week ben ik ook terug aan het werk.
En dan heb ik nog mijn 'andere job'.
En mijn ouders zijn aan het scheiden.

Precies alsof alles verandert en de grond vanonder mijn voeten schuift. Zijn er nog zekerheden?

Na ruim 10 jaar geen psychologen meer!

Zij heeft een beetje in mijn plaats beslist. Het is iets stom maar voor mij geeft het de doorslag: ik ga niet meer.
Ik kan nu wel zonder psychologen, weet nu wel hoe dat gaat bij mij. Ik leef van top tot top en val tussendoor telkens weer opnieuw in een diep dal. Maar ik klim steeds weer uit het dal. Neen, ik kan dit niet alleen; vaak moet mijn vriend mij omhoog trekken.

Er is iets binnenin me, dat me verzekert dat ik het wel red. Zolang ik mijn vriend en mijn moeder heb. Telkens weer opnieuw merk ik dat zij toch wel om mij geven, dat zij er telkens zijn voor mij. Tot mijn verbazing.