Change my name I remain the same

Hoe vaak denk ik niet dat ik mijn naam wil veranderen.
Het zou zijn alsof ik een hoofdstuk van mijn leven definitief afsluit.

"Change my name I remain the same.
Try again, another new beginning. "
(Moloko)

Mijn vader wil ik 'niet echt' vergeten, ik laat de deur op een kier. Zijn familie daarentegen en ook mijn broer, zou ik definitief uit mijn geheugen willen wissen.
DELETE.

Ik ben het ook beu om altijd weer opnieuw mijn naam te moeten spellen en de afkomst ervan te moeten uitleggen.
Altijd weer uitleggen dat ik NIET zo ben als mijn naam klinkt. Vermoeiend maar vooral uitermate irritant.

Life goes on

Druk druk druk.
Sinds een week ongeveer voel ik me vrij slecht. Leeg, moe, doelloos,...
Steeds bezig, heb soms het gevoel dat ik me voortdurend moet haasten.

De opleiding die ik volg is momenteel psychisch vrij zwaar. Confronterend.
Ik dacht dat ik het hoofdstuk 'het verleden' had afgesloten en plots word je er terug in gegooid. Plots besef je weer: 'Dit draag is nog steeds met me mee.'
Ook al is de situatie vandaag met 360° gekeerd en heb ik alles om gelukkig te zijn... Er is een weerstand in mezelf. En daar gaat het tijdens mijn opleiding net om: 'Weerstand'. Wat een beu thema om bij jezelf te onderzoeken.

Het eerste jaar van de opleiding is vrij therapeutisch. Er wordt verwacht dat je aan jezelf werkt en bepaalde thema's uitdiept. Kwestie dat we hier later meer zicht op hebben als we zelf aan de slag gaan als therapeut.

Tja, de kerstperiode komt er alweer aan. Ik irriteer me elke dag aan kerstbomen, kerstverlichting en al de uiterlijk waarneembare schijn horende bij Kerstmis. Jaarlijks terugkerende irritaties...
Bah.

Kinderwens?

Het zou makkelijker zijn moest mijn partner géén kinderen willen. Maar hij wil er...

Het gebeurt al eens dat mensen vragen 'of ik kindjes heb'... Néén... nog niet...

Heel af en toe voel ik ergens een verlangen naar een 'brouwsel' van mijn schat en ik. Maar dat is meer in een romantisch kader te plaatsen, in de zin van 'Hoe zou ons kindje eruit zien?' 'Een kindje geboren uit onze liefde...'
Een gedachte die komt maar snel weer gaat.
Ik voel ergens een druk op mij. Innerlijke stress, de tijd tikt...

Persoonlijk denk ik dat ik geen kinderen wil. Maar stel dat ik onvruchtbaar zou zijn, of dat mijn vriend er effectief geen wou, dan zou ik er misschien wél eentje willen...of twee... Want zo ken ik mezelf.

Momenteel heb ik nog geen moederinstinct. Jeetje, ik heb mezelf nog niet eens in de hand. Ik voel me nog steeds een meisje en geen vrouw. Laat staan dat ik me 'moeder' zou voelen.

Kinderen zijn druk, maken lawaai, eisen alle aandacht op en je bent je vrijheid kwijt. Nooit ben je nog op je gemak. En iedereen die me kent, weet dat ik een hekel heb aan lawaai en drukte. Als ik nood heb aan stilte, moet het stil zijn of de bom ontploft. He, ik wil mijn kinderen niet traumatiseren.
Mijn katten werken soms ook ferm op mijn zenuwen maar die beesten weten reeds dat ze zich best onder de zetel verstoppen als mijn vriend of ik kwaad op ze zijn. Bovendien kan ik ze gerust een ganse dag alleen laten of ze negeren.

Ik kan best goed om met kinderen en baby's vind ik zo schattig maar wat ben ik blij als ik ze terug bij hun ouders kan laten.

Allemaal egoïstische redenen om geen kinderen te willen. Ik ben me er me tenminste bewust van.
Waarom willen mensen een kindje? Iemand? Kan iemand me zijn redenen vertellen?

Nu ik terug met kinderen werk, word ik weer met deze gedachten geconfronteerd. Kinderen zijn zo ontzettend vermoeiend. Zo druk...

Ik wil het allemaal laten rusten maar de klok tikt... ik heb nog even tijd... maar... komt die kinderwens nog waar leeftijdsgenoten over spreken?

Druk...

Zo lang geleden dat ik nog iets op mijn blogje schreef...
Wel, het is in ieder geval geen slecht teken. Ik heb het druk gehad en nog steeds; alleen zit ik nu over mijn limiet, het wordt een beetje té.

Sinds enkele weken volg ik opnieuw een deeltijdse opleiding. Veel nieuwe contacten, terug verslagen opstellen, terug in de boeken en terug aan mezelf werken.
Sinds een week ben ik ook terug aan het werk.
En dan heb ik nog mijn 'andere job'.
En mijn ouders zijn aan het scheiden.

Precies alsof alles verandert en de grond vanonder mijn voeten schuift. Zijn er nog zekerheden?

Na ruim 10 jaar geen psychologen meer!

Zij heeft een beetje in mijn plaats beslist. Het is iets stom maar voor mij geeft het de doorslag: ik ga niet meer.
Ik kan nu wel zonder psychologen, weet nu wel hoe dat gaat bij mij. Ik leef van top tot top en val tussendoor telkens weer opnieuw in een diep dal. Maar ik klim steeds weer uit het dal. Neen, ik kan dit niet alleen; vaak moet mijn vriend mij omhoog trekken.

Er is iets binnenin me, dat me verzekert dat ik het wel red. Zolang ik mijn vriend en mijn moeder heb. Telkens weer opnieuw merk ik dat zij toch wel om mij geven, dat zij er telkens zijn voor mij. Tot mijn verbazing.

Een gemis?

Ik heb niet veel mensen rond mij nodig, heb niet veel behoefte aan contacten.
Asociaal ben ik niet, wel eerder introvert.
Toch heb ik graag een 'kern' rondom mij: mijn vriend, mijn moeder, mijn schoonouders, een aantal vrienden en mijn katers en poes. Dit lijkt voldoende, altijd volk? Nee, eigenlijk niet. Dit hoeft ook niet. Liever niet!
Mijn vriend en ik zijn zowat de klok rond samen te vinden. Mijn moeder en schoonfamilie zie ik ongeveer tweewekelijks. Prima.
Mijn gemis zit hem eerder in vriendschap. Ook al is mijn vriend naast mijn lief ook mijn allerbeste vriend, ach ja, het is en blijft ne vent. ;-)

Na al die jaren zitten we nu in de 'jongvolwassen' leeftijdscategorie: afgestudeerd, eerste job, vast lief, een huis kopen, trouwen en de eerste baby's worden geboren.
Zo zijn mijn vriendinnetjes uit Gent verdwenen; terug naar de geboortestreek of nog veel verder bijvoorbeeld naar Nederland! (grrr...)
Ik voel me goed in Gent met mijn ventje immer aan mijn zijde en mijn spinnertjes aan mijn voetjes. Ik weet dat ik kan rekenen op mijn vriendinnen maar waarom is iedereen zo veraf???

Nieuwe vriendschappen in mijn buurt zou fijn zijn. Jammer genoeg legt den dezen hier zo moeilijk contact. Pff ik wil niet zielig doen maar het is gewoon frustrerend hoe sommige mensen zo vlot aan de praat geraken met anderen. 'Ik stond erbij, ik keek ernaar en ik vluchtte weg!'

Er hangt een geurtje...

Toen ik gisteren om 7u opstond, had ik het voor het eerst sinds lang terug frisjes.
Deze morgen lag mijn Tweety-peignoir terug klaar...

Sinds vorig weekend is het nog donker als we 's morgens vroeg naar de rommelmarkten trekken.

De wind is frisser, mijn teentjes krijgen het koud.

De ochtend ruikt anders, de herfst hangt in de lucht.

De herfst heeft voor mij weinig charmes.

Volgens de weerman wordt het maandag terug 25°. Mensen, geniet ervan, waarschijnlijk wordt het de laatste zomerdag van het jaar...

De zomer beleven

Genieten...
... van alle vrije tijd. Ik merk meer en meer bij mezelf dat ik kan leven van dag tot dag. Soms vind ik dat de dag te weinig uren telt. Wat een grote tegenstelling tot 'vroeger', toen de dag maar niet snel genoeg om kon zijn.
Waar enige tijd geleden alles tot op het kwartier moest gepland worden, staan we nu op en zien we wel waar we vandaag zin in hebben.

Genieten...
... van vrijheid. Nog eventjes vakantie, geen verplichtingen. Sinds een drietal maanden hebben we een auto en wat geeft die ons vrijheid!
Drukkend warm weertje vandaag? Rijden we vanmiddag wel naar Puyenbroeck!
Rijden we nog eventjes langs bij jouw ouders, schat?
Sombere zomerdag? Zin in een museum, zoet?
Pikken we zondag, nog voor het opkomen van de zon, een rommelmarktje mee?

Genieten...
... van dingen te doen waar ik me goed bij voel, alles intens te beleven.
Uren lezen, uren dromen. Lekker traag zijn.
In mijn rommelkamertje scharrelen, wandelen in de brandende zon, een lekker wijntje op een stil terrasje aan het water, picknicken in het park, wandelen met mijn kat, in jouw armen luisteren naar jouw hartslag.

Het is zomer, ik geniet, ik beleef, ik lééf!

Vakantie!

Alweer was het aftellen naar de laatste werkdag.
De komende maand neem ik lekker vakantie, daarna zien we wel.
Eindelijk terug wat tijd en energie om te schrijven want dat miste ik nog het meest!

Alweer een weekend rommelmarktjes

Ja, je moet er vroeg voor opstaan maar het loont!
Vondsten van dit weekend:
* Handtas van een duurder merk
* Zilveren ring, 2 paar oorbellen, haarspeld
* 1 topje, 1 tuniekje, 1 vestje
* 2 paar schoenen (!!! yes!!)

Hier een écht vrouwtje qua shop-drang en dit elk weekend op de rommelmarkten, een ganse zomer lang!

Ik voel me de laatste week niet zo goed... emo-shoppen helpt wel een beetje om mij beter te voelen, al is het maar even.

PMS of Stress?

Afgelopen week last van:
- misselijkheid
- spastisch colon
- oververmoeidheid
- hoofdpijn
- spierpijn
- gevoelens van waardeloosheid
- opgejaagd gevoel
- flauwte
- 'beefaanvallen' (schommelende suikerspiegel?)
- huilbuien
- paranoia
- gevoelens van eenzaamheid
- hoofdpijn
- extreme moodswings
- prikkelbaarheid
- opgeblazen gevoel
Dat is het ongeveer...
Twee mogelijke diagnoses:
Ofwel: overdosis stress
Ofwel: PMS (over enkele dagen mijn regels...)

Over enkele dagen zal ik het weten. Vanaf de tweede dag van mijn menstruatie verdwijnen alle PMS-klachten en word ik, elke maand opnieuw, als het ware herboren.
Blijven de symptomen, dan is er - alweer - teveel stress in mijn lijf.

I want that dog!

Een aantal bewoners op het werk hebben van die lieve diertjes die mijn humeur een instant boost geven. Zo is er ook een ongelooflijk schattig mopshondje die telkens weer opnieuw doldraait als ik er langskom.
Dat geknor...die schele ogen...dat varkensstaartje...het geblokte lijfje... Zoals zijn bazin zegt: 'Ze zijn zo lelijk dat ze mooi zijn' !!
Als we ooit een tuintje hebben, wil, moet en zal ik me zo'n hond aanschaffen!

Als moeder en baby

Er zijn slechts weinigen waarvan ik geloof dat ze écht van me houden maar van Nootje weet ik het zeker. Dit is echt mijn kind.
Voor mijn chérie op het toneel verscheen, sliep Noot elke nacht bij mij in bed, ónder de dekens in mijn armen!
De dag dat mijn ventje er was, verdween Noot onder het bed. In het donker hoor ik zijn geruststellend geknor.
Nootje volgt me overal, wacht aan het raam totdat ik thuis kom, komt me troosten als ik huil en maakt zich uit de poten als ik roep!
Van zodra ik zit, nestelt hij zich op mijn schoot, zoals nu ik dit typ. Want, 's avonds na zevenen, is het schootjestijd. Misschien klinkt dit enorm melig maar damn, ik zie dat beest graag!

27...

Tegenwoordig worden er slechts weinig verjaardagskaartjes meer geschreven. Mensen die me goed kennen, blijven schrijven. Zij weten namelijk dat ik alle kaartjes bewaar.
Mijn oudste verjaardagskaartje in bewaring dateert van 1989! Dozen vol heb ik!

Onder de zeldzame jaarlijkse kaartjes kreeg ik er ene met een elfje op. Kaartje afkomstig van een goede vriendin met volgende boodschap:

"Een sprookjeskaart voor een dromerig meisje.
27 vanaf nu!
een dikke proficiat!
Mogen al je dromen waarkomen!"

Inderdaad, 27 jaar en nog steeds een meisje...immer dromend... Dit kaartje komt van iemand die me beter kent dan ik vermoedde.

Maar nu wil ik niet meer verjaren. Laat mijn verjaardagsdag maar in alle stilte voorbijgaan.

Here we go again...

Ook al 'snàk' ik naar schrijven, ik vind er amper de tijd voor.
Tot vorige week werkte ik deeltijds, tijdens de maand juni wordt het fulltime.
Deze fulltime was een compromis. Ik zag het niet meer zitten om één weekend op twee te werken dus werd me aangeboden om tijdens de maand juni niet tijdens de weekends te werken. Daar tegenover stond dat ik gedurende de laatste maand van mijn contract wel twee weekends van de vier zou werken. Goed, leek me heel redelijk.
Ik vertelde mijn baas dat ik gerust wat meer uren tijdens de week wou presteren. Concreet dacht ik drie à vier dagen in de week. Geven ze me wel een dikke fulltime zeker én dan nog eens vooral vroegdiensten...Grrr... dàt bedoelde ik dus niet!
Voor mij liefst zo weinig mogelijk vroegdiensten gezien ik eerder een avondmens ben. Ik heb weinig problemen met vroeg op te staan maar feit is dat ik dan weinig energie heb. Pas in de latere namiddag ken ik mijn meest actieve energiepeil...
Ook zijn de 'vroeges' het meest lastig: de ene persoon na de andere uit bed halen, wassen, aankleden,...

Enfin, deze job begint me alweer te vervelen. Telkens opnieuw gebeurt hetzelfde: na ongeveer één maand steekt het me serieus tegen en voel ik alweer de drang naar een nieuwe uitdaging.
Ik word moe en chagrijnig, krijg last van maag en darmen en een enorme vermoeidheid overvalt me. Zo was het ook met mijn vorige jobs.
Gelukkig loopt mijn contract slechts tot eind juli. Ik wil geen verlenging. Ik zet gewoon nog even door en negeer de stress-signalen die mijn lijf uitzendt.
En in september start ik met een aanvullende opleiding zodat ik eindelijk kan doen wat ik écht wil!

Rest&Silence

Enige jaren geleden piekerde ik me suf over de vraag of er al dan niet volledige stilte zou kunnen heersen.
Er waren nog een aantal gelijksoortige vragen waar ik uren kon over nadenken...
Mijn conclusie bij bovenstaande vraag is nog steeds: 'Complete stilte bestaat niet. Zelf al sluit je jezelf op in een superbunker, je hoort je ademhaling en hartslag. Met andere woorden: volledige stilte zou kunnen heersen als je deze niet meer hoort MAAR dan ben je dood en dan zul je nooit de 100% geluidloze wereld kunnen ervaren hebben aangezien je dood bent en er dus geen besef van hebt. NAH!'
Kun je volgen? Welja, het leek me een briljante conclusie, al zeg ik het zelf. Ik heb er verder mijn hersenen niet meer mee belast!

Voor mij zijn stilte en rust zo goed als altijd met elkaar verbonden.
Zoals nu. Alleen thuis zijn is voor mij een adempauze (maar het mag niet te lang duren of ik voel me eenzaam!).
Géén irritant lawaaierige televisie, geen stemmen, just silence is perfect.
Niet hoeven praten, niet moeten luisteren of reageren op het gebabbel van de ander.
Gewoon alleen zijn zoals nu en mijn gedachten van me af typen.
De katten die wakker worden op dit uur van de avond, vogeltjes in het park fluiten het avondlied, r-u-s-t.
Ik geniet nog eventjes voordat mijn schat thuis komt en de stilte abrupt wordt verbroken... 'Eindelijk ben je thuis schat'!

Ontmoeting

Geen woorden
Enkel een felle vlammende steek in mijn borst
Een week gevoel in mijn knieën
Je probeert 'gewoon' te doen, 'normaal'
Terwijl je kokhalst van jezelf:
"In godsnaam, wát heb ík te klágen?!'

Terwijl de deur achter me dichtvalt
Probeer ik te vergeten wat ik zag en voelde

Dankbaar omarm ik mijn schatten
"Je hebt alles om voor te leven! Lééf dan toch!'

Week 1 bijna gepasseerd

Valt wel mee, niet meteen hetgeen ik op langere termijn wil doen maar... ça va. De tijd gaat snel voorbij... ook al tel ik af naar hét verlossende moment: 'oef eindelijk naar huis'.
Misschien is de job die ik écht wil uitvoeren deze waarbij ik besef van tijd verlies. Ofwel: 'opgaan in uw werk' ?!

Momenteel zit ik niet lekker in mijn vel. Die idiote anderhalve kilo... zit er ganse dagen mee in mijn kop. Bah... ik walg van mezelf.
Hoe vreselijk is dat; alles hebben om gelukkig te zijn maar toch gevangen blijven in de verstikkende wurggreep van die eetstoornis!!

"Dus best geen strakke rokjes en hoge hakken"

Vanaf woensdag ga ik deeltijds terug aan de slag als ADL-assistent. Met gemengde gevoelens.

Enerzijds ben ik gerustgesteld dat ik terug aan de slag kan. Er is al twee weken geen werk meer en door die rotte, lange wachtperiode heb ik nog geen recht op 'dop'. Niet werken = geen geld. Het is nog even doorzetten tot augustus, dan is mijn wachttijd ein-de-lijk voorbij!
Begrijp me niet verkeerd, ik wil werken. Toch liever een job die me meer voldoening zal schenken...
Met andere woorden zie ik er ook wat tegenop om vanaf woensdag terug te werken als assistente. Enfin, ik weet wel wat me te wachten staat. Het zal wel meevallen denk ik, hoop ik.
Bovendien werk ik deeltijds dus is er nog genoeg tijd om van de zomer te genieten ;-)

Nog over een woordje uitleg over de titel van mijn postje: deze morgen ging ik mijn contract tekenen en droeg ik mijn 'gewone' outfit. Ik weet wel wat de dress-code is voor mijn toekomstige job hoor. Toch, 'je-weet-maar-nooit', wees mijn 'baas' terloops naar de dress-code op het werk. Ik zag de pretlichtjes even in zijn ogen blinken.
"Dus best geen strakke rokjes en hoge hakken maar een comfortabele jeans en gemakkelijke schoenen om te werken he..."
*Bloosbloos*

Knoop 1 en eerste stuk van knoop 2

Bij deze verander ik alweer van job. Het zal trouwens de derde job zijn sinds mijn afstuderen in juni 2008. Bijna één jaar later en nog steeds zoekend naar 'mijn ding'. No problem for me, zo ken ik mezelf: twijfelen, zoeken, overwegen en verder twijfelen! Ik neem nu eenmaal graag mijn tijd...

Mijn nieuwe job is niet mijn droomjob (als die al bestaat) maar ik heb nu tenminste werkzekerheid tot het einde van de zomer. Eigenlijk heb ik er wel zin in. Alweer iets anders, lang leve de afwisseling!

Intussen ben ik begonnen aan het ontwarren van knoop 2: zoeken naar de job die het meest aansluit bij mijn 'droomjob' . Ik heb een beeld in mijn hoofd, een nieuw doel om naar te streven: ik wil de therapeutische kant op. Er zijn echter zoveel mogelijkheden, vandaar maak ik binnenkort een afspraak in een adviescentrum in Brussel voor therapeutische opleidingen. Ik hoop vanaf september terug te kunnen studeren. Zéker géén fulltime opleiding aangezien mijn consumptiedrang te groot is ;-)

Er is licht aan het eind van de tunnel! Wat een opluchting!

Lentekriebels

Al eventjes geleden dat ik nog iets op mijn blog schreef. Reden? Lentekriebels met een hoge dosis energie om duizend en één dingen te doen!
Ik ben van dat soort mensen dat zich zelden tot nooit verveelt. Zeker vanaf het moment dat de lentezon aan de hemel verschijnt, ben ik energiek en opgewekt!
De zon op mijn gezicht en de eerste warmte maken van mij een gelukkig mens!

Getallen-obsessie

Zolang mijn gewicht 'klop' hetzelfde blijft, no problem. Maar van zodra er wat gewicht bijkomt, zoals nu die anderhalve kilo, sla ik tilt.
Zit die broek nu écht strakker of beeld ik me dit in?
Mijn bovenbenen zijn precies dikker geworden?
Spant dit rokje meer rond mijn kont?

????

Intussen weet ik al dat hetgeen ik in de spiegel zie niet steeds de realiteit is. Zo kan ik mij 'verdikt!' voelen maar bewijst de weegschaal het tegendeel.

Feit is dat die 'rotte anderhalve' kilo nu al even aan mijn lijf kleeft. Ik ben ervan overtuigd dat het te maken heeft met mijn werk: een ganse dag op mijn luie kont zitten en voortdurend willen eten uit verveling. De snoepkast lonkt... eigenlijk is dit heel gevaarlijk want de drang naar vreetbuien komt dan wel eens op. Gelukkig ben ik nu sterk om aan deze drang te weerstaan. Feit is dat ik meer 'snoep'. Snoep wordt nu terug volledig verbannen.

Ik voel me nu echt vet.
Anorexia, ik? Nee, stabiel. Euh ja, zolang mijn gewicht stabiel blijft op het getal dat ík wil. Het getal waarbij ik 'alles onder controle heb'.
Er zit maar één iets op: de anderhalve kilo moet er asap terug vanaf. Of ik ga domme dingen doen.

Our house...

Toen we hier in het begin woonden, vond ik het vreselijk. Een koud, donker en vochtig huis in een onveilige buurt.

Maar alles went...
Ik durf zelfs zeggen dat ik hier nu graag woon. Natuurlijk moet ik niet 's avonds laat in een kort rokje buiten stappen, in welke grootstad kun je dit trouwens wel? En nog steeds raad ik iedereen af op blote voeten door het parkje te stappen.
Toch ben ik van deze buurt gaan houden. We kennen elkaar in de straat, slaan af en toe een babbeltje. Roddels genoeg in de straat maar waar wordt er niet geroddeld?
Bakkers, de Post, bankautomaat, supermarkt, goede busverbindingen, nachtwinkels,... alles hier om de hoek!
En... hier is het altijd vakantie gezien de ganse buurt ofwel OCMW'er is of dit dra wordt. Altijd leven op straat, altijd volk. Deze buurt lééft.

Nieuw rubriekje *You live, you learn*

Een nieuw rubriekje op mijn blogje genaamd *You live, you learn* is zopas geboren.
Betreffende mijn kleinere en grotere levenslessen.
Geïnspireerd op het nummer van Alanis Morisette: "You live, you learn" (Prachtig nummer trouwens dat ik zo'n achttal jaar geleden zowat de ganse dag door beluisterde...)

Hier volgt het refrein:
You live you learn
You love you learn
You cry you learn
You lose you learn
You bleed you learn
You scream you learn

Knoop 1 voor niets ontward * you live, you learn *

Een berichtje op mijn voicemail: 'We hebben iemand anders genomen, toch bedankt voor de interesse.'

Wat een tijdverspilling... Doordat ik zo goed als zeker was dat ik de job zou hebben, keek ik niet echt meer uit naar iets anders.

Enfin, ik zit er niet mee. Integendeel, het waren toch te weinig uren... Volgende keer beter.

Les: 'Just think about yourself. Don't trust people you don't know, don't rely on anybody you don't know.'

Knoop 1

Eerste grote knoop: "Wat ga ik nu, vandaag doen om de nodige centjes te verdienen?"

Mijn huidige job ben ik ondertussen kotsbeu. Deze week hoor ik of ik de job heb waarvoor ik een aantal weken terug solliciteerde. Probleem is dat ik aan te weinig uren kom om maandelijks mooi rond te komen. Daarom twijfelde ik...
Maar knoop nummer 1 is nu eindelijk ontward: ik zal die job toch aannemen (als ik een positief bericht krijg tenminste maar ik heb toch meer dan 90% zekerheid).

Indien financieel noodzakelijk kan ik mijn huidige werk nog combineren met mijn toekomstige job.
Kun je nog volgen?

Pas op, het wordt nog iets ingewikkelder: mijn toekomstige job moet ook te combineren zijn met een toekomstige opleiding. Toch maak ik me hier geen zorgen over, de mensen bij wie ik binnenkort ga werken zijn vrij flexibel.

Knopen ontwarren

Eerder schreef ik over mijn eindeloze ronddraaien in mijn cirkel. Ik sprak erover met mijn psychologe en we gaan samen aan de slag; kwestie van structuur te scheppen in de chaos.
We hadden het er samen reeds een aantal keren over. Ze kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk grotendeels wél weet wat ik wil doen in mijn leven. En ja, euhm eigenlijk wel, ongeveer toch.
Meer nieuws volgt...

Moodswing

Zo bizar, ik snap er niets van.
Bij het wakker worden voel me meteen vrolijk bij het zien van de hemelsblauwe lucht. De ganse dag ben ik aangenaam vergezeld door happy thoughts and feelings!!!
Tot mijn verbazing zit ik ergens in de late namiddag met een rood wijntje op een terras in de zon en heb ik een fijn gesprek.

Even later kom ik thuis en voel alle positieve energie uit mij wegvloeien. Leegte. Stille tranen. Leegte...

Vraag me niet hoe ik van de ene naar de andere mood ben geswingd?!

Over deze blog

Eigenlijk was deze blog bedoeld om te schrijven over mijn verleden; om beelden in woorden te vertalen. Toch gaat het meer over mijn leven in het hier en nu; over mijn vallen en het terug overeind krabbelen.
Weet je dat ik mijn blog nog geen enkele keer opnieuw las? Ik vind mijn gedachten en gevoelens achteraf vaak belachelijk. 'Wat een klein kind ben je, heb je niets interessants te vertellen?'

Welja, deze blog gaat over mij, het is my diary. Het is geen filosofisch betoog over de maatschappij, het gaat niet over een specifieke interesse, deze blog is just about me.

Ik schrijf en zie wel waarheen mijn gedachten me leiden.

Mijn volgende gedachte is: 'Je schrijft enkel over jezelf, je bent egoïstisch.' Zo ben ik: als ik het over mezelf heb, voel ik me egoïstisch. Slechts enkele mensen kennen me écht, ik ben een gesloten boek. Steeds heb ik die rem in mij.
Dit even terzijde...

Deal met mezelf: 'This blog is about me'!

Going round in circles

Ik denk dat ik weet wat mijn probleem is... ik heb gewoon téveel interesses!! Ik blijf twijfelen, afwegen, 'zou ik of niet' ; 'kan ik of niet'; 'wil ik of niet'; 'wat zou ik doen',...
Op die manier blijf ik steeds in cirkeltjes draaien! Bij elk argument hoort een tegenargument, bij elk voordeel een nadeel. Het is wit of zwart, goed of slecht, mooi of lelijk, te hoog of te laag.
Steeds is er weer die verdomde onzekerheid, die angst te falen, geconfronteerd te worden met mijn grootste vrees: 'ik kan niets en ben dom'.

Ik wil écht veel! Ik wou dat ik de ganse dag superenthousiast en actief 'mijn ding' kon doen en er massa's veel voldoening kon uithalen. Doordat ik zoveel wil, lukt het me niet een keuze te maken én me hierbij te houden. Immers, plots lijkt iets anders me veel leuker en wil ik me vervolgens op het 'nieuwe' toeleggen.

Neen, ik ben geen hyperactief mens die geen vijf minuten kan stilzitten. Integendeel, ik voel me vaak doodop. Maar in mijn hoofd...is het enkel stil als ik slaap. (Echt: slapen = genieten!) In mijn kop wil ik zoveel doen, zoveel ondernemen maar... het komt er niet van. Hoe vaak hoorde ik niet van derden: 'er zit zoveel in jou maar het komt er niet (of verkeerd) uit' ?!
Wat nu?
Het heeft geen zin te analyseren waar die faalangst en onzekerheid vandaan komt. Dat weet ik intussen wel.
Maar hoe-o-hoe geraak ik uit mijn circel?

Gisteren was het 1 maart...

... de verjaardag van mijn broer.

Het laat me koud, zegt me niets. Ik hoop dat ik hem nooit meer zie.

Wegwezen jij donker monster!!

Wat een prachtig gevoel geeft deze prille lentezon! Het geeft me moed en hoop en bezorgt me kriebels in de buik!
Eindelijk zijn de lange, koude winterdagen voorbij. De ramen mogen terug wagenwijd open en (voorlopig) mag zelfs de verwarming af ;-)

Dit is het moment waar ik vanaf pakweg oktober naar uitkijk: de lentezon op mijn gezicht, hét afscheid van de lange, donkere, koude wintermaanden!

Lang leve antidepressiva

En zo neem ik dus terug Efexor sinds een week. Het gaat terug beter maar ik verlang ongelooflijk naar het fijne gevoel dat ik kende voordat ik het domme besluit nam met Efexor te stoppen.

Momenteel zit ik met een aantal frustraties en voel ik me zwak en moe.

Ik wil mijn pillen terug NU

Stom, ik weet het maar ik zat weer eens zonder Efexor. Elke maand moet ik een nieuwe doos en het is mijn schuld dat ik niet eens op tijd bij de dokter kan geraken.
Toch, ik voelde me zó goed dat ik dacht dat het tijd was om het te proberen: stoppen.
De eerste dagen zonder zijn de hel aangezien je opeens zonder die pilletjes moet functioneren.
Maar je probeert vol te houden...

Mijn psychiater vond het vrij riskant aangezien ik nu in een periode zit met een aantal veranderingen. Het feit dat ik terug aan het werk ben bijvoorbeeld, vraagt vrij veel van mij.

Ik verwachtte steun van mijn partner. In plaats daarvan klaagt hij steen en been dat het huis er niet proper bij ligt. Ik voel me rot en wil gewoon dat mijn partner mij stevig vastneemt en zegt dat het wel goed komt... maar hij begrijpt het niet en vindt me zwak... Ik wéét dat ik vaak huil. In plaats van me te troosten verwijt hij me dat ik wééral moet bleiten.

Op mijn werk ben ik een ganse dag alleen met het zieke kindje. Misschien heb ik te veel tijd om na te denken over mijn relatie.
Don't worry schat, ik ga terug mijn verdomde pillen slikken.
But I will never forget this. De voorbije dagen 3 weken waren héél zwaar. Waar was je dan?

En hoe gaat het met u? (part two)

Morgen naar mijn psychologe...net op tijd...

Ik voel me ongelooflijk rot en héél agressief.
Zin om alles kapot te gooien, te schreeuwen en te huilen om daarna hard weg te lopen weg van àlles en iederéén!!!

Van nervositeit tot STRESS

Ik loop on-ge-loof-lijk ambetant!
Van 's ochtends bij het opstaan tot na mijn avondlijk badje liep ik met trillende handen gelijk een kieken zonder kop in het rond.
De ganse dag door irriteerde ik me aan alles en iedereen, inclusief mezelf. Op sommige momenten, bijvoorbeeld in de winkel, probeerde ik mijn trillende handen te verstoppen. IK BARST VAN DE ZENUWEN arggggh!

Laat ik eens een top-tien maken van mijn irritaties van de dag:
1. Dé onbetwiste nummer één: de tandarts.
Niet enkel dringt ze aan op zo snel mogelijk de definitieve brug te plaatsen, trekt ze ook nog een tand waarna bij thuiskomst blijkt dat er nog een stukje wortel zit!! Mens alsjeblief, doe uw werk GOED!!!!!!! Mag ik alweer teruggaan deze week!
2. Teveel mensen, teveel lawaai.
Ja, ik neem nog steeds dagelijks de bus. En ja, sommige mensen hebben totaal géén respect van de gebruikelijke 'busnormen': laat eerst de mensen afstappen en stap pas daarna zelf op!!! Ik moest me vandaag een weg van de bus 'stampen' om er op tijd af te geraken. Grrrrrrrrrr
3. Zaken die steeds opnieuw stukgaan én stuk blijven.
Onze kraantjes: geen warm water meer in de keuken, zelf amper nog water komt er uit die rotkraan. Nu moet ik dus een kookpot met warm water in de badkamer vullen vooraleer ik kan afwassen.
4. Mijn kop.
Altijd als mijn maandstonden in aantocht zijn, krijg ik puisten en ik word er móttig van.
5. De gang die nog steeds vol staat.
Zo erg is het nog nooit geweest: de kapotte bromfiets van ventjelief + twéé ander kapotte fietsen+ één rijdende fiets en één driezit alsjeblief!!!!!!!
6. Katten die altijd maar PLUKKEN haar verliezen!
Overal haar: van onze kleren tot in de kookpotten!
7. Mijn klunzigheid.
Aangezien ik zo stressy rondloop, stoot ik alles om en laat ik alles vallen. KLUNS!!!
8. Wanneer mail je me??
Mensen die steeds opnieuw zeuren of ik hen eens wil mailen. Geen tijd en geen zin!!! Nah!!
9. Belgisch klimaat.
Altijd donker, meestal nat ofwel koud!
10. Gevolgen van dit rottig Belgisch klimaat voor mij.
Mijn vingers zitten vol onstekingen, mijn vingers beginnen stilaan scheef te staan dus ga ik dan toch waarschijnlijk ontstekingsremmers moeten vragen aan de dokter. Scheve vingers zijn zo ugly voor mijn jeugdige leeftijd!!
En: ik wil de zon!!! NU!!!!

Zenuwachtig

Ik weet niet precies hoe het komt. Misschien maak ik me druk over al het huishoudelijk werk dat ik zie als ik thuiskom van het werk. Die vent van mij kan er wat van, ik kom elke dag thuis in een heuse varkensstal! En die gang steeks me ferm tegen. Het staat er zo overvol dat je amper nog binnen kunt.
We hebben téveel gerief en ik word er zenuwachtig van. Het ganse huis staat momenteel vol. Wat ik hier ook poets, nooit blijft slechts één week proper. Pff misschien klink ik als een oud zaagwijf, so be it.

Een volgend item in de rij van hetgeen me wellicht de zenuwen bezorgt: mijn gebit. Maandag moet ik naar de tandarts om nog een tand te laten trekken. Pfff...die miserie was eventjes uit mijn hoofd; toch moet ik dringend actie ondernemen. Ook zal ik de tandarts moeten zeggen dat 'volgens een aantal andere tandartsen' ik beter geen brug laat zetten aangezien dat wellicht voor méér miserie (en kosten) zal zorgen. Misschien worden het implantaten maar de vraag is of dit mogelijk is in mijn mond. Dringend advies van een specialist nodig dus...

Next: werk. Ja, ik heb nu een job maar zit me al af te vragen wat ik hiernà zal doen. Ik dacht al aan loopbaanbegeleiding via de vdab maar om hiervoor in aanmerking te komen, moet je aan de slag zijn. Met andere woorden: nu kan ik dit aanvragen.

Er valt veel te regelen dus. Oké, dààr word ik ongelooflijk nerveus van!

En dit op een dag dat ik bij het opstaan merk dat er géén koffie meer is, er een vies hoopje kattekots op de grond ligt en mijn gezicht vol puisten staat!!! Ramp!!!

Terug aan het werk!

Sinds maandag verdient deze meid terug wat centjes door het verzorgen van zieke kindjes bij hen thuis.
Ook al heb ik me de voorbije maanden zelden of nooit verveeld, ik ben blij dat ik terug aan de slag ben!
Momenteel ben ik vrij moe aangezien ik elke ochtend tussen 5u en half6 uit mijn nest moet en slechts rond 18u terug thuis ben.

Wel, ik ben thuis geweest van halfweg oktober 2008 tot vorige week. Ik heb steeds gezegd dat ik zéker vanaf januari terug zou werken, daarvoor ben ik dus geslaagd!

Ik zou deze job voor een aantal maanden willen behouden. Ik werk met een interimcontract dus als ik dé job van mijn leven vind, kan ik met mijn huidig werk onmiddellijk stoppen.

Mijn werk ligt me wel! Ik ben zelfstandig aan het werk, kan voldoende rusten en mijn geest leegmaken door met het zieke kindje bezig te zijn. Afwisseling is verzekerd aangezien ik telkens bij verschillende gezinnen terechtkom. Verder heb ik sociaal contact met de ouders, de buren, de dokter maar toch kijkt er niemand op mijn vingers. Wat ook super is dat ik zélf mijn werkdagen kan kiezen. Wekelijks geef ik mijn beschikbare werkdagen voor de volgende week door. Vrijheid dus!
En intussen leer ik bij, verdien ik geld en voel ik me terug wat 'waardevoller'.

Zoals ik in mijn vorige post schreef: het gaat de goede kant op met mij (al zeg ik dit héél voorzichtig...)
:-)

En hoe ist met u?

De gewoonlijke 'openingsvraag' bij mijn psychologe...
Ik denk dat ik nu ongeveer een maand niet meer bij haar ben geweest en ik begin me af te vragen of het nog nodig zou zijn.

Eigenlijk gaat het 'goed' met mij!
Oké, ik heb nog steeds grote stemmingsschommelingen en in mijn hoofd ben ik nog erg anorectisch. Ik zou eens een soort 'symptoomevaluatie' moeten maken, waarschijnlijk scoor ik nog vrij hoog qua symtoomgedrag.

Toch, hoe zou ik het zeggen, welja, ik heb ermee leren leven.

Ik word de laatste tijd terug enorm geconfronteerd met mezelf. In mijn zoektocht naar een job bijvoorbeeld, merk ik tot mijn irritatie steeds opnieuw hoe faalangstig ik ben. Soms voel ik me zo onzeker dat ik in een hoekje wens weg te kruipen zodat niemand me zou zien. Sommige interessante jobs gaan waarschijnlijk aan mijn neus voorbij aangezien ik vaak niet durf te solliciteren omdat ik ervan overtuigd ben dat ik de job nooit zou kunnen uitvoeren want 'dat kan ik toch niet'.
Mijn stagebegeleidster van het derde jaar herhaalde telkens : 'Je kunt meer dan je denkt.' Tijdens mijn laatste jaar bleek dit waar te zijn. Ik knokte tegen de zeurende 'je-kunt-dit-toch-niet-stem' in mijn kop en ik bereikte mijn doel: eindelijk een diploma.
Probleem is dat ik afhankelijk ben van een 'je-kunt-meer-dan-je-denkt' persoon. In ieder geval heb ik al vaak aan mijn toenmalige stagebegeleidster, A., moeten denken.

Enfin, ik zit met een aantal typische kenmerken die me hinderen in mijn dagelijks leven. Vaak irriteer ik me aan mezelf. Toch mag ik niet vergeten vanwaar ik kom.
Ik voel me niet slecht. Onlangs mijmerde ik over hoe dankbaar ik mag zijn om hetgeen ik heb en de rust die me hierbij inneemt geeft me energie om verder te vechten tegen mijn angsten...
Hé, misschien ben ik eindelijk langzaamaan aan het 'genezen'...?!

Verlangens voor 2009

**Medicatie verder afbouwen om er uiteindelijk mee te stoppen.
Momenteel slik ik seroquel 100mg en efexor 150mg. Niet slecht als je weet welke weg ik reeds aflegde om die troep uit mijn lichaam te verwijderen!
Ik voorzie wel moeilijkheden bij het volledig stoppen. Sinds ik aan seroquel afbouw, heb ik terug meer slaapproblemen en ervaar ik ook meer moeite om in de werkelijkheid te blijven. Geen idee hoe ik me zal voelen zonder antidepressiva trouwens... Maar ik wil, moet en zal stoppen!

**Een goede job.
Hier ben ik dus al een tijdje mee bezig...

**Bouwen aan een hoger zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld.
Ben ik ook al eeuwen mee bezig... ik denk dat een goede job hier zeker belangrijk bij is. Ik wil mezelf ook minder neerhalen en bekritiseren en zo zijn er nog wel een aantal truukjes. Enfin, working on it!!