Van nervositeit tot STRESS

Ik loop on-ge-loof-lijk ambetant!
Van 's ochtends bij het opstaan tot na mijn avondlijk badje liep ik met trillende handen gelijk een kieken zonder kop in het rond.
De ganse dag door irriteerde ik me aan alles en iedereen, inclusief mezelf. Op sommige momenten, bijvoorbeeld in de winkel, probeerde ik mijn trillende handen te verstoppen. IK BARST VAN DE ZENUWEN arggggh!

Laat ik eens een top-tien maken van mijn irritaties van de dag:
1. Dé onbetwiste nummer één: de tandarts.
Niet enkel dringt ze aan op zo snel mogelijk de definitieve brug te plaatsen, trekt ze ook nog een tand waarna bij thuiskomst blijkt dat er nog een stukje wortel zit!! Mens alsjeblief, doe uw werk GOED!!!!!!! Mag ik alweer teruggaan deze week!
2. Teveel mensen, teveel lawaai.
Ja, ik neem nog steeds dagelijks de bus. En ja, sommige mensen hebben totaal géén respect van de gebruikelijke 'busnormen': laat eerst de mensen afstappen en stap pas daarna zelf op!!! Ik moest me vandaag een weg van de bus 'stampen' om er op tijd af te geraken. Grrrrrrrrrr
3. Zaken die steeds opnieuw stukgaan én stuk blijven.
Onze kraantjes: geen warm water meer in de keuken, zelf amper nog water komt er uit die rotkraan. Nu moet ik dus een kookpot met warm water in de badkamer vullen vooraleer ik kan afwassen.
4. Mijn kop.
Altijd als mijn maandstonden in aantocht zijn, krijg ik puisten en ik word er móttig van.
5. De gang die nog steeds vol staat.
Zo erg is het nog nooit geweest: de kapotte bromfiets van ventjelief + twéé ander kapotte fietsen+ één rijdende fiets en één driezit alsjeblief!!!!!!!
6. Katten die altijd maar PLUKKEN haar verliezen!
Overal haar: van onze kleren tot in de kookpotten!
7. Mijn klunzigheid.
Aangezien ik zo stressy rondloop, stoot ik alles om en laat ik alles vallen. KLUNS!!!
8. Wanneer mail je me??
Mensen die steeds opnieuw zeuren of ik hen eens wil mailen. Geen tijd en geen zin!!! Nah!!
9. Belgisch klimaat.
Altijd donker, meestal nat ofwel koud!
10. Gevolgen van dit rottig Belgisch klimaat voor mij.
Mijn vingers zitten vol onstekingen, mijn vingers beginnen stilaan scheef te staan dus ga ik dan toch waarschijnlijk ontstekingsremmers moeten vragen aan de dokter. Scheve vingers zijn zo ugly voor mijn jeugdige leeftijd!!
En: ik wil de zon!!! NU!!!!

Zenuwachtig

Ik weet niet precies hoe het komt. Misschien maak ik me druk over al het huishoudelijk werk dat ik zie als ik thuiskom van het werk. Die vent van mij kan er wat van, ik kom elke dag thuis in een heuse varkensstal! En die gang steeks me ferm tegen. Het staat er zo overvol dat je amper nog binnen kunt.
We hebben téveel gerief en ik word er zenuwachtig van. Het ganse huis staat momenteel vol. Wat ik hier ook poets, nooit blijft slechts één week proper. Pff misschien klink ik als een oud zaagwijf, so be it.

Een volgend item in de rij van hetgeen me wellicht de zenuwen bezorgt: mijn gebit. Maandag moet ik naar de tandarts om nog een tand te laten trekken. Pfff...die miserie was eventjes uit mijn hoofd; toch moet ik dringend actie ondernemen. Ook zal ik de tandarts moeten zeggen dat 'volgens een aantal andere tandartsen' ik beter geen brug laat zetten aangezien dat wellicht voor méér miserie (en kosten) zal zorgen. Misschien worden het implantaten maar de vraag is of dit mogelijk is in mijn mond. Dringend advies van een specialist nodig dus...

Next: werk. Ja, ik heb nu een job maar zit me al af te vragen wat ik hiernà zal doen. Ik dacht al aan loopbaanbegeleiding via de vdab maar om hiervoor in aanmerking te komen, moet je aan de slag zijn. Met andere woorden: nu kan ik dit aanvragen.

Er valt veel te regelen dus. Oké, dààr word ik ongelooflijk nerveus van!

En dit op een dag dat ik bij het opstaan merk dat er géén koffie meer is, er een vies hoopje kattekots op de grond ligt en mijn gezicht vol puisten staat!!! Ramp!!!

Terug aan het werk!

Sinds maandag verdient deze meid terug wat centjes door het verzorgen van zieke kindjes bij hen thuis.
Ook al heb ik me de voorbije maanden zelden of nooit verveeld, ik ben blij dat ik terug aan de slag ben!
Momenteel ben ik vrij moe aangezien ik elke ochtend tussen 5u en half6 uit mijn nest moet en slechts rond 18u terug thuis ben.

Wel, ik ben thuis geweest van halfweg oktober 2008 tot vorige week. Ik heb steeds gezegd dat ik zéker vanaf januari terug zou werken, daarvoor ben ik dus geslaagd!

Ik zou deze job voor een aantal maanden willen behouden. Ik werk met een interimcontract dus als ik dé job van mijn leven vind, kan ik met mijn huidig werk onmiddellijk stoppen.

Mijn werk ligt me wel! Ik ben zelfstandig aan het werk, kan voldoende rusten en mijn geest leegmaken door met het zieke kindje bezig te zijn. Afwisseling is verzekerd aangezien ik telkens bij verschillende gezinnen terechtkom. Verder heb ik sociaal contact met de ouders, de buren, de dokter maar toch kijkt er niemand op mijn vingers. Wat ook super is dat ik zélf mijn werkdagen kan kiezen. Wekelijks geef ik mijn beschikbare werkdagen voor de volgende week door. Vrijheid dus!
En intussen leer ik bij, verdien ik geld en voel ik me terug wat 'waardevoller'.

Zoals ik in mijn vorige post schreef: het gaat de goede kant op met mij (al zeg ik dit héél voorzichtig...)
:-)

En hoe ist met u?

De gewoonlijke 'openingsvraag' bij mijn psychologe...
Ik denk dat ik nu ongeveer een maand niet meer bij haar ben geweest en ik begin me af te vragen of het nog nodig zou zijn.

Eigenlijk gaat het 'goed' met mij!
Oké, ik heb nog steeds grote stemmingsschommelingen en in mijn hoofd ben ik nog erg anorectisch. Ik zou eens een soort 'symptoomevaluatie' moeten maken, waarschijnlijk scoor ik nog vrij hoog qua symtoomgedrag.

Toch, hoe zou ik het zeggen, welja, ik heb ermee leren leven.

Ik word de laatste tijd terug enorm geconfronteerd met mezelf. In mijn zoektocht naar een job bijvoorbeeld, merk ik tot mijn irritatie steeds opnieuw hoe faalangstig ik ben. Soms voel ik me zo onzeker dat ik in een hoekje wens weg te kruipen zodat niemand me zou zien. Sommige interessante jobs gaan waarschijnlijk aan mijn neus voorbij aangezien ik vaak niet durf te solliciteren omdat ik ervan overtuigd ben dat ik de job nooit zou kunnen uitvoeren want 'dat kan ik toch niet'.
Mijn stagebegeleidster van het derde jaar herhaalde telkens : 'Je kunt meer dan je denkt.' Tijdens mijn laatste jaar bleek dit waar te zijn. Ik knokte tegen de zeurende 'je-kunt-dit-toch-niet-stem' in mijn kop en ik bereikte mijn doel: eindelijk een diploma.
Probleem is dat ik afhankelijk ben van een 'je-kunt-meer-dan-je-denkt' persoon. In ieder geval heb ik al vaak aan mijn toenmalige stagebegeleidster, A., moeten denken.

Enfin, ik zit met een aantal typische kenmerken die me hinderen in mijn dagelijks leven. Vaak irriteer ik me aan mezelf. Toch mag ik niet vergeten vanwaar ik kom.
Ik voel me niet slecht. Onlangs mijmerde ik over hoe dankbaar ik mag zijn om hetgeen ik heb en de rust die me hierbij inneemt geeft me energie om verder te vechten tegen mijn angsten...
Hé, misschien ben ik eindelijk langzaamaan aan het 'genezen'...?!

Verlangens voor 2009

**Medicatie verder afbouwen om er uiteindelijk mee te stoppen.
Momenteel slik ik seroquel 100mg en efexor 150mg. Niet slecht als je weet welke weg ik reeds aflegde om die troep uit mijn lichaam te verwijderen!
Ik voorzie wel moeilijkheden bij het volledig stoppen. Sinds ik aan seroquel afbouw, heb ik terug meer slaapproblemen en ervaar ik ook meer moeite om in de werkelijkheid te blijven. Geen idee hoe ik me zal voelen zonder antidepressiva trouwens... Maar ik wil, moet en zal stoppen!

**Een goede job.
Hier ben ik dus al een tijdje mee bezig...

**Bouwen aan een hoger zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld.
Ben ik ook al eeuwen mee bezig... ik denk dat een goede job hier zeker belangrijk bij is. Ik wil mezelf ook minder neerhalen en bekritiseren en zo zijn er nog wel een aantal truukjes. Enfin, working on it!!