Zij heeft een beetje in mijn plaats beslist. Het is iets stom maar voor mij geeft het de doorslag: ik ga niet meer.
Ik kan nu wel zonder psychologen, weet nu wel hoe dat gaat bij mij. Ik leef van top tot top en val tussendoor telkens weer opnieuw in een diep dal. Maar ik klim steeds weer uit het dal. Neen, ik kan dit niet alleen; vaak moet mijn vriend mij omhoog trekken.
Er is iets binnenin me, dat me verzekert dat ik het wel red. Zolang ik mijn vriend en mijn moeder heb. Telkens weer opnieuw merk ik dat zij toch wel om mij geven, dat zij er telkens zijn voor mij. Tot mijn verbazing.
vrijdag 4 september 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
