Rest&Silence

Enige jaren geleden piekerde ik me suf over de vraag of er al dan niet volledige stilte zou kunnen heersen.
Er waren nog een aantal gelijksoortige vragen waar ik uren kon over nadenken...
Mijn conclusie bij bovenstaande vraag is nog steeds: 'Complete stilte bestaat niet. Zelf al sluit je jezelf op in een superbunker, je hoort je ademhaling en hartslag. Met andere woorden: volledige stilte zou kunnen heersen als je deze niet meer hoort MAAR dan ben je dood en dan zul je nooit de 100% geluidloze wereld kunnen ervaren hebben aangezien je dood bent en er dus geen besef van hebt. NAH!'
Kun je volgen? Welja, het leek me een briljante conclusie, al zeg ik het zelf. Ik heb er verder mijn hersenen niet meer mee belast!

Voor mij zijn stilte en rust zo goed als altijd met elkaar verbonden.
Zoals nu. Alleen thuis zijn is voor mij een adempauze (maar het mag niet te lang duren of ik voel me eenzaam!).
Géén irritant lawaaierige televisie, geen stemmen, just silence is perfect.
Niet hoeven praten, niet moeten luisteren of reageren op het gebabbel van de ander.
Gewoon alleen zijn zoals nu en mijn gedachten van me af typen.
De katten die wakker worden op dit uur van de avond, vogeltjes in het park fluiten het avondlied, r-u-s-t.
Ik geniet nog eventjes voordat mijn schat thuis komt en de stilte abrupt wordt verbroken... 'Eindelijk ben je thuis schat'!

Ontmoeting

Geen woorden
Enkel een felle vlammende steek in mijn borst
Een week gevoel in mijn knieën
Je probeert 'gewoon' te doen, 'normaal'
Terwijl je kokhalst van jezelf:
"In godsnaam, wát heb ík te klágen?!'

Terwijl de deur achter me dichtvalt
Probeer ik te vergeten wat ik zag en voelde

Dankbaar omarm ik mijn schatten
"Je hebt alles om voor te leven! Lééf dan toch!'

Week 1 bijna gepasseerd

Valt wel mee, niet meteen hetgeen ik op langere termijn wil doen maar... ça va. De tijd gaat snel voorbij... ook al tel ik af naar hét verlossende moment: 'oef eindelijk naar huis'.
Misschien is de job die ik écht wil uitvoeren deze waarbij ik besef van tijd verlies. Ofwel: 'opgaan in uw werk' ?!

Momenteel zit ik niet lekker in mijn vel. Die idiote anderhalve kilo... zit er ganse dagen mee in mijn kop. Bah... ik walg van mezelf.
Hoe vreselijk is dat; alles hebben om gelukkig te zijn maar toch gevangen blijven in de verstikkende wurggreep van die eetstoornis!!