Wat wil jij doen in het leven?

Deze vraag stel ik me nu al een aantal weken en deze middag sprak ik hierover met mijn psychologe.
Het wordt tijd om een aantal zaken op een rijtje te zetten, te analyseren waar ik goed in ben en wat ik echt graag doe.
Momenteel weet ik niets, kan ik niets, wil ik niets.

Terrasjes en vriendinnen

Vrijdag en zaterdag heb ik mezelf gedwongen met mensen af te spreken.
Vrijdag sprak ik in de vroege avond af met een goede vriendin; we kennen elkaar al zo'n 24 jaar. Ik ben altijd een beetje zenuwachtig om met haar af te spreken, ze vraagt altijd vanalles en ik ben het niet gewoon zoveel aan het woord te zijn.

Let eens op het volgende: Hoeveel mensen vragen 'Hoe gaat het met je?' om vervolgens oprecht geïnteresseerd te luisteren naar jouw verhaal?
Echt, let er eens op: bijna niemand luistert écht naar hoe het met je gaat. In 99% van de gevallen begint de ander over zichzelf te vertellen.

Die vriendin - laat ik haar Lien noemen - luistert wél. Heel vreemd. Ze vraagt: 'Hoe ist nog?' en kijkt me vragend aan. Ze zwijgt en wacht. Meestal antwoord ik: 'Ahja, ça va. En met jou?' Maar ze kent me en vraagt door. Zo kan ik eens mijn verhaal kwijt en kom ik met opgeladen batterijen terug thuis.
Eigenlijk is het altijd fijn haar terug te zien. Ze stelt het goed, is nu een paar maanden getrouwd en is gelukkig met haar 'man'. Ze kijken uit naar een huis om te kopen.

Zaterdag zag ik een andere vriendin - ik noem haar Eva - die ik leerde kennen tijdens mijn eerste opname. We zijn een tijd heel close geweest, hadden een intense vriendschap. Bijna elk weekend ging ik bij haar op kot logeren totdat ik mijn vriend leerde kennen. Ook is ze verhuisd en woont ze nu terug bij haar moeder. De vriendschap verwaterde wat maar bleef goed.
De vorige keer dat ik haar zag gingen we shoppen in Brugge. Zaterdag kwam ze naar Gent: we bezochten een rommelmarktje en installeerden ons vervolgens op een terrasje in de zon.
Toen ik thuiskwam had ik knallende koppijn en voelde ik me volledig uitgeput.
Het gaat nog steeds niet goed met Eva ook al heeft ze nu wel iets gevonden waar ze oprechte interesse in heeft en zich volledig in kan verdiepen. Ze houdt zich bezig met spirituele zaken maar het gaat me toch ietske te ver. Spiritualiteit oké maar je moet nu ook niet gaan zweven. We leven nog steeds in het hier en nu op deze aardkloot.
Ik irriteerde me aan dat extreem zweverig gedoe. We zijn beiden veranderd denk ik. We zijn met verschillende zaken bezig.
Elke keer dat ik met haar afspreek word ik extreem moe, alle energie is weggezogen. Het was best een fijne middag maar wat was ik blij dat ik me 's avonds kon terugtrekken op mijn kamertje...
Welja, het is nu eventjes genoeg geweest. Ik wil de komende week terug mijn rust en stilte terugvinden.

Toch niet naar Londen

Het wordt dus toch geen Londen tijdens de eindejaarsperiode.
Ik heb afgezegd omdat ik niet zou krijgen waar ik recht op heb. Mijn cliënte wou enkel de Eurostar betalen voor mij, mijn slaapplaats zou ik zelf moeten betalen. Ze had hier allerlei redenen voor en bovendien hield ze vol dat zij de indirecte kosten betaalt en niet het PAB.

Wel kijk, ik heb Orthopedagogie gestudeerd en herinnerde me vanuit de lessen dat dit niet klopt. Dus zocht ik het voor de zekerheid nog eens op en inderdaad; zij moet 'de hotelkamer van de assistente' betalen, dit is een indirecte kost waar zij voor instaat (alé, eigenlijk het PAB). Ze vertelde me dat zij voor de indirecte kosten instaat en niet het PAB. Ze weigert dus mijn slaapplaats te betalen.

In de eerste plaats draait het mij om het principe: ik heb mezelf onlangs voorgenomen dat ik wil krijgen waar ik recht op heb. Als zij mij vraagt haar te vergezellen op reis, betaalt zij wat zij officieel moet betalen. Zij wil niet, ik ga niet mee. Punt.

Ik zou deze reis als nieuwjaarscadeau geven aan mijn vriend. In het geval ik zou betalen, kom ik aan een totaalbedrag van 500 euro voor 5 dagen Londen. Dit vind ik echt teveel. Met dit budget kunnen we een een andere reis plannen naar een rustiger en warmere plaats waar we kunnen relaxen, samen met ons tweetjes.

Ik vind het niet erg dat de Londen-trip niet doorgaat, integendeel! Ik ben al rustig aan het uitkijken om een ander tripje te organiseren tijdens de Kerstvakantie. We zien wel.

Let the sunshine in!

De komende drie dagen wordt het mooi, zonnig nazomerweer! Zondag belooft het zelfs 20° te worden.
Tijd om leuke dingen te plannen en van dit lekker weertje te genieten!
Me = happy ! (Of toch eventjes)

De reden waarom ik wil emigreren

De laatste dagen heb ik het ook ferm koud, vooral op mijn werk. Ook vanmorgen zagen mijn handen blauw van de kou. Ik zit er vaak te rillen op mijn stoel. Soms heb ik het er zo koud dat ik schokken krijg in mijn benen, normaalgezien heb ik dit enkel als ik om één of andere reden een huilbui krijg.

Zó koud is het toch niet? Wat als het straks winter wordt?

Ons klimaat is écht dé reden waarom ik over x-aantal jaar naar warmere oorden wens te verhuizen. Als ik deze hoofdreden aan anderen vertel, krijg ik meestal als antwoord dat ook zij er last van hebben. Maar serieus, ik kan er moeilijk nog door functioneren. Ik ben in het verkeerde land geboren, echt!

Natuurlijk, het ligt gedeeltelijk aan mijn ondergewicht. Maar ook in een verder verleden was ik vaak aan het bibberen. Ook als kind kroop ik net niet in de verwarming.
Vorige winter sliep ik op een bepaald moment met vier dekens, een heet kersenpitkussentje, een dikke trui, lange broek, sjaal én handschoenen, stel je voor!
Dit is toch niet normaal meer...

Nu is het écht genoeg!

Het knaagt.
Enkele jaren geleden volgde ik een assertiviteitstraining. Tegenwoordig reageer ik terug vaak subassertief. Ik laat me af en toe eens ferm in de zak zetten of ik zeg ‘ja’ terwijl ik in mijn hoofd ‘neen!’ schreeuw. Op den duur weten mensen maar al te goed dat je ‘zwak’ bent en gaan ze gretig van je profiteren!
Ik word er zo kwaad van! Ik wil me helemaal niet meer laten doen en me gedragen als een watje. Ik verdien waar ik recht op heb en moet dringend mijn rechten onderzoeken om ze daarna op te eisen. Het moet maar eens gedaan zijn om met vuile voeten over me heen te trappen.

Het humeur van de eerste herfstdag

De laatste dagen moet ik me doorheen de dag sleuren. Ik doe wat ik moet doen (maar niet genoeg) met mijn verstand op nul, automatische piloot. Het weer vandaag komt overeen met mijn stemming: somber, grijs en donker. Het is trouwens de eerste herfstdag vandaag...
Misschien komt het wel doordat ‘de dagen van de maand’ er alweer aankomen. Sowieso heb ik vrij veel last van PMS.

Op reis ontdekte ik dat het cliché klopt: in niet-Europese landen, zoals in de Dominicaanse Republiek, lopen mensen steeds met een glimlach rond. En in (West-) Europa lopen we bijna allen met een zuur gezicht. Tja, wat valt er hier te lachen, niet?

Ik moet bewuster leven: kijken naar de dingen om me heen, zoeken naar kleine details in het geheel. Er zijn vast mooie dingen te zien maar doordat ik voortdurend aan het denken ben, merk ik ze zelden op.

Naast me ligt een klein boekje met ‘Waarnemingsoefeningen’ nog uit de periode dat ik was opgenomen en Linehan-therapie volgde.
Jaren therapie heb ik reeds achter de rug en in mijn kamertje liggen nog vele documentjes, mapjes, oefeningen,... Wie weet heb ik er nog iets aan? Ik zal anders een aantal zaken met jullie delen in een apart rubriekje ‘Therapie’.
Bij deze ga ik zo meteen beginnen aan een berg strijk...en me daarna naar mijn werk slepen...

Ik deed het voor jou

Dit doet ontzettend veel pijn...Ik mag er niet aan denken of ik voel terug tranen prikken. Ik ben kwaad, heb zin om te schreeuwen dat het allemaal jouw f**cking schuld is. Jij wou het, ik heb het gedaan. En nu heb je spijt?!
Wat ik vandaag heb gedaan, is voor ons. Ik heb van mijn hart een keiharde steen gemaakt.
Op langere termijn zullen we wel zien dat het de goede beslissing was, hoop ik.
Wat ben ik een bitch, nooit gedacht dat ik tot zoiets in staat was. Ik verafschuw mezelf.
Ik moet mij nu afleiden want het beeld dat op mijn netvlies is gebrand, is zo goed als ondraaglijk.

Ik deed dit voor jou...voor ons...

Het is te laat...

Het deed uiteindelijk niet zoveel pijn op het moment zelf; ik was goed verdoofd.
Een vol uur heeft het geduurd eer ze er alle vier uit waren. Een lang uur vol allerlei gedachten, herinneringen, beelden en intense gevoelens.
Heel bizar hoe er allerlei zaken door mijn hoofd flitsten; het ene na het andere, zonder enige samenhang of logica.

Het moment waarop de tandarts aan de eerste tand begon, werd ik bevangen door een immens gevoel van spijt. Ik ga intussen al een aantal jaar bij tandartsen, er zijn reeds een aantal kiezen getrokken en ik heb al serieus veel pijn geleden. Maar gisteren voelde ik het pas écht, dit was definitief...
Pas 26 jaar en het is te laat, te laat, te laat. Tanden groeien helaas niet terug. Eruit is er-uit, het is te laat. Game over.
‘Wat heb ik gedààn? Al die jaren k**tsen, elke dag opnieuw, meerdere keren per dag...’ ‘Wat heb ik gedaan verdomme! Het is te lààt!!’
Tranen...
Ik begon te trillen over gans mijn lichaam. ‘Zie je nu..té laat..té laat...’ Dikke warme tranen gleden langs mijn wangen.
De tandarts stopte even... ‘Doet het pijn? We zullen het rustig aan doen hoor.’ Wist zij dat ik niet huilde om pijn... Haar assistente streelde over mijn schouders.

Misschien was het tijdens het trekken van de derde tand dat ik me ongelooflijk schaamde. Wat moest ik er lelijk uitzien...zo zonder voortanden... ‘Wat ben ik lelijk! Allemaal mijn schuld!Lelijk, lelijk, lelijk!!’

Dan ineens was ik terug een jaar of zes. Ik hoorde kinderstemmen: ‘Met je grep-tand!!’ Dit werd veel gezongen toen kinderen melktandjes vooraan verloren...Grappig dat ik me dit plots herinnerde...

Soms lees je verhalen van ex-anorexia patiënten op het net of in tijdschriften. Ik las ‘gevolgen van’ maar het zou bij mij allemaal zo erg niet zijn...Het kon me ook allemaal niet schelen.
Wist ik veel dat ‘braken tast het tandglazuur aan’ concreet kon betekenen:
‘Uw tanden zullen één voor één aangetast worden en afbreken, U zult veel pijn lijden en ongelooflijk veel tijd en geld aan tandartsen spenderen. Opgepast, het is een heel langzaam, progressief proces. Tegen uw 26ste levensjaar heeft U hoogstwaarschijnlijk slechts enkele originele tanden over, de rest zal vervangen zijn door Kroon- en brugwerk of –indien Uw ouders niet wensen te betalen voor u of indien U gewoon niet genoeg geld heeft gespaard- zult u gebonden zijn aan een vals gebit tot het einde Uwer dagen!’

Inderdaad, gelukkig, mijn ouders betalen. Eigenlijk is mijn vader diegene die betaalt, hij is het mij dan ook verschuldigd...

Ja mensen, dit zijn concrete gevolgen van mijn jarenlange eetstoornis in de pijnlijke realiteit. Ik weet dat velen zullen denken: ‘Het is je eigen schuld, je moet het maar weten...’ Ik hoor hen het nu al denken. Maar ze hebben gelijk...

Enfin...Mijn tanden zijn nu vervangen door brugwerk. Eigenlijk is het wel mooi, ik zie er anders uit maar ik ben wel tevreden (ik was sowieso nooit tevreden over mijn gebit). Een geluk bij een ongeluk zoals men zegt; ik mocht zelf bepalen hoe ik mijn ‘nieuwe tanden’ wou.

Maar ik ben echt bang.

Op een bepaald moment immers, zo’n twee jaar geleden, was mijn gebit terug perfect in orde. Alles tanden gerestaureerd en ik had 5 kronen (by the way: 800euro per kroon). Guess what: 4 van de 5 kronen zijn er gewoonweg uitgevallen: just like that.
Tijdens mijn laatste blokperiode voelde ik ‘iets’ in mijn mond. Ik schrok zelfs niet meer. Ik viste de vierde losgekomen kroon uit mijn mond en gooide deze achteloos in de prullenmand naast mijn bureau terwijl ik dacht ‘800euro...in de vuilbak’. Zuchtend studeerde ik verder...
My God, ik hoop zo hard dat die geïnvesteerde 3400euro blijft zitten in mijn mond. Please...

Ik ben na het plaatsen van de kronen bijna volledig gestopt met braken, sinds een jaar ben ik van het braken af. Ik voel soms nog de drang maar eerlijk gezegd k**ts ik niet meer omdat ik felle steken in mijn hartstreek kreeg en achteraf trillend over mijn ganse lichaam in de zetel lag, hopend dat mijn vriend me niet dood zou vinden.
En ik wil niet meer dood. Sinds ik mijn vriend heb ontmoet, wil ik leven.

Prangende vragen

Ik wou dat ik me een tijd lang ‘goed’ kon voelen. Met ‘een tijd lang’ bedoel ik minstens één volledige dag: van zodra je opstaat totdat je gaat slapen.
Van alle beschreven ‘borderline symptomen’ vind ik die stemmingsschommelingen en intense, overspoelende emoties het meest lastig om mee te leven.
In een goede stemming ben ik ervan overtuigd dat deze kenmerken best wel voordelen hebben. Nu vind ik ze rot en wou ik dat ik me kon voelen zoals de gemiddelde mens zich voelt.

Dit zijn voor mij prangende vragen: ‘Hoe voelt de doornsee mens zich??! Hoe voelt het om een stabiele geest te hebben?!’

Ik heb er nog een aantal:
‘Hoe leef je jouw leven als je jezelf de moeite waard vindt?’
‘Hoe doet je dat: niet alles persoonlijk opnemen?’
‘Horen anderen ook bekritiserende en vernederende gedachten in hun hoofd?’
‘Hoe doseer je emoties?’
‘Hoe voelt het om 100% zeker te zijn dat je partner oprecht van je houdt en voor je kiest?’
‘Hoe zou het voelen om ‘normaal’ te zijn?’
‘Wat ís “normaal”?!’
‘Waarom denk ik zoveel na?’
‘Denkt iedereen zoveel na?’
‘Overdrijf ik?’
‘Moet ik voor de rest van mijn leven met twijfels, angsten en onzekerheden leven?’

Eindejaarsperiode in.......Londen!

Tijdens de eindejaarsperiode zijn we voor een kleine week naar Londen! Eigenlijk is het voor mijn job maar mijn vriend kan ook mee: hij krijgt de trip van mij als nieuwjaarscadeau.

Ik heb er best wel zin in, al zijn er enkele zaken waar ik tegenop kijk: het weer (brrrr...druip druip ; er zijn zonniger en warmere oorden...) en de grote drukte tijdens de eindejaarsperiode. Het is er ook wel duur; mijn reis wordt voor een groot stuk betaald door mijn werkgever maar de plaatselijke uitgaven moet ik natuurlijk zelf betalen en Londen is dúúr! Toch valt het ook nog mee doordat ik een aantal uur per dag werk en ik hiermee het ‘verteer’ zal betalen.

Het zal allemaal veel planning en organisatie vragen, er is zoveel te zien en te doen ginds! In het secundair onderwijs bezochten we Londen, ik zal eens in de fotodozen scharrelen om alvast terug in de sfeer te komen. Ik zie het zitten!

Wie een boeiende ‘must see / must do list’ heeft, stuur deze maar door! Ook informatie over hotels en jeugdherbergen is welkom!

Lawaai en tranen

Voilà, de tranen zijn terug. Mijn dierbaar vriendje heeft vandaag een rothumeur en zijn gedrag beïnvloedt mijn stemming. Ik hoor terug allerlei bekritiserende stemmetjes in mijn hoofd, begin me terug lomp en waardeloos te voelen.
Eén bepaalde uitspraak flitste me terug naar het verleden, de tranen prikten toen al in mijn ogen, kwaadheid borrelde op.

Rust en stilte had in nodig dus installeerde ik me voor mijn PC-scherm, mijn vriend negerend. De T.V stond op, voetbal België – Turkije, weet je wel.

Ik had altijd al een grondige hekel aan televisietoestellen. Die rotdingen maken teveel lawaai en bovendien is er altijd wel een programma dat me triggert.
Anyway, teveel lawaai brengt me gegarandeerd uit balans.
Ik moet je dus niet vertellen hoe ik me voelde toen België een goal maakte en mijn vriend luidkeels juichte. Het was als een bom die binnenin me ontplofte!
Ik moest me héél hard inhouden om zélf niet te ontploffen. Intussen heb ik me teruggetrokken in mijn rustig kamertje, mijn vriend heeft zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag vandaag en de rust is teruggekeerd.

Ik denk dat enkel HSP’s begrijpen dat teveel kabaal en onrust kunnen leiden tranen...

Heerlijke toppen

Sinds enkele dagen voel ik me herboren, bij momenten voel ik me zelfs 'gelukkig' . Over stemmingsschommelingen gesproken...!

Waar ik me een kleine week terug uitgeput voelde, bruis ik nu van energie, zit ik boordevol plannen en heb ik zin om vanalles te doen en dan nog het liefst alles tegelijk. Het duizelt me soms letterlijk: ik voel me regelmatig licht en zweverig in mijn hoofd.


Eigenlijk weet ik niet hoe ik uit die zwarte put ben geraakt; de overgang van 'slecht' naar 'goed' heb ik precies gemist. Als ik terug denk aan vorige week, zie ik mezelf huilen en schreeuwen in een grijze schemerzone. Ik zag terug wat licht na een lang gesprek met mijn moeder, vaak is een urenlang luisterend oor het enige wat me echt helpt. Alle vergif spuw ik uit.

Ik ben me ervan bewust dat het tij plots kan keren. Eenmaal over de hoogste top, begin ik me terug 'neutraler' te voelen en voor ik het goed en wel besef, smak ik terug tegen de grond.

Zolang ik echter op deze top ben, kan ik maar beter genieten van al het moois dat ik binnenin voel.

Al die moeite voor een stofzuiger

Precies een maand geleden kocht ik een Dyson-stofzuiger op ebay UK.
Na de zoveelste kapotte (goedkope) stofzuiger besliste ik te investeren in een duurder exemplaar. Wij kopen af en toe iets op ebay; het is vaak echt stukken goedkoper dan in de winkel.
Enfin, er waren wat problemen met de verzending. Na twee weken was de stofzuiger nog steeds niet toegekomen. Volgens de verkoper was het ding terug naar hem gestuurd waardoor hij het opnieuw moest opsturen. Alweer wachten...en intussen moet ik me behelpen met een shit-made-in-china-brol-stofzuiger.
Deze morgen: eindelijk! Mijn investering is gearriveerd! Vol kinderlijk enthousiasme scheurde ik de verpakking los en dan... ‘Oh nee! Geen Europese stekker, arrrgh!!’
Pff...nu moet ik wééral wachten voordat het grote moment is aangebroken en ik met mijn Dyson het kattenhaar in huis deftig kan verwijderen...
Het zal zeker nog één week à twee weken duren eer ik zo’n transformator heb, ze zijn gelukkig online te koop.
Gelukkig heb ik veel geduld...wordt vervolgd...

May I all present you ...

Ons Jolien aka Lientje of The Fatty...

Exotic Persian

Een beetje schuchter en terughoudend maar o zo lief...totdat we haar kammen; ze verandert meteen in een krijsend speenvarken!





Tabby aka 'Den Dikken'

Noorse Boskat

Grote deugniet, gehoorzaamt steeds totdat ge uw rug keert.

Als hij honger heeft, laat hij dit ons heel duidelijk horen; hij kan blaten gelijk een schaap.
(serieus! Iedereen die het hoort vergelijkt hem meteen met een schaap!)





Ons Ienie


Ook al is zij niet 100% Siamees,
ze is een straffe madam met dé voornaamste karaktertrekken van het ras: het liefst heeft zij alle aandacht voor zich alleen en is het gelukkigst als ze een ganse dag op schoot mag.
Ons Ienie is dan ook heel jaloers bij teveel aandacht voor de anderen...


Nootje of Noot, naargelang hij al dan niet kattekwaad uithaalt.

Perzische kater


Mijn grootste lieveling, ze zeggen dat honden en baasjes op elkaar lijken; beweer dat katten en baasjes op elkaar lijken en de uitspraak klopt volledig!

Mijn favoriet

Tranen

Midden in de nacht
Wordt het licht geboren
Midden in de nacht
Begint het licht
Daar moet ik aan denken
Nu ik naar je kijk
En de tranen zie op je gezicht

Prachtig...
Een aantal jaar geleden kwam dit gedichtje spontaan in mijn gedachten toen ik iemand waar ik veel van hou, tot huilen bracht...

Toon Hermans schreef talloze juweeltjes; deze blijft echter eeuwig in mijn hoofd hangen.

Ik geef de hoop op...

Niets aan te doen...ik geef de hoop op...de zomer komt niet meer.
Uitgezonderd enkele mooie en zelfs hete dagen was en is het echt heel triestig. Tijdens de zomermaanden check ik dagelijks de website van het KMI, hopend op een hittegolf ; iets minder warm is ook goed, als we maar kunnen genieten van zon, licht en warmte.
Helaas, het zal niet meer voor 2008 zijn...

Dus berg ik mijn sandalen, kleedjes en topjes op, mijn teenslippers droeg ik trouwens enkel op reis.
Tijd om mijn kleerkast te herschikken...tja, we leven nu eenmaal in België...

Magnesium

Geen idee of ik specifiek een tekort heb aan magnesium in mijn lijf maar ik ben nu aan het testen of magnesium supplementen kunnen helpen me beter te voelen.

Eigenlijk zocht ik één of ander middel tegen vermoeidheid, verschillende mensen raadden me een magnesium voedingssupplement aan. Tijdens wat opzoekingswerk op het net las ik dat dit supplement ook helpt bij een aantal andere ongemakken en symptomen. Een tekort aan magnesium zou te maken hebben met depressie, verwarring, desoriëntatie, gebrek aan concentratie, oorsuizingen, prikkelbaarheid, stress, verlamming, zwakheid, een hoge drang naar suiker en zoetigheid, migraine, hoge bloeddruk en spierkrampen. Een hogere inname van magnesium zou helpen depressie en PMS-symptomen te verlichten.

Niets dan goeds dus over dit voedingssupplement. Dus heb ik mij een doosje pillen aangeschaft.

Ik las verder dat magnesium een soort energiebooster is, vooral ik combinatie met appelzuur zou het helpen tegen chronische vermoeidheid.


Ik neem nu enkele dagen magnesium, twee pillen per dag. Eigenlijk voel ik me net enkele dagen iets beter ; toeval? Ik ben eens benieuwd wat het op langere termijn met me doet...

Irritaties op de bus

Ik verplaats me vaak met het openbaar vervoer. Normaalgezien vind ik een ritje met de bus best wel ontspannend mits er niet teveel volk op de bus zit.
De laatste tijd echter irriteer ik me enorm aan het 'heen-en-weer-gestaar'. Let er maar eens op en je zult merken dat er nogal wat wordt afgestaard!

Meestal baken ik mijn territorium af: handtas of rugzak naast mij op het zitje. Boodschap: 'Zit niet naast mij, er is plaats genoeg elders'. Oké, als er veel volk op de bus zit, maak ik wel plaats.

Sommigen komen gewoonweg óp mijn tas zitten! Vreselijk: een vreemde, luie kont op mijn spullen!

Het is de laatste twee weken zeker al vijf keer voorgevallen dat mijn reisgenoot me schaamteloos aanstaart. Ongelooflijk irritant hoe hij of zij naar me staart, ik word er binnenin zelfs een beetje agressief door. Meestal schenk ik die starende buur een smerige blik waardoor deze gelukkig het hoofd afwendt...

Gezocht: hartsvriendin

Het komt wel vaker voor op mijn leeftijd: langzaam uitdovende vriendschappen. Normaalgezien komen er anderen in de plaats: een collega waarmee het klikt, een buur waar je eens binnenspringt, een schoonzus waarmee je gaat shoppen of gewoon iemand die je tijdens je vrijetijd beter leert kennen.

De tijd dat ik nog thuis bij mijn ouders woonde, kende ik een aantal goede vriendinnen waaronder telkens één hartsvriendin.

Als laatste in de rij ben ik in juni afgestudeerd en sinds twee maanden deeltijds aan het werk. Ik heb bijna vijf jaar een relatie en het zal intussen bijna drie jaar zijn dat mijn vriend en ik samenwonen.

Mijn vrienschappen zijn zo goed als uitgedoofd. Drie goede vriendinnen zijn na hun studententijd terug naar hun geboortestreek verhuisd. Ook al beloof je elkaar om ondanks de grotere afstand te blijven afspreken, het is anders: we hebben elk ons eigen leven nu.

Ik besef dat het grotendeels mijn fout is, ik laat de vriendschappen uitdoven. Ik zou meer moeite moeten doen om de contacten te onderhouden. Alleen voel ik me vaak té moe om moeite te doen, het voelt vaak aan als een verplichting.

Toch mis ik een hartsvriendin. Ook al hou ik ongelooflijk veel van mijn vriend; het is anders. Ook al is mijn moeder eigenlijk ook een vriendin voor mij; ook dat is uiteraard anders.

Wat ik mis is een allerbeste vriendin waarmee je gezellig kunt roddelen, schaamteloos kunt kletsen over allerlei meisjes- én vrouwendingen, een ganse dag kunt shoppen, iemand met wie je urenlang je gevoelens kunt analyseren.

Ik kon dit alles met één bepaalde hartsvriendin. Jammer genoeg zorgden tijd, afstand en bepaalde omstandigheden er voor dat we elkaar niet meer zo goed begrijpen als vroeger. We zijn beiden veranderd maar ik waarschijnlijk het meest van beiden.

Intussen leer ik nieuwe mensen kennen; zo komen en ze gaan... Het probleem is dat ik heel veel tijd nodig heb om mensen te vertrouwen, om me op mijn gemak te voelen. Er zijn nu eenmaal weinig mensen die je echt kunt vertrouwen. Bovendien ben ik ook niet de meest sociale mens.

Ach, het is niet dat ik mezelf zielig vind, of misschien toch wel soms een beetje ;-)
Het is gewoon een soort gemis dat ik de laatste tijd vaker voel...een soort heimwee naar de ‘girls-only’ dagen.

Een lief, klein meisje op haar eerste schooldag

Anderhalf was ik en het middelpunt van de belangstelling op school. Weinig mensen geloven mij als ik vertel dat ik zó jong was op mijn allereerste schooldag. Overdag verbleef ik bij een onthaalmoeder wiens inwonende kleindochter naar het dorpsschooltje ging. Elke morgen huilde ik tranen met tuiten toen zij vertrok, om één of andere reden wou ik persé mee naar die school.
Dus, dachten mijn ouders, laten we het eens proberen...

De nonnetjes pruttelden eerst tegen: ‘Is die kleine wel al droog?’ ‘Moet zij niet slapen overdag?’ ‘Zal ze haar mama niet te veel missen?’ ‘Dit kindje is veel te jong!’

Alles liep perfect, die eerste schooldag. De nonnetjes zijn me nooit vergeten: ‘Je was zó klein toen je voor het eerst op school kwam... en zo’n braaf, lief kindje! Ja, ik was de schattige lieveling vanaf de eerste dag en ben dit steeds gebleven tijdens de basisschool. Immers, door lief en flink te zijn, zien de ‘Grote Mensen’ mij graag, leerde ik.
Ik klampte me toen vast de volwassenen op school. Toen reeds was ik angstvallig op zoek naar liefde, aandacht en bevestiging.
Terwijl thuis de hel losbarsste, hield ik me vast aan de gedachte: morgen kan ik terug naar school.