Leeg

Het is al de derde nacht dat ik slecht slaap. Ik word rond 5u wakker en sta op...na een halfuurtje voel ik me terug doodmoe maar echt slapen kan ik niet meer. Ik denk dat ik straks nog een dutje doe want ik moet echt vechten tegen de slaap. Het sombere weer doet er ook geen goed aan, voel me vrij depressief...

De laatste dagen heb ik minder besef van de realiteit. Ik zit op de bus, ik wandel op straat maar toch lijkt de wereld aan mij voorbij te gaan. Precies alsof ik door een mist kijk.
Hopelijk ben ik gauw genezen want die verkoudheid blijft ook maar aanslepen.

Vandaag is een off-day, voel me helemaal leeg en waardeloos. Liefst wil ik van de wereld verdwijnen; daarmee...bij zo'n stemming kruip ik maar beter in mijn bed.

De stressvrije huisvrouw

Sinds ik gestopt ben met mijn job ben ik rustiger, geduldiger en veel minder prikkelbaar. Het is al een tijdje geleden dat ik een woedebui of hevige huilbui meemaakte. Ik voel me minder opgejaagd 'Straks moet ik werken' of 'Ik moet straks slapen want morgen moet ik werken'.

Kortom: de meeste stress in mijn lijf is opgeruimd!


Vandaag was ik een échte huisvrouw: afwassen, stofzuigen, dweilen, naar de apotheek, opruimen, boodschappen doen,...alles op mijn gemak. Just the way I like it.


Eigenlijk neem ik nu een beetje vakantie. De meeste kersverse afgestudeerden houden juli en augustus vrij om daarna het 'echte' leven in te duiken.


I take it easy maar intussen kijk ik uit naar een job want er moeten uiteraard wat centjes verdiend worden...

Back to the living...almost...

Sinds vandaag voel ik me terug iets beter. Zoals altijd als ik aan de beterhand ben, overschat ik mezelf en ga ik terug vanalles doen. Vandaag was het Dag van de Kringwinkel en ja, de ganse dag ben ik onderweg geweest. Nu ik zit, voel ik de vermoeidheid en krijg ik terug hevige koppijn...vanavond zal ik dus relaxen.
Straks kijk ik met tegenzin naar het nieuws want ik denk dat ze me toch filmden, hoe hard ik ook mijn best deed te vluchten van de camera's!
Zo, bij deze, laten we met z'n allen naar het VTM-nieuws kijken :-)

Huisarrest

Het is nu 15u en ik zet vandaag geen voet meer buiten.

Ik ben nog steeds ziek en zal horen wat de dokter morgen zegt. Vermoedelijk heb ik sinusitus want ik heb vreselijke koppijn, vooral als ik me voorover buig; dit is meestal de 'test' die de dokter doet om te zien of het effectief sinusitus is.
Mijn maag en darmpjes liggen ook nog overhoop, ben moe en heb mijn regels, nah!
Vandaar dat ik in geen geval nog buiten kom aangezien de stad één en al lawaai is en dit me ongelooflijk irriteert.
Bij deze zet ik mezelf op huisarrest!

Ziektekiemen alom

Kreeg ik vrijdag van de dokter te horen dat ik met een maag- en darmontsteking zit door de stress, deze week hoor ik vast dat er nu gezellig een bronchitis bovenop is gekomen.
De boosdoener is het virus van mijn ventje!
In de vijf jaar dat we nu samen zijn, heb ik hem nog nooit zo ziek gezien als de voorbije dagen. Hij is wel eens ziekjes maar ik zag hem nog nooit eerder zo lusteloos in de zetel hangen.
Zijn plaatsje in de zetel wordt alvast vanaf morgen door mij ingenomen... Wat haat ik het om ziek te zijn.

CV onderweg

Toen ik er gisteren met een vriendin over sprak, moedigde ze me aan zeker mijn CV te sturen. Ik twijfel nog steeds maar zal het toch doen, ik heb niets te verliezen, niet?

Het gaat om een vacature 'opvoeder voor Beschut Wonen', hier in het Gentse.

Ik liep mijn stages in de psychiatrie (niet bij 'mijn' doelgroep), het liefste zou ik nu er ook een job willen vinden. Ik heb echt graag in de psychiatrie gestaan en heb nu dus de vaak gewenste ervaring.

Maar...! De vacature voor Beschut Wonen is wel verbonden met een ziekenhuis waar ik zo'n twee jaar geleden was opgenomen. Vandaar mijn twijfels.
Enerzijds zal ik zeker en vast in contact komen met verpleegkundigen, therapeuten en dokters die ik kende toen ik er was opgenomen. Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat ik ook ex-medepatiënten zal ontmoeten...Wat dan?
Tijdens een eventuele sollicitatie zou ik eerlijk willen zijn en vertellen dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar willen ze me dan wel nog als werknemer? En wat als ik ex-medepatiënten ontmoet, wat met allerlei roddels? En hoe zouden mijn collega's reageren? Hoe dan ook, men komt het tóch te weten.

Mijn vriendin zag er in ieder geval geen graten in om eerlijk te zijn. Volgens haar kan ik ook steeds 'weigeren' een cliënt individueel te begeleiden. Eigenlijk wel logisch dat dit kan, ze werkt bij het OCMW en behandelt ook geen dossiers van mensen die zij kent.

Enfin, zoals ik al zei, ik heb uiteindelijk niets te verliezen. Beschut Wonen ligt ook niet op de campus van het ziekenhuis...

Mijn CV en motivatiebrief worden strakjes verzonden...ben es benieuwd...

PAB-af

Opluchting alom toen ik deze ochtend haar smsje ontving. Ze stuurde me dat ik niet meer moest komen werken bij haar, dat ze toch niet op mij kon rekenen.

Ze heeft de beslissing in mijn plaats genomen. Gisteren besliste ik eerst op maandag niet meer terug te keren. Maar, piekerde ik toen ik in mijn bed lag, laat ik deze keer niet impulsief wezen, ik ga nog één week om 'af te ronden'.

Mijn opluchting was dus groot vanmorgen. Nu ze mij heeft buitengegooid moet ik alvast zélf niet meer de beslissing nemen tot al dan niet opstappen.

Wat een doolhof !

De laatste dagen denk ik me suf over hét actuele thema in mijn leven: inderdaad WERK.

Internet helpt me op weg maar eenmaal vertrokken geraak ik verdwaald in de hoeveelheid informatie, allerlei 'test-jezelf'-toestanden, kennis & vaardigheden, sollicatie-info, carrièretesten en noem maar op!

Waar moet ik beginnen? Wat moet ik eerst doen?

Mijn talen opfrissen? Computervaardigheden leren zoals Excell en Acces ?(eeek!)
Afspraak maken in de werkwinkel?
Solliciteren zal wel nodig zijn maar waarvoor?

En dan nog àl die regeltjes waarmee ik nu word geconfronteerd; ik had een hekel aan sociaal recht en snapte er de ballen van! België is volgens mij dé kampioen in regeltjes, het bezorgt me een rothumeur....

Morgen zet ik stap 1 in het 'aanbrengen van orde in de chaos' : me inschrijven bij de vakbond. Moest al eerder zijn gebeurd...

*Lost*

Op de bus in Gent

Deze middag dacht ik bij mezelf dat ik maar eens een rubriekje moet starten over mijn observaties, gedachten en -vooral- irritaties tijdens mijn dagelijkse busritjes door Gent.
Ik verplaats me ofwel met de bus, ofwel te voet door de stad.
Mijn fiets is gestolen tijdens het rommelmarktweekend in het zogenaamde Miljoenenkwartier, enfin hij viel toch bijna uit elkaar.
Ik heb geen auto en die wil ik ook niet.
Dus dagelijks neem ik de bus...

Heel interessant is het om conversaties stiekem af te luisteren tijdens busritjes en mijn Gentse medeburgers te observeren (weliswaar in alle discretie; geen opvallend gestaar zoals bij de meesten...)

Toch, meestal irriteer ik me mateloos, zoals vandaag op woensdagmiddag op een overvolle bus met schreeuwende, krijsende tieners en een klagend bejaard echtpaar op de bank achter me. Brrr...

Vrije weekends!

Vanaf komend weekend werk ik niet meer tijdens de weekends.

Zó erg vond ik het niet om in het weekend te werken maar élk weekend is me te veel van het goede... Dit was trouwens niet de afspraak! (en ik maak ook nooit meer mondelinge afspraken!) Ik zou normaalgezien één weekend op twee werken maar ondertussen werkte ik al 3 maanden bijna altijd op zaterdag én zondag.

Bovendien word ik er niet méér voor betaald. Wel, ik ga niet als enige in het werkveld voor een niet hoger loon werken in het weekend. Het is een kwestie van 'krijgen waar je recht op hebt' en zoals ik reeds vroeger op mijn blog schreef is het voldoende geweest om van mijn subassertiviteit te profiteren...

Zo, dit wordt zalig! Zoals de meeste mensen thuis op zaterdag en zondag, terug een écht weekendgevoel en eindelijk weer kunnen afspreken met vrienden.

En niet te vergeten: terug alle tijd om rommelmarktjes te bezoeken met mijn ventje! :-)

De wereld der specialisten

Ooit gehoord van een 'stomatoloog'?
Voor diegenen die er net als mij nog nooit over hoorden hier een korte uitleg die ik vond op het net...
Stomatoloog = is een geneesheer die na zijn algemeen geneeskundige opleiding het licentiaats-diploma van tandarts heeft behaald. Meestal zal de stomatoloog zich hoofdzakelijk bezighouden met de “kleine chirurgie” van de tandheelkunde en met mondziekten die meer gerelateerd zijn met de algemene gezonheidstoestand.

Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, gewoon om te kijken wat er nu alweer is misgelopen in mijn mondje en hoe het probleem op te lossen valt...

Woensdag staat een bezoekje aan de dermatoloog op het programma. Mijn handen zijn extreem uitgedroogd, hebben blauwe plekjes en staan vol kloofjes. Probeerde reeds vanalles van crèmes maar niets hielp...

Verder bel ik deze week nog voor een afspraak bij een reumatoloog. Het is weer 'de tijd van het jaar' dat ik ontstekingen krijg rond de gewrichtjes in mijn vingers. Eergisteren werd ik 's morgens wakker met het gevoel dat mijn rechterhand immens was opgezwollen, echt een vreemd en vervelend gevoel...

Gelukkig werk ik deeltijds want een groot deel van mijn agenda is alvast gereserveerd voor mijn psychologe, psychiater, tandarts en momenteel ook de mannen met hun bizarre diploma's en véél geld...

Mijn eigen wil

Het was even naar de achtergrond verdwenen, sinds gisteren denk ik terug aan mijn toekomstige 'carrière'.

Concrete aanleiding was het gaan werken op zaterdagochtend. Hoe goed ik me vrijdag ook voelde, tegen de avond werd ik terug somber wegens het vooruitzicht de volgende dag, op zaterdagochtend, te moeten werken. Bovendien wou ik iets bespreken met mijn cliënte, haar antwoord stelde me enerzijds teleur en maakte me anderzijds kwaad.


Dinsdag heb ik een afspraak bij mijn psychologe. Ik kreeg het voorbereidend opdrachtje mee een aantal zaken te noteren omtrent een aantal vragen:

- Wat doe ik graag versus Waar heb ik een grondige hekel aan?

- Wat kan ik goed versus Waar ben ik echt (bar)slecht in?

- Welke omgeving heb ik nodig?


Ik moest denken aan een aantal uitspraken van derden in het verleden die ook in het heden steeds terugkomen. Vooral vroeger op de middelbare school en tijdens mijn studententijd hoorde vele keren over mijn 'zeer sterke eigen wil'.


Mijn sterke wil uit zich op vele domeinen en heeft vooral te maken met controle. Ja, ik ben een immense controlefreak, soms naar het dwangmatige toe. Ik zal zeker niet beweren dat ik mijn leven onder controle héb, integendeel. Net het besef dat er zoveel zaken buiten mijn wil om gebeuren, zorgt ervoor dat ik controle verlies en zelf controle zoek ik ànderen zaken. Hét grote voorbeeld hiervan is mijn eetstoornis want, wat er ook gebeurt, mijn gewicht moet en zal ik rond het getal houden dat ik wil.

Eindeloze discussies heb ik hierover gevoerd met mijn ventje. Zo zegt hij dat mijn eetstoornis net hetgeen is waar ik géén controle over heb terwijl ik net vind dat ik mijn eten & gewicht volledig in de hand heb. Ik en enkel ik bepaal wat ik eet en hoeveel...
Maar toch, ik weet het, hij heeft ergens gelijk... maar mijn eetstoornis is nu wel leefbaar in tegenstelling tot enkele jaren geleden.


Maar ik dwaal af...mijn eigen willetje dus...


Ik hou ervan 's avonds voor het slapengaan stil te staan bij de volgende dag. Ik maak mijn dagplanning en stel -alweer- lijstjes op en ambeteer mijn ventje met allerlei vragen: 'Wat ga jij doen? Wanneer ga je thuis zijn? Om hoe laat zouden we boodschappen doen? Wat gaan we eten? enz; ik moet alles weten.


Wat dit te maken heeft met werken?

Ik wil mijn eigen dag kunnen inrichten. Ik word heel humeurig van 'verplichtingen' zoals: om dat uur op het werk zijn. Ik krijg stress als dingen me opgelegd worden, als iemand me zegt wat, hoe, waar en wanneer. Met andere woorden: ik moet mijn goesting kunnen doen...
Dit klinkt misschien een beetje bitcherig of extreem maar ik ben wel lief hoor ;-)


Enfin, naar werk vertaald: ik zou eigenlijk wel mijn eigen baas willen zijn. Of er moet minstens ruimte zijn 'mijn eigen ding' te kunnen doen.

Het betekent ook: geen nine-to-five job maar zelf mijn werkuren kunnen kiezen.

Goed zou ook zijn om zelfstandig te kunnen werken... Eigenlijk heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd...maar hoe kan ik deze realiseren?
Misschien kan ik nog een opleiding volgen, geen Hogeschool meer maar een één-jarige opleiding in avondonderwijs bijvoorbeeld...?

Een rustig dagje voor mezelf

Op vrijdag moet ik niet werken en doe ik lekker waar ik zin in heb. Concreet betekent dit dat ik alles op mijn dooie gemak doe en alle tijd voor mezelf neem.
Vandaag heb ik écht genoten, ik voel me heel rustig nu, ontspannen...

Ik raad iedereen aan regelmatig een dagje volledig voor jezelf te plannen om er dan ook ten volle van te genieten!
Het was voor mij een zoektocht zaken te vinden die me ontspannen en me een goed gevoel geven. Bovendien moest ik dit echt leren: 'genieten'. Tijdens mijn opnames stelde ik allerlei lijstjes op en ontdekte ik zo langzaamaan wat me een rest and piece geeft.

Ik heb leren genieten van de zogenaamde 'kleine dingen des levens'.
Zo vind ik het heerlijk met gesloten ogen op een plekje in de zon zitten en te voelen hoe je gevuld wordt met energie, licht en warmte. Ook heel rustgevend is het observeren van een kat die zich wast... eigenlijk zijn er zoveel doodgewone zaken in het dagelijks leven die zo bijzonder zijn...alleen merk ik ze te weinig op en leef ik te veel in mijn hoofd waardoor het mooie aan me voorbijgaat...

Toch is de zon vandaag de belangrijkste oorzaak van mijn goede stemming. Mensen die me goed kennen weten immers: zonnig weer en ons meisje is gelukkig :-)

Computers en ik: haat / liefde verhouding

Ze hebben me al véél stress bezorgd die computers!

Ik had een laptop beneden in de living, sinds een tweetal weken is die volledig onbruikbaar door één of ander zwaar virus. Goed voor de container...
Maar gelukkig, nog geen complete paniek, ik heb nog een PC hier boven op mijn kamertje waar ik op internet kan surfen via draadloze verbinding.

Mijn tip: schaf u nooit een wireless aan, niets dan miserie!

Vorige zondag deed die wireless het weer eens niet. Dus zat ik enkele dagen zonder internet. Ik moet toegeven dat ik gemerkt heb dat ik toch wel een klein beetje verslaafd ben aan internet...

Ik dacht: 'Geen probleem, ik heb nog tal van andere dingen die ik kan doen!' dus was ik hier wat aan het poetsen en aan het opruimen. Toch, na een tweetal dagen voelde ik een onrust en werd ik vrij prikkelbaar.
Vriendje ging die wireless terug in orde brengen maar vaak duurt het een tijdje vooraleer hij werkelijk in actie schiet.
In de loop van de derde dag zonder internet werd ik toch wel heel nerveus... Verveeld en met een grote honger naar allerlei leesvoer dwaalde ik rond door ons huisje totdat de drang naar het net wel heel groot werd.

Zo duurde het niet zo lang meer, als ik iets in mijn kop heb...

So I'm back! Weliswaar gaat mijn internet nu tergend traag but I'm back...

Samanà...

Deze reis was zo anders dan onze vorige. Bij onze terugkomst had ik het heel moeilijk om me terug aan te passen hier, precies een cultuurshock toen ik terug in Gent arriveerde. Aan het einde van onze vorige vakanties was het eigenlijk wel ‘genoeg’ geweest. De reis mocht enkele dagen langer duren maar ik vond het niet erg om terug naar huis te keren.

Als mensen vragen waar we op reis zijn geweest, antwoord ik steeds ‘Samanà’, het schiereiland van De Dominicaanse Republiek.
Bij ‘De Domicaanse Republiek’ denken vele mensen aan prachtige stranden met wuivende palmbomen... en massa’s toeristen eronder. Resort na resort, allerlei nationaliteiten verenigd op enkele bekende stranden.
Punta Cana is zo’n toeristen place to be, ons vliegtuig landde er en wij waren er alvast meteen terug weg.

Na negen lange, vreselijke uren op een ijskoud vliegtuig stond ons nog een volledige dag reizen naar Samanà te wachten.

De toeristen op Punta Cana hebben hoogstwaarschijnlijk geen idee hoe arm de Dominicaanse eigenlijk wel is. Ik raad hen allen een rit door het binnenland aan, niet in een comfortabele reisbus, maar met de plaatselijke guagua’s tussen het gewone volk.

Samanà is het vakantieoord voor de rijkere Dominicaan en je merkt er het verschil. Wat een contrast: de armere bevolking op het binnenland en de welgestelde Domincaan op Samanà.

Er was ons het laatste stukje paradijs op aarde beloofd op het schiereiland. Na uren reizen met de schuddende guagua’s met onze zware rugzakken, na liters zweet te hebben gezweet en na -voor de eerste keer in mijn leven- serieus zeeziek te zijn, zetten we voet aan wal op Samanà en kon ik wel huilen van geluk: de helse reis was de moeite waard geweest; het was er fantastisch mooi.
Na nog een tweetal uurtjes reizen waren we op onze verblijfplaats. Ik ben er bijna meteen in slaap gevallen onder het muskietennet in ons zachte bed, het ruisen van de zee en het kabaal van allerlei insecten op de achtergrond.

Onze reis was gewoonweg...perfect. Als ik nu terugdenk aan Samanà denk ik aan de heerlijke cocktail van natuur, zon, licht, warmte, rust, stilte, dieren en liefde. Liefst zou ik komende zomer terug willen, we hebben trouwens tijd te kort gehad om nog een aantal natuurparken te bezoeken, maar we willen toch ook andere oorden verkennen.

Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld als tijdens deze speciale reis. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een diepe rust. Mijn geest ontdekte er het hier en nu en voelde geen enkele behoefte te vluchten in dagdromerij. Geen greintje onrust in mijn hoofd, enkel rust en het zalige gevoel: ik ben gelukkig.
Ook al lopen zowat alle Dominicanen met machetes, ik heb me (weliswaar na een eerste schrik) geen moment onveilig gevoeld. Misschien was mijn gevoel van veiligheid wel gevaarlijk maar ik voelde me op mijn gemak en op geen enkel ogenblik vreesde ik dat een Dominicaan me zou aanvallen.

Misschien klinkt dit alles wel melig of extreem of whatever. Toch was dit mijn gevoel: diepe, innerlijke rust en een allesoverheersend gevoel van veiligheid.

Bij elke reis voel ik me de eerste twee dagen rot en krijg ik huilbuien. Dit komt doordat er teveel, tegelijkertijd op me afkomt en ik moet overspoeld geraak. Dit gebeurde ook in Samanà.
Anders was dat ik ook huilde op het vliegtuig, terug naar hier. Aan het eind van de vorige reizen was ik ergens wel blij te kunnen terugkomen. Nu huilde ik dikke, stille tranen die maar bleven stromen...

Ik vertelde over onze reis aan mijn psychologe. Groot was mijn verbazing toen ze reageerde: ‘Wel, dit gevoel dat je beschrijft, dit is het gevoel dat het merendeel van de mensen sowieso voelt. Wat je beschrijft is een gevoel van basisveiligheid.’
Ik was echt stomverbaasd... Ja? Voelt dit zó??

Ik heb geprobeerd dit gevoel zo lang mogelijk vast te houden. Helaas is het intussen terug verdwenen...

Mijn vriend merkte tijdens onze reis een aantal keer op: ‘Je bent precies gelukkig nu.’ Ik heb er veel gelachen, schrok soms om mezelf hardop en uitbundig te horen. Ook betrapte ik vaak mezelf met een glimlach op het gezicht, zomaar.

Anderen vonden het fijn me dit plezier terug af te nemen met uitspraken zoals: ‘iedereen is ontspannen op vakantie’, ‘op vakantie heb je nu eenmaal geen stress ‘ enzovoort.
Dan heb ik geen zin meer om er verder op in te gaan, denkend bij mezelf dat ze er geen snars van snappen.

Mijn vriend snapt het wel: dit is waarschijnlijk hoe ik écht ben, zonder stress in een koude maatschappij. Geen hui- of woedebuien, geen oververmoeidheid of uitputting maar heel verdraagzaam en rustig.

Het werd dringend bovenstaande ervaringen neer te schrijven. Bij het neerschrijven daalt terug een zalige rust over me heen, ik weet dat die straks terug is verdwenen.

Nogmaals: ik wil weg uit deze Westerse maatschappij...

Vandaag is zondag rustdag

Vandaag kom ik enkel buiten om te gaan werken en straks ga ik even naar de GB.
Mijn vriend heeft me de oren van mijn lijf gezeurd maar ik ga nergens mee naartoe vandaag: ik blijf thuis, ik blijf binnen en doe waar ik zin in heb! Vriend is net vertrokken naar één of andere markt en gaat daarna familiebezoekjes afleggen. Het laatste waar ik zin in heb is socializen.

Alles rustig op het gemak vandaag. Mooi meegenomen dat ik lekker alleen ben met mijn knurrende poes en katers.
Beetje strijken, beetje opruimen, beetje internetten,...vanavond een wijntje...vandaag wordt een ouderwetse rustige zondag thuis.

Top 5 Denk- en piekergedachten

Denken, piekeren en tobben over volgende zaken:

1. Wat wil ik doen in mijn leven qua werk?
2. Waar ben ik goed in? Bén ik ergens wel goed in?
3. Welke oplossing moet ik kiezen voor mijn gebit?
4. Welk tripje kunnen mijn ventje en ik doen rond de eindejaarsperiode?
5. Mijn gezondheid: hoofdpijn, vermoeidheid, kou, rust,...

Deze morgen was ik zó in gedachten verzonken dat ik de rode lichten niet opmerkte bij het oversteken van een drukke straat.
Een kwaad toeterende chauffeur bracht me terug in het hier en nu...

Mijn job en twijfels

Zaterdag 5 juli 2008 was mijn allereerste werkdag. Afgestudeerd halfweg juni gevolgd door een zalige vakantie in de Tropen.
Ik solliciteerde enkele dagen na afloop van de examens. Ik wou de job ‘Persoonlijk Assistente’ uitproberen als vakantiejob. Daarna zou ik nog genieten van een maandje vakantie, in september zou ik ‘echt gaan werken’.

Eigenlijk is het niet gegaan zoals gepland. Het interimbureau wou mij niet eerst als student aannemen en daarna als gewone werknemer. Iets over statuut dat niet kon veranderen, heel vreemd. Dus deed ik geen vakantiejob en ging ik meteen aan de slag.

Wat mijn job zo allemaal inhoudt?
Ik werk thuis bij mijn cliënte die eigenlijk mijn werkgever ofwel ‘bazin’ is. Het gaat om een jonge vrouw met een fysieke handicap. Ik assisteer haar bij allerlei dagelijkse activiteiten die zij omwille van haar ziekte niet zelf meer kan uitvoeren. Een opsomming van mijn taken om het wat concreter voor te stellen: koken, helpen met eten en drinken, typen (mailen, werken aan haar website), verzorging (helpen op het toilet, wassen, haar kammen, insmeren, uitkleden,...), huishoudelijke taken (afwassen, stofzuigen), kat eten geven en verzorgen en nog allerlei ditjes en datjes.

Ik werk meestal zes dagen op zeven en dit telkens 4 uur per dag: ofwel van 8u tot 12u ofwel van 16u30 tot 20u30. Op vrijdag ben ik normaalgezien thuis.

Als jobstudente zou ik na een maand gestopt zijn en mijn maandje vakantie genomen hebben. Ik zou op mijn gemak uitgekeken hebben naar een andere job. Eigenlijk is het allemaal te snel gegaan, ik ben impulsief geweest.

Aanvankelijk leek het écht iets voor mij. Tijdens ons eerste gesprek viel het me sterk op dat er veel gelijkenissen zijn tussen ons en ik wist wel dat we zouden overeenkomen. Want we komen echt wel overeen hoor.

Toch, ik voel me niet zo goed meer bij deze job. Een aantal zaken die mijn cliënte me vertelde, blijken namelijk niet te kloppen. Zo lijkt het alsof er veel variatie is op mijn werk maar in principe ben ik voornamelijk bezig met typwerk. En dan is er nog een stom iets dat waarschijnlijk belachelijk klinkt maar ik heb het er ijs-ijs-koud. Het is er sowieso al koud maar ze wil het raam altijd open. Wie mijn blog al doorlas, weet intussen dat ik kou hààt en er niet kan door functioneren.

Wellicht heeft mijn cliënte binnenkort een derde assistente. Het was mijn keuze om 8uur en dus twee dagen minder te werken. Hierdoor kom ik op 16 uur per week. Ik denk dat ik nog 4 uur minder zal doen, ik zie het niet meer zitten om élke zondag te werken en bovendien weigert het interimbureau me op zondag meer te betalen. Het was trouwens niet de afspraak dat ik élke zondag zou werken en zeker niet tegen een 100% loon. (We zijn wel onderling tot een overeenkomst gekomen qua loon om die zondag te compenseren... maar vanaf november vervalt die afspraak...)

Dus over een maand of twee werk ik nog als Persoonlijk Assistente, 12uur per week ofwel drie halve dagen: de maandagavond, de woensdagochtend en de zaterdagochtend.

Ik begin dus nu al uit te kijken naar een tweede parttime job. Ik zou er de dinsdag en donderdag voor reserveren.

Ik vraag me af of ik wel in de sociale sector wil blijven. Ik stel mezelf de vraag of ik me beter zou voelen in een ander soort job waarbij ik meer op mezelf kan werken terwijl er toch collega’s rondom me zijn.

Welke job zou echt bij mij passen? Geen idee... Laat ik maar beginnen met vacatures uit te pluizen...