Samanà...

Deze reis was zo anders dan onze vorige. Bij onze terugkomst had ik het heel moeilijk om me terug aan te passen hier, precies een cultuurshock toen ik terug in Gent arriveerde. Aan het einde van onze vorige vakanties was het eigenlijk wel ‘genoeg’ geweest. De reis mocht enkele dagen langer duren maar ik vond het niet erg om terug naar huis te keren.

Als mensen vragen waar we op reis zijn geweest, antwoord ik steeds ‘Samanà’, het schiereiland van De Dominicaanse Republiek.
Bij ‘De Domicaanse Republiek’ denken vele mensen aan prachtige stranden met wuivende palmbomen... en massa’s toeristen eronder. Resort na resort, allerlei nationaliteiten verenigd op enkele bekende stranden.
Punta Cana is zo’n toeristen place to be, ons vliegtuig landde er en wij waren er alvast meteen terug weg.

Na negen lange, vreselijke uren op een ijskoud vliegtuig stond ons nog een volledige dag reizen naar Samanà te wachten.

De toeristen op Punta Cana hebben hoogstwaarschijnlijk geen idee hoe arm de Dominicaanse eigenlijk wel is. Ik raad hen allen een rit door het binnenland aan, niet in een comfortabele reisbus, maar met de plaatselijke guagua’s tussen het gewone volk.

Samanà is het vakantieoord voor de rijkere Dominicaan en je merkt er het verschil. Wat een contrast: de armere bevolking op het binnenland en de welgestelde Domincaan op Samanà.

Er was ons het laatste stukje paradijs op aarde beloofd op het schiereiland. Na uren reizen met de schuddende guagua’s met onze zware rugzakken, na liters zweet te hebben gezweet en na -voor de eerste keer in mijn leven- serieus zeeziek te zijn, zetten we voet aan wal op Samanà en kon ik wel huilen van geluk: de helse reis was de moeite waard geweest; het was er fantastisch mooi.
Na nog een tweetal uurtjes reizen waren we op onze verblijfplaats. Ik ben er bijna meteen in slaap gevallen onder het muskietennet in ons zachte bed, het ruisen van de zee en het kabaal van allerlei insecten op de achtergrond.

Onze reis was gewoonweg...perfect. Als ik nu terugdenk aan Samanà denk ik aan de heerlijke cocktail van natuur, zon, licht, warmte, rust, stilte, dieren en liefde. Liefst zou ik komende zomer terug willen, we hebben trouwens tijd te kort gehad om nog een aantal natuurparken te bezoeken, maar we willen toch ook andere oorden verkennen.

Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld als tijdens deze speciale reis. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een diepe rust. Mijn geest ontdekte er het hier en nu en voelde geen enkele behoefte te vluchten in dagdromerij. Geen greintje onrust in mijn hoofd, enkel rust en het zalige gevoel: ik ben gelukkig.
Ook al lopen zowat alle Dominicanen met machetes, ik heb me (weliswaar na een eerste schrik) geen moment onveilig gevoeld. Misschien was mijn gevoel van veiligheid wel gevaarlijk maar ik voelde me op mijn gemak en op geen enkel ogenblik vreesde ik dat een Dominicaan me zou aanvallen.

Misschien klinkt dit alles wel melig of extreem of whatever. Toch was dit mijn gevoel: diepe, innerlijke rust en een allesoverheersend gevoel van veiligheid.

Bij elke reis voel ik me de eerste twee dagen rot en krijg ik huilbuien. Dit komt doordat er teveel, tegelijkertijd op me afkomt en ik moet overspoeld geraak. Dit gebeurde ook in Samanà.
Anders was dat ik ook huilde op het vliegtuig, terug naar hier. Aan het eind van de vorige reizen was ik ergens wel blij te kunnen terugkomen. Nu huilde ik dikke, stille tranen die maar bleven stromen...

Ik vertelde over onze reis aan mijn psychologe. Groot was mijn verbazing toen ze reageerde: ‘Wel, dit gevoel dat je beschrijft, dit is het gevoel dat het merendeel van de mensen sowieso voelt. Wat je beschrijft is een gevoel van basisveiligheid.’
Ik was echt stomverbaasd... Ja? Voelt dit zó??

Ik heb geprobeerd dit gevoel zo lang mogelijk vast te houden. Helaas is het intussen terug verdwenen...

Mijn vriend merkte tijdens onze reis een aantal keer op: ‘Je bent precies gelukkig nu.’ Ik heb er veel gelachen, schrok soms om mezelf hardop en uitbundig te horen. Ook betrapte ik vaak mezelf met een glimlach op het gezicht, zomaar.

Anderen vonden het fijn me dit plezier terug af te nemen met uitspraken zoals: ‘iedereen is ontspannen op vakantie’, ‘op vakantie heb je nu eenmaal geen stress ‘ enzovoort.
Dan heb ik geen zin meer om er verder op in te gaan, denkend bij mezelf dat ze er geen snars van snappen.

Mijn vriend snapt het wel: dit is waarschijnlijk hoe ik écht ben, zonder stress in een koude maatschappij. Geen hui- of woedebuien, geen oververmoeidheid of uitputting maar heel verdraagzaam en rustig.

Het werd dringend bovenstaande ervaringen neer te schrijven. Bij het neerschrijven daalt terug een zalige rust over me heen, ik weet dat die straks terug is verdwenen.

Nogmaals: ik wil weg uit deze Westerse maatschappij...