Mijn thuis nog even in Gent

Het wordt toch een beetje eenzaam nu zowat alle bekenden die samen met mij in Gent studeerden terug zijn vertrokken. Velen bleven na hun studies nog een jaartje of twee 'plakken' maar nu zijn ze zowat allemaal terug naar onze roots: West-Vlaanderen.
Er is nog één vriendin, V., die nu een half jaar getrouwd is. V. en haar man (wat klinkt dit nog steeds ráár!) zijn aan het uitkijken om een huis te kopen.

En ik?
Welja, toen ik nu bijna 5 jaar geleden viel voor een rasechte Gentenaar heb ik me voorlopig in Gent gesetteld. Waarschijnlijk verhuizen we over een jaar, twee jaar (we wachten nog af tot de prijzen verder zakken...)
Ik wil zeker niet terug naar West-Vlaanderen. Mijn voorkeur gaat naar een randgemeente van Gent, of ergens tussen Gent en Brussel. We zien wel...

Mijn plekje voor de verwarming

Wie mijn blogje doorleest weet intussen al dat ik een 'koukleumpje' ben.

Als klein meisje zat ik steeds voor de verwarming, nét niet ertegenaan. Ik speelde op mijn dekentje met mijn poppen of hamsters, ik kon me uren vermaken op mezelf.
Op zondag stak papa speciaal voor mij de haard aan. Dan verhuisde ik met mijn dekentje van de electrische verwarming naar de kachel, de vlammen vond ik heel rustgevend.
Het enige wat ik moest doen, was het vuur in de gaten houden. Papa moest namelijk tijdig nieuwe houtblokken halen uit het tuinhuis. Ik herinner me hoe ik hem aandachtig met mijn ogen richting tuinhuis volgde.
Soms mocht ik hout op het vuur gooien maar ik was een beetje bang. Plots leken vlammen heel bedreigend.
Toen ik groot genoeg werd om te lezen, trof je me steeds met boeken voor de haard.

Jaren later zit ik nog steeds als toen voor de verwarming. Als ik het koud heb, neem ik een kussen en installeer ik me gezellig voor de verwarming.
Mooie herinneringen uit het verleden kwamen in mijn hoofd, mooie gedachten over mijn papa.

Ik klim langzaam uit mijn put

Intussen ben ik er alweer een beetje bovenop gekomen. Eigenlijk weet ik niet echt wat mij overkomen is maar van de ene op de andere dag zat ik er opeens volledig door.

Normaalgezien gaat het sneller weg dan nu...

Het zal een mix van allerlei zaken zijn die me de put in duwden. De grootste oorzaak zal zijn - zoals vaker gebeurde - dat ik zo'n 4 dagen zonder antidepressiva zat.

Mijn psychiater zei me dat dit het 'rebound' effect is: plotse paniek in uw lijf en hoofd omdat je bruusk stopt met slikken. Ontwenningsverschijnselen dus met een versterking van allerlei symptomen. Deze reboundverschijnselen zouden minder intens optreden indien je die pillerij langzamer afbouwt... Ik hoop het maar want ik wil beginnen afbouwen om uiteindelijk te stoppen.

Dan was er nog alle stress van die operatie van mijn tandvlees.
Ook slaap ik de laatste week heel slecht: hevige nachtmerries, met een uitgeput gevoel opstaan, niet kunnen inslapen of véél te vroeg wakker worden.
En als kers op de taart zit ik met een 'bedroevend ijzergehalte' in mijn lichaam (dixit dokter) waardoor ik sowieso al zwak, moe en futloos ben en van die vervelende trillende handen heb.

Tot zover mijn klachtenlijstje...

Soms...

Soms
gebeurt het nog eens
ook al wil ik het niet, écht niet

maar soms
komt alles samen

daar zit je dan
voor je uit te staren

de dag voordien, zelfs de week voordien
was je nog gelukkig

soms is één iets genoeg
om de boel in je hoofd te laten exploderen

één iets
één woord
en daar is het
'zelfmoord'

soms denk ik er nog eens aan
ik wil niet meer
ik geef het op

Kritiek enzo...

Vaak is de criticus in jezelf nog erger dan de kritiek die van anderen komt.

Think about it...
;-)

Onder het mes

Gisteren geopereerd geweest aan mijn tandvlees. Ik verwachtte pijn - veel pijn - maar wonder boven wonder was ik van de eerste keer goed verdoofd en heb ik niets gevoeld van de ingreep zelf.
De spuitjes voor verdoving waren wel heel pijnlijk. De tranen stroomden over mijn wangen...

Wat een topconcentratie van die twee boven mijn mond. De muziek moest afgezet worden, schorten en handschoenen aan, ik voelde hun concentratie tot in de toppen van mijn tenen.

Nu zitten mijn linkerkaak en -wang en mijn ook mijn lippen super opgezwollen. Onder mijn linkeroog begint er een dieprode plek op te komen die waarschijnlijk vanaf morgen alle kleuren van de regenboog zal uitslaan. Ik zie er uit als een monster en zet in geen geval een voet buiten!

I feel shit.

Wat ik graag zou doen in de nabije toekomst

* Een opleiding volgen waardoor ik zelfstandig een job kan uitoefenen.
* Training mindfulness volgen.
* Info-sessie / workshop rond HSP of me aansluiten bij een vereniging.
* Mijn talenkennis opkrikken (Frans/Engels/Spaans/Duits).
* Columns leren schrijven.
* Een aantal computerprogramma's leren bv excell, photoshop.
* Een aantal boeken lezen rond HSP en nog een aantal andere in mijn boekenkast.
(Nog niet volledig, er zullen me zeker nog zaken te binnen schieten!)

...in combinatie met deeltijds werken.
...in combinatie met de zaken die ik nu reeds doe.

Ik wil vooral véél dingen leren! Maar ik weet niet waar te beginnen...!
Bovendien kan ik bovenstaand lijstje al beginnen opdelen in 'subrubriekjes' ....

Volgend lijstje: hoe begin ik aan de dingen die ik wil doen????!! Stappenplan opstellen??? Of: hetgeen ik al ken/kan?

Inpakken en wegwezen !

Wie wil me sponseren??????

(Btw: dit was onze hemelse verblijfplaats op Samanà: Casa Lotus... feel like crying...)

Wat zou ik doen?

Eigenlijk wil ik veel doen maar uiteindelijk komt het er niet van. Altijd word ik terug geconfronteerd met mezelf: ik ben zo onzeker en faalangstig waardoor ik niet durf. De bange, stille wezel.
Dat is één.

Ten tweede kost alles zo schandalig veel, zoals een mindfulnesstraining. Gemiddeld zo'n 200euro voor een volledige training van bijvoorbeeld 10 sessies verspreid over 10 weken. Objectief gezien is het niet zo duur maar je vraagt je wel af: gaat het mij iets opleveren? Of is het 'weggegooid geld'?

Ten derde wil ik zóveel dat ik het zeker en vast niet allemaal kan combineren. Dus...ik moet kiezen...Help!

Wat ik allemaal wil doen? Wel, hoe meer ik surf op het net, hoe meer interessante workshops en opleidingen ik vind die me aanspreken. Ik zal eens een lijstje opstellen :-)

Als ik één iets moet kiezen, dan zou ik me afvragen wat ik op dit moment nodig heb. (Eerlijk? Euhm...een reisje naar de zon...)
Ik zou eerst iets willen doen rond mijn HSP. Ik heb alvast contact opgenomen met een vereniging...

We hebben u weerhouden

"We vonden u een heel sterke kandidaat en we twijfelen niet aan uw competenties. Alleen kijken we voornamelijk wie binnen het huidige team past, daardoor gaven we de voorkeur aan iemand anders."

Ik had een heel dubbel gevoel: enerzijds voelde ik me opgelucht maar ik voelde me ergens ook afgewezen. 'Je bent niet goed genoeg.' (weet je nog?)
Ik ben er intussen al over. Nu ben ik vooral opgelucht, het ging toch te confronterend zijn doordat ik ex-medepatiënten zou ontmoeten. Bovendien wil ik eigenlijk momenteel voornamelijk een job meteen contract bepaalde duur omdat ik eigenlijk niet weet wat ik wil doen en eerst een aantal dingen wil 'proeven'.

Morgen al nieuws

Morgen krijg ik nieuws of ik al dan niet kan starten.

Geen idee welke indruk ik maakte. Ik lette op mijn houding en zorgde voor voldoende oogcontact met mijn twee 'interviewers'. Ik kon op de meeste antwoorden vrijwel meteen een deftig antwoord geven...maar ik kon niets uitmaken uit de uitdrukking op hun gezicht. Pff drie kwartier kruisverhoor vond ik wel lang, het begon me lichtjes tegen te steken.

Enfin, morgennamiddag houd ik mijn gsm bij de hand. Ik zit er eigenlijk niet mee, ben ik nu aangenomen of niet, we zien wel.

Wel zit ik met een vrij slecht gevoel omdat ik gisteren, toen ik alvast even ging kijken waar ik vandaag moest zijn, een ex-medepatiënt het gebouw binnen zag gaan. Ik heb tijdens de sollicitatie niet vermeld dat ik ooit op een afdeling van het ziekenhuis was opgenomen. Maar stel dat ik er mag beginnen, dan zal iedereen het snel weten aangezien ik die ex-medepatiënt zag... Ik heb geen zin in vooroordelen of roddels...
Stel dat ik ben aangenomen, dan is het de bedoeling dat ik na een jaar partime werken zou overschakelen tot fulltime werken. Of ik dat zag zitten? 'Waarschijnlijk wel, zo'n jong iemand als jij?' Ik antwoordde van wel maar...euh ik wil (en kan) niet fulltime werken. Anderen maken hier doorgaans meer problemen over dan ikzelf. Mijn meeste leeftijdsgenoten werken fulltime maar het is mijn keuze dit niet te doen. Wat kan het beeld van de maatschappij mij hieromtrent schelen...

Dus, we zien wel wat morgen brengt. Wat komen moet dat komt?

Sollicitatiegesprek komt er aan!

Het bezorgde me een ganse dag energie, dat verlossende telefoontje!
Zoals je op mijn blogje kunt lezen, mailde ik een tijdje terug mijn cv en motivatiebrief naar een dienst van een ziekenhuis waar ik ooit zelf was opgenomen. Dag na dag zakte de moed nog een berichtje te krijgen...tot ik tegen al mijn verwachtingen in werd opgebeld!

Komende donderdag mag ik dus op sollicitatiegesprek. Daarna wordt het waarschijnlijk nog twee weken wachten op het ja- of neewoord.

Keep your fingers crossed!

Rust in huis

Ons Ienie heeft sinds enkele weken een nieuwe thuis. Het was een pijnlijk afscheid, onze kleine meid loopt hier niet meer rond.
Maar wat is het hier rustig geworden...geen onderlinge vechtpartijen meer, kattenboodschapjes liggen nu steeds IN de kattenbakken en wij hebben alvast ook een pak minder stress.
RUST!
Het verschil is echt heel groot. Echt.

Toch mis ik haar. Ze was het meest aan mij gehecht, nu zou ze spinnend in mijn schoot knurren.

Het is in ieders voordeel geweest.
Jolien is volledig veranderd: ze huppelt in het rond en laat zich veel meer horen. Ze moet niet meer steeds angstig om zich heen speuren en ze kan op haar gemak dutten. Nu kan ze rustig genieten van haar oude dag...
Nootjes eten wordt nu enkel soms nog door Tabby in beslag genomen, alvast één minder die zijn korrels gretig in de gaten houdt :-)
In het begin miste Tabby wel zijn vechtkameraadje, denk ik. Ienie viel Tabby ook aan, maar Tabby is een stevige kater die zich heel goed kan verdedigen. Toch raakte hij met Ienie een deel van zijn energie kwijt, nu speelt hij meer met Nootje...

En wij hebben minder stress: onze kaas verdwijnt niet als we die 5 minuten op tafel laten liggen, er zit geen kat meer in de vuilbak te scharrelen, we moeten er niet steeds op letten dat we de vrouwtjes gescheiden houden, er liggen geen hoopjes str**t meer in huis...

We hebben blijkbaar de juiste beslissing genomen. En drie katten is trouwens meer dan voldoende...

Het is niet goed genoeg

Af en toe eens alleen thuis zijn, zoals nu, daar kan ik echt van genieten. Ik maak het me gezellig, neem een lekker uitgebreid bad, ik ruim een beetje op, maak koffie en nestel me voor mijn pc.
Maar het mag niet al te lang duren.
Mijn schat is nu een drietal uurtjes weg en ik begin onrustig te worden. Ik begin na te denken...de stilte wordt dreigend.

Ik moet aan mijn vader denken en ga ongewild in gedachten terug naar het verleden.

Ik vraag me af of hij nog aan me denkt, wat hij allemaal doet, hoe hij er nu uitziet.
Of ik hem mis? Neen, eigenlijk niet...
Waarom ik dan aan hem denk? Geen idee... Of misschien wil ik toch nog eens met hem praten, in levende lijve.
Wat ik hem wil vragen of zeggen? Ik weet het niet... Nee, serieus, ik kan echt niets bedenken.

Maar misschien wil ik duidelijkheid. De waarheid. Wat hij dààr allemaal uitspookt.

Het is op zijn minst verwarrend, jarenlang hoor je dat je àlles bent voor iemand en plots ben je niets meer. Het is een fabeltje dat liefde van ouders voor hun kinderen onvoorwaardelijk is.
'Ik zie je graag, zo graag, mijn dochter, je ben alles voor mij. Als jij sterft, pleeg ik zelfmoord.' (Maar je moet wel perfect zijn, zo niet, dan ben je mijn liefde niet waard.)

Weet je, het is pas sinds ik mijn vriend ontmoette dat ik weet wat onvoorwaardelijke liefde eigenlijk inhoudt. Ik mag mezelf zijn, met al mijn grillen en bizarre trekjes, hij blijft van me houden. (Hoe vreemd is dat??!) Toch blijf ik angstig...de drang naar perfectie blijft sterk aanwezig. Bovendien, wat ben ik waard? Weinig tot...niets? Ik bedoel, er zijn zoveel sterke, zelfbewuste, gezonde en mooie vrouwen. Sterke, mooie vrouwen met een doel in het leven.
Ik voel mezelf zo klein...de drang naar perfectie dus, gecombineerd met faal- en verlatingsangst. Dank je, Verre Papa.

'Het is niet goed genoeg, je moet nog méér je best doen.'
Deze boodschap kreeg ik mee van mijn Verre Vader. Misschien was het niet slecht bedoeld en ik ben niet kwaad...
Alleen herhaal ik deze uitspraak nu vaak tegen mezelf. Steeds opnieuw en opnieuw. 'Je bent niet goed genoeg!'

Mijn papa is op een bepaald moment helemaal veranderd maar spijt komt altijd te laat. Maar ik ben niet kwaad. Niet meer.

Kroatië

Af en toe 'pijnig' ik mezelf door vakantiefoto's te bekijken. Hier een kleine selectie van de foto's van ons eerste reisje samen.

Ik wou dat ik de wereld kon

rondreizen, zoekend naar dé perfecte plaats voor mijn rusteloze ziel...