Nooit meer terug naar school!

Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geen stress voel opkomen eens het september wordt, wat een zalig gevoel! Eindelijk afgestudeerd...eindelijk...

Je hoort wel vaker dat de studententijd een prachtperiode is, zonder zorgen en met weinig verantwoordelijkheid. Hm, ben ik blij dat deze periode eindelijk afgesloten is.

Eind september is er diploma uitreiking; nog één keer sociaal doen, handjes schudden, glimlachen en wegwezen.
Het is meer dan genoeg geweest.

Bijna herrezen

Damn, lang geleden dat het nog zo erg was.
Enkele dagen zat ik psychisch aan de grond. Intens negatieve gedachten over mezelf en anderen namen me volledig in beslag. Alles was zwart: mijn relatie, mijn werk, ons huisje, de toekomst, de lucht, mijn leven. Het leek me zelfs zinloos er nog mee door te gaan.

Gisteren voelde ik me écht beter, een hernieuwde, positieve energie overspoelde me. Ik voelde me even als herrezen uit de dood.

Toch is het nog dansen op een slappe koord, ik was al snel terug uit balans. Ik moet gewoon dringend eens van mezelf leren houden...of toch minstens mezelf een beetje appreciëren...

Verjaardagswensen aan een Verre Vader

Ik heb een smsje gestuurd en zoals verwacht kreeg ik geen antwoord. Nu, het belangrijkste is dat ik de moeite nam een berichtje 'gelukkige verjaardag papa' te sturen. Zo krijg ik alvast geen last van mijn geweten...

De tijd tikt verder, intussen moet het al twee à drie jaar geleden zijn dat ik hem nog zag in levende lijve. Volgens mijn ma is hij fel vermagerd.

Mijn papa is naar het buitenland getrokken. Mijn ouders zijn officieel nog samen en zien elkaar jaarlijks een aantal weken. Geen idee waarom ze niet scheiden.
Hij wil me niet meer zien. Aanvankelijk viel me dit heel zwaar, vandaag is de pijn verminderd.
Het is niet dat ik mijn papa erg mis, een échte vaderfiguur heb ik immers nooit gekend. In het verleden is het goed fout gegaan. Bijna dagelijks bots ik nog tegen mijn verleden aan. Mijn kindertijd stond in het teken van de immense angst voor mijn papa. Ik kan er een boek over schrijven, ben ook van plan dit ooit te doen.

Toch meen ik het: 'Gelukkige verjaardag Papa, kus, jouw dochter'.

De prille ochtend

's ochtends reserveer ik graag anderhalf uur tijd voor mezelf. Concreet betekent dit dat ik om 6u opsta terwijl ik pas om 8u op mijn werk verwacht wordt. Ik hou van mijn ochtendritueel: mijn eerste koffie en eerste sigaret van de dag smaken het best in het gezelschap van mijn PC. Ik surf een uurtje op het net terwijl ik ontbijt. Daarna maak ik me rustig klaar en om halfacht ga ik de deur uit. Alles op het gemak...ik neem mijn tijd.
Ik hou van de stilte van de ochtend, het rustgevende gesnurk van mijn katten, de totale rust, kortom mijn stille voorbereiding op de dag die komt.

Na een korte busrit volgt een ochtendwandeling naar mijn werk. Zalig, die stilte en rust. Het ontwaken van de wereld.

Om alle misverstanden te vermijden: ik ben geen ochtendmens. Nee, daarvoor slaap ik te graag. Liefst sta ik rond een uur of negen op en vaak neemt mijn ochtendritueel dan slechts een uurtje tijd in beslag. Maar ik er dan tóch uit moet, kan ik maar beter genieten van de stille parels van de vroege ochtend.

In de fleur van haar leven?

Gedurende een langere tijd voelde ik me iets fitter. De laatste weken echter, slaat de vermoeidheid toe. Vooral als ik 's morgens ga werken, ben ik tegen de middag bekaf. Koelere, regenachtige dagen zoals vandaag zijn het ergst.
Reeds op weg naar huis voel ik hoofdpijn opkomen terwijl ik het ijskoud heb. Ik snak naar warmte en slaap... Er zit niets anders op dan mijn warmwaterkruikje op te warmen en met een dikke trui onder mijn donsdeken te vluchten...

Is dit 'normaal' voor een jongevrouw, 26 jaar oud en zogezegd in de fleur van haar leven?

Mezelf vergelijken helpt niet, toch...
Het lijkt wel alsof de ganse wereld bruist van energie terwijl ik uitgeteld onder de dekens lig... en dit om een uur of twee in de middag...

Eerder opgezochte citaten

Deze citaatjes zocht ik zo'n twee jaar geleden op. Meestal ben ik op zoek naar een uitspraak die bij mijn stemming past op het specifieke moment. Gedichten en citaten kunnen vaak mijn gevoelens weergeven als ik deze op het moment zelf niet kan verwoorden door te intense emoties...

Hier komen ze:
Nergens is het zo rustig als in het hoofd van de mens die het denken heeft opgegeven.
Ferdinand Agar

Het gerecht eenzaamheid smaakt wel goed, als je het niet elke dag eet.
Simon Carmiggelt

Een strelende hand doet mij ook pijn.

Een van de vele vormen van eenzaamheid is een herinnering hebben en er met niemand kunnen over praten.
Brigitte Bardot

De weg omhoog en omlaag is één en dezelfde.
Heraclitus

Misschien is deze aarde de hel van een andere planeet.

The red drops on my skin are the tears of my soul.

Citaten

Wat alvast op mijn blog moet, is een lijst met mooie citaten aangezien ik hier dol op ben!
Ik probeer een link te maken en hopelijk kom je via die link terecht op mijn lijst met favoriete citaatjes.
Enjoy !
Enne... aanvullingen zijn steeds welkom!

Alvast een begin

Voilà, eindelijk... de eerste minieme schrijfsels! Ik speelde reeds langer met het idee te bloggen... talloze schriftjes heb ik volgeschreven. Vanaf mijn tien, elf jaar tot vorige week ongeveer. Nu is het tijd om iets 'nieuws' te proberen, hoewel bloggen niet 'nieuw' is, voor mij is het wel even wennen. Het voelt een beetje eng dat eender wie mijn schrijfsels kan lezen én beoordelen. Voorlopig wil ik het dan ook wat oppervlakkig houden, mijn grootste geheimen, diepste gevoelens en meest bizarre gewoontes zullen hier (nog) niet te lezen zijn. Eerst wil ik alles verkennen... en deze blog tot 'mijn' blog maken; nog veel werk aan de winkel dus!