Ik heb een smsje gestuurd en zoals verwacht kreeg ik geen antwoord. Nu, het belangrijkste is dat ik de moeite nam een berichtje 'gelukkige verjaardag papa' te sturen. Zo krijg ik alvast geen last van mijn geweten...
De tijd tikt verder, intussen moet het al twee à drie jaar geleden zijn dat ik hem nog zag in levende lijve. Volgens mijn ma is hij fel vermagerd.
Mijn papa is naar het buitenland getrokken. Mijn ouders zijn officieel nog samen en zien elkaar jaarlijks een aantal weken. Geen idee waarom ze niet scheiden.
Hij wil me niet meer zien. Aanvankelijk viel me dit heel zwaar, vandaag is de pijn verminderd.
Het is niet dat ik mijn papa erg mis, een échte vaderfiguur heb ik immers nooit gekend. In het verleden is het goed fout gegaan. Bijna dagelijks bots ik nog tegen mijn verleden aan. Mijn kindertijd stond in het teken van de immense angst voor mijn papa. Ik kan er een boek over schrijven, ben ook van plan dit ooit te doen.
Toch meen ik het: 'Gelukkige verjaardag Papa, kus, jouw dochter'.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten