Alweer een weekend rommelmarktjes

Ja, je moet er vroeg voor opstaan maar het loont!
Vondsten van dit weekend:
* Handtas van een duurder merk
* Zilveren ring, 2 paar oorbellen, haarspeld
* 1 topje, 1 tuniekje, 1 vestje
* 2 paar schoenen (!!! yes!!)

Hier een écht vrouwtje qua shop-drang en dit elk weekend op de rommelmarkten, een ganse zomer lang!

Ik voel me de laatste week niet zo goed... emo-shoppen helpt wel een beetje om mij beter te voelen, al is het maar even.

PMS of Stress?

Afgelopen week last van:
- misselijkheid
- spastisch colon
- oververmoeidheid
- hoofdpijn
- spierpijn
- gevoelens van waardeloosheid
- opgejaagd gevoel
- flauwte
- 'beefaanvallen' (schommelende suikerspiegel?)
- huilbuien
- paranoia
- gevoelens van eenzaamheid
- hoofdpijn
- extreme moodswings
- prikkelbaarheid
- opgeblazen gevoel
Dat is het ongeveer...
Twee mogelijke diagnoses:
Ofwel: overdosis stress
Ofwel: PMS (over enkele dagen mijn regels...)

Over enkele dagen zal ik het weten. Vanaf de tweede dag van mijn menstruatie verdwijnen alle PMS-klachten en word ik, elke maand opnieuw, als het ware herboren.
Blijven de symptomen, dan is er - alweer - teveel stress in mijn lijf.

I want that dog!

Een aantal bewoners op het werk hebben van die lieve diertjes die mijn humeur een instant boost geven. Zo is er ook een ongelooflijk schattig mopshondje die telkens weer opnieuw doldraait als ik er langskom.
Dat geknor...die schele ogen...dat varkensstaartje...het geblokte lijfje... Zoals zijn bazin zegt: 'Ze zijn zo lelijk dat ze mooi zijn' !!
Als we ooit een tuintje hebben, wil, moet en zal ik me zo'n hond aanschaffen!

Als moeder en baby

Er zijn slechts weinigen waarvan ik geloof dat ze écht van me houden maar van Nootje weet ik het zeker. Dit is echt mijn kind.
Voor mijn chérie op het toneel verscheen, sliep Noot elke nacht bij mij in bed, ónder de dekens in mijn armen!
De dag dat mijn ventje er was, verdween Noot onder het bed. In het donker hoor ik zijn geruststellend geknor.
Nootje volgt me overal, wacht aan het raam totdat ik thuis kom, komt me troosten als ik huil en maakt zich uit de poten als ik roep!
Van zodra ik zit, nestelt hij zich op mijn schoot, zoals nu ik dit typ. Want, 's avonds na zevenen, is het schootjestijd. Misschien klinkt dit enorm melig maar damn, ik zie dat beest graag!

27...

Tegenwoordig worden er slechts weinig verjaardagskaartjes meer geschreven. Mensen die me goed kennen, blijven schrijven. Zij weten namelijk dat ik alle kaartjes bewaar.
Mijn oudste verjaardagskaartje in bewaring dateert van 1989! Dozen vol heb ik!

Onder de zeldzame jaarlijkse kaartjes kreeg ik er ene met een elfje op. Kaartje afkomstig van een goede vriendin met volgende boodschap:

"Een sprookjeskaart voor een dromerig meisje.
27 vanaf nu!
een dikke proficiat!
Mogen al je dromen waarkomen!"

Inderdaad, 27 jaar en nog steeds een meisje...immer dromend... Dit kaartje komt van iemand die me beter kent dan ik vermoedde.

Maar nu wil ik niet meer verjaren. Laat mijn verjaardagsdag maar in alle stilte voorbijgaan.

Here we go again...

Ook al 'snàk' ik naar schrijven, ik vind er amper de tijd voor.
Tot vorige week werkte ik deeltijds, tijdens de maand juni wordt het fulltime.
Deze fulltime was een compromis. Ik zag het niet meer zitten om één weekend op twee te werken dus werd me aangeboden om tijdens de maand juni niet tijdens de weekends te werken. Daar tegenover stond dat ik gedurende de laatste maand van mijn contract wel twee weekends van de vier zou werken. Goed, leek me heel redelijk.
Ik vertelde mijn baas dat ik gerust wat meer uren tijdens de week wou presteren. Concreet dacht ik drie à vier dagen in de week. Geven ze me wel een dikke fulltime zeker én dan nog eens vooral vroegdiensten...Grrr... dàt bedoelde ik dus niet!
Voor mij liefst zo weinig mogelijk vroegdiensten gezien ik eerder een avondmens ben. Ik heb weinig problemen met vroeg op te staan maar feit is dat ik dan weinig energie heb. Pas in de latere namiddag ken ik mijn meest actieve energiepeil...
Ook zijn de 'vroeges' het meest lastig: de ene persoon na de andere uit bed halen, wassen, aankleden,...

Enfin, deze job begint me alweer te vervelen. Telkens opnieuw gebeurt hetzelfde: na ongeveer één maand steekt het me serieus tegen en voel ik alweer de drang naar een nieuwe uitdaging.
Ik word moe en chagrijnig, krijg last van maag en darmen en een enorme vermoeidheid overvalt me. Zo was het ook met mijn vorige jobs.
Gelukkig loopt mijn contract slechts tot eind juli. Ik wil geen verlenging. Ik zet gewoon nog even door en negeer de stress-signalen die mijn lijf uitzendt.
En in september start ik met een aanvullende opleiding zodat ik eindelijk kan doen wat ik écht wil!