"Dus best geen strakke rokjes en hoge hakken"

Vanaf woensdag ga ik deeltijds terug aan de slag als ADL-assistent. Met gemengde gevoelens.

Enerzijds ben ik gerustgesteld dat ik terug aan de slag kan. Er is al twee weken geen werk meer en door die rotte, lange wachtperiode heb ik nog geen recht op 'dop'. Niet werken = geen geld. Het is nog even doorzetten tot augustus, dan is mijn wachttijd ein-de-lijk voorbij!
Begrijp me niet verkeerd, ik wil werken. Toch liever een job die me meer voldoening zal schenken...
Met andere woorden zie ik er ook wat tegenop om vanaf woensdag terug te werken als assistente. Enfin, ik weet wel wat me te wachten staat. Het zal wel meevallen denk ik, hoop ik.
Bovendien werk ik deeltijds dus is er nog genoeg tijd om van de zomer te genieten ;-)

Nog over een woordje uitleg over de titel van mijn postje: deze morgen ging ik mijn contract tekenen en droeg ik mijn 'gewone' outfit. Ik weet wel wat de dress-code is voor mijn toekomstige job hoor. Toch, 'je-weet-maar-nooit', wees mijn 'baas' terloops naar de dress-code op het werk. Ik zag de pretlichtjes even in zijn ogen blinken.
"Dus best geen strakke rokjes en hoge hakken maar een comfortabele jeans en gemakkelijke schoenen om te werken he..."
*Bloosbloos*

Knoop 1 en eerste stuk van knoop 2

Bij deze verander ik alweer van job. Het zal trouwens de derde job zijn sinds mijn afstuderen in juni 2008. Bijna één jaar later en nog steeds zoekend naar 'mijn ding'. No problem for me, zo ken ik mezelf: twijfelen, zoeken, overwegen en verder twijfelen! Ik neem nu eenmaal graag mijn tijd...

Mijn nieuwe job is niet mijn droomjob (als die al bestaat) maar ik heb nu tenminste werkzekerheid tot het einde van de zomer. Eigenlijk heb ik er wel zin in. Alweer iets anders, lang leve de afwisseling!

Intussen ben ik begonnen aan het ontwarren van knoop 2: zoeken naar de job die het meest aansluit bij mijn 'droomjob' . Ik heb een beeld in mijn hoofd, een nieuw doel om naar te streven: ik wil de therapeutische kant op. Er zijn echter zoveel mogelijkheden, vandaar maak ik binnenkort een afspraak in een adviescentrum in Brussel voor therapeutische opleidingen. Ik hoop vanaf september terug te kunnen studeren. Zéker géén fulltime opleiding aangezien mijn consumptiedrang te groot is ;-)

Er is licht aan het eind van de tunnel! Wat een opluchting!

Lentekriebels

Al eventjes geleden dat ik nog iets op mijn blog schreef. Reden? Lentekriebels met een hoge dosis energie om duizend en één dingen te doen!
Ik ben van dat soort mensen dat zich zelden tot nooit verveelt. Zeker vanaf het moment dat de lentezon aan de hemel verschijnt, ben ik energiek en opgewekt!
De zon op mijn gezicht en de eerste warmte maken van mij een gelukkig mens!

Getallen-obsessie

Zolang mijn gewicht 'klop' hetzelfde blijft, no problem. Maar van zodra er wat gewicht bijkomt, zoals nu die anderhalve kilo, sla ik tilt.
Zit die broek nu écht strakker of beeld ik me dit in?
Mijn bovenbenen zijn precies dikker geworden?
Spant dit rokje meer rond mijn kont?

????

Intussen weet ik al dat hetgeen ik in de spiegel zie niet steeds de realiteit is. Zo kan ik mij 'verdikt!' voelen maar bewijst de weegschaal het tegendeel.

Feit is dat die 'rotte anderhalve' kilo nu al even aan mijn lijf kleeft. Ik ben ervan overtuigd dat het te maken heeft met mijn werk: een ganse dag op mijn luie kont zitten en voortdurend willen eten uit verveling. De snoepkast lonkt... eigenlijk is dit heel gevaarlijk want de drang naar vreetbuien komt dan wel eens op. Gelukkig ben ik nu sterk om aan deze drang te weerstaan. Feit is dat ik meer 'snoep'. Snoep wordt nu terug volledig verbannen.

Ik voel me nu echt vet.
Anorexia, ik? Nee, stabiel. Euh ja, zolang mijn gewicht stabiel blijft op het getal dat ík wil. Het getal waarbij ik 'alles onder controle heb'.
Er zit maar één iets op: de anderhalve kilo moet er asap terug vanaf. Of ik ga domme dingen doen.

Our house...

Toen we hier in het begin woonden, vond ik het vreselijk. Een koud, donker en vochtig huis in een onveilige buurt.

Maar alles went...
Ik durf zelfs zeggen dat ik hier nu graag woon. Natuurlijk moet ik niet 's avonds laat in een kort rokje buiten stappen, in welke grootstad kun je dit trouwens wel? En nog steeds raad ik iedereen af op blote voeten door het parkje te stappen.
Toch ben ik van deze buurt gaan houden. We kennen elkaar in de straat, slaan af en toe een babbeltje. Roddels genoeg in de straat maar waar wordt er niet geroddeld?
Bakkers, de Post, bankautomaat, supermarkt, goede busverbindingen, nachtwinkels,... alles hier om de hoek!
En... hier is het altijd vakantie gezien de ganse buurt ofwel OCMW'er is of dit dra wordt. Altijd leven op straat, altijd volk. Deze buurt lééft.