Als moeder en baby

Er zijn slechts weinigen waarvan ik geloof dat ze écht van me houden maar van Nootje weet ik het zeker. Dit is echt mijn kind.
Voor mijn chérie op het toneel verscheen, sliep Noot elke nacht bij mij in bed, ónder de dekens in mijn armen!
De dag dat mijn ventje er was, verdween Noot onder het bed. In het donker hoor ik zijn geruststellend geknor.
Nootje volgt me overal, wacht aan het raam totdat ik thuis kom, komt me troosten als ik huil en maakt zich uit de poten als ik roep!
Van zodra ik zit, nestelt hij zich op mijn schoot, zoals nu ik dit typ. Want, 's avonds na zevenen, is het schootjestijd. Misschien klinkt dit enorm melig maar damn, ik zie dat beest graag!