Het is te laat...

Het deed uiteindelijk niet zoveel pijn op het moment zelf; ik was goed verdoofd.
Een vol uur heeft het geduurd eer ze er alle vier uit waren. Een lang uur vol allerlei gedachten, herinneringen, beelden en intense gevoelens.
Heel bizar hoe er allerlei zaken door mijn hoofd flitsten; het ene na het andere, zonder enige samenhang of logica.

Het moment waarop de tandarts aan de eerste tand begon, werd ik bevangen door een immens gevoel van spijt. Ik ga intussen al een aantal jaar bij tandartsen, er zijn reeds een aantal kiezen getrokken en ik heb al serieus veel pijn geleden. Maar gisteren voelde ik het pas écht, dit was definitief...
Pas 26 jaar en het is te laat, te laat, te laat. Tanden groeien helaas niet terug. Eruit is er-uit, het is te laat. Game over.
‘Wat heb ik gedààn? Al die jaren k**tsen, elke dag opnieuw, meerdere keren per dag...’ ‘Wat heb ik gedaan verdomme! Het is te lààt!!’
Tranen...
Ik begon te trillen over gans mijn lichaam. ‘Zie je nu..té laat..té laat...’ Dikke warme tranen gleden langs mijn wangen.
De tandarts stopte even... ‘Doet het pijn? We zullen het rustig aan doen hoor.’ Wist zij dat ik niet huilde om pijn... Haar assistente streelde over mijn schouders.

Misschien was het tijdens het trekken van de derde tand dat ik me ongelooflijk schaamde. Wat moest ik er lelijk uitzien...zo zonder voortanden... ‘Wat ben ik lelijk! Allemaal mijn schuld!Lelijk, lelijk, lelijk!!’

Dan ineens was ik terug een jaar of zes. Ik hoorde kinderstemmen: ‘Met je grep-tand!!’ Dit werd veel gezongen toen kinderen melktandjes vooraan verloren...Grappig dat ik me dit plots herinnerde...

Soms lees je verhalen van ex-anorexia patiënten op het net of in tijdschriften. Ik las ‘gevolgen van’ maar het zou bij mij allemaal zo erg niet zijn...Het kon me ook allemaal niet schelen.
Wist ik veel dat ‘braken tast het tandglazuur aan’ concreet kon betekenen:
‘Uw tanden zullen één voor één aangetast worden en afbreken, U zult veel pijn lijden en ongelooflijk veel tijd en geld aan tandartsen spenderen. Opgepast, het is een heel langzaam, progressief proces. Tegen uw 26ste levensjaar heeft U hoogstwaarschijnlijk slechts enkele originele tanden over, de rest zal vervangen zijn door Kroon- en brugwerk of –indien Uw ouders niet wensen te betalen voor u of indien U gewoon niet genoeg geld heeft gespaard- zult u gebonden zijn aan een vals gebit tot het einde Uwer dagen!’

Inderdaad, gelukkig, mijn ouders betalen. Eigenlijk is mijn vader diegene die betaalt, hij is het mij dan ook verschuldigd...

Ja mensen, dit zijn concrete gevolgen van mijn jarenlange eetstoornis in de pijnlijke realiteit. Ik weet dat velen zullen denken: ‘Het is je eigen schuld, je moet het maar weten...’ Ik hoor hen het nu al denken. Maar ze hebben gelijk...

Enfin...Mijn tanden zijn nu vervangen door brugwerk. Eigenlijk is het wel mooi, ik zie er anders uit maar ik ben wel tevreden (ik was sowieso nooit tevreden over mijn gebit). Een geluk bij een ongeluk zoals men zegt; ik mocht zelf bepalen hoe ik mijn ‘nieuwe tanden’ wou.

Maar ik ben echt bang.

Op een bepaald moment immers, zo’n twee jaar geleden, was mijn gebit terug perfect in orde. Alles tanden gerestaureerd en ik had 5 kronen (by the way: 800euro per kroon). Guess what: 4 van de 5 kronen zijn er gewoonweg uitgevallen: just like that.
Tijdens mijn laatste blokperiode voelde ik ‘iets’ in mijn mond. Ik schrok zelfs niet meer. Ik viste de vierde losgekomen kroon uit mijn mond en gooide deze achteloos in de prullenmand naast mijn bureau terwijl ik dacht ‘800euro...in de vuilbak’. Zuchtend studeerde ik verder...
My God, ik hoop zo hard dat die geïnvesteerde 3400euro blijft zitten in mijn mond. Please...

Ik ben na het plaatsen van de kronen bijna volledig gestopt met braken, sinds een jaar ben ik van het braken af. Ik voel soms nog de drang maar eerlijk gezegd k**ts ik niet meer omdat ik felle steken in mijn hartstreek kreeg en achteraf trillend over mijn ganse lichaam in de zetel lag, hopend dat mijn vriend me niet dood zou vinden.
En ik wil niet meer dood. Sinds ik mijn vriend heb ontmoet, wil ik leven.