Vrijdag en zaterdag heb ik mezelf gedwongen met mensen af te spreken.
Vrijdag sprak ik in de vroege avond af met een goede vriendin; we kennen elkaar al zo'n 24 jaar. Ik ben altijd een beetje zenuwachtig om met haar af te spreken, ze vraagt altijd vanalles en ik ben het niet gewoon zoveel aan het woord te zijn.
Let eens op het volgende: Hoeveel mensen vragen 'Hoe gaat het met je?' om vervolgens oprecht geïnteresseerd te luisteren naar jouw verhaal?
Echt, let er eens op: bijna niemand luistert écht naar hoe het met je gaat. In 99% van de gevallen begint de ander over zichzelf te vertellen.
Die vriendin - laat ik haar Lien noemen - luistert wél. Heel vreemd. Ze vraagt: 'Hoe ist nog?' en kijkt me vragend aan. Ze zwijgt en wacht. Meestal antwoord ik: 'Ahja, ça va. En met jou?' Maar ze kent me en vraagt door. Zo kan ik eens mijn verhaal kwijt en kom ik met opgeladen batterijen terug thuis.
Eigenlijk is het altijd fijn haar terug te zien. Ze stelt het goed, is nu een paar maanden getrouwd en is gelukkig met haar 'man'. Ze kijken uit naar een huis om te kopen.
Zaterdag zag ik een andere vriendin - ik noem haar Eva - die ik leerde kennen tijdens mijn eerste opname. We zijn een tijd heel close geweest, hadden een intense vriendschap. Bijna elk weekend ging ik bij haar op kot logeren totdat ik mijn vriend leerde kennen. Ook is ze verhuisd en woont ze nu terug bij haar moeder. De vriendschap verwaterde wat maar bleef goed.
De vorige keer dat ik haar zag gingen we shoppen in Brugge. Zaterdag kwam ze naar Gent: we bezochten een rommelmarktje en installeerden ons vervolgens op een terrasje in de zon.
Toen ik thuiskwam had ik knallende koppijn en voelde ik me volledig uitgeput.
Het gaat nog steeds niet goed met Eva ook al heeft ze nu wel iets gevonden waar ze oprechte interesse in heeft en zich volledig in kan verdiepen. Ze houdt zich bezig met spirituele zaken maar het gaat me toch ietske te ver. Spiritualiteit oké maar je moet nu ook niet gaan zweven. We leven nog steeds in het hier en nu op deze aardkloot.
Ik irriteerde me aan dat extreem zweverig gedoe. We zijn beiden veranderd denk ik. We zijn met verschillende zaken bezig.
Elke keer dat ik met haar afspreek word ik extreem moe, alle energie is weggezogen. Het was best een fijne middag maar wat was ik blij dat ik me 's avonds kon terugtrekken op mijn kamertje...
Welja, het is nu eventjes genoeg geweest. Ik wil de komende week terug mijn rust en stilte terugvinden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten