En hoe ist met u?

De gewoonlijke 'openingsvraag' bij mijn psychologe...
Ik denk dat ik nu ongeveer een maand niet meer bij haar ben geweest en ik begin me af te vragen of het nog nodig zou zijn.

Eigenlijk gaat het 'goed' met mij!
Oké, ik heb nog steeds grote stemmingsschommelingen en in mijn hoofd ben ik nog erg anorectisch. Ik zou eens een soort 'symptoomevaluatie' moeten maken, waarschijnlijk scoor ik nog vrij hoog qua symtoomgedrag.

Toch, hoe zou ik het zeggen, welja, ik heb ermee leren leven.

Ik word de laatste tijd terug enorm geconfronteerd met mezelf. In mijn zoektocht naar een job bijvoorbeeld, merk ik tot mijn irritatie steeds opnieuw hoe faalangstig ik ben. Soms voel ik me zo onzeker dat ik in een hoekje wens weg te kruipen zodat niemand me zou zien. Sommige interessante jobs gaan waarschijnlijk aan mijn neus voorbij aangezien ik vaak niet durf te solliciteren omdat ik ervan overtuigd ben dat ik de job nooit zou kunnen uitvoeren want 'dat kan ik toch niet'.
Mijn stagebegeleidster van het derde jaar herhaalde telkens : 'Je kunt meer dan je denkt.' Tijdens mijn laatste jaar bleek dit waar te zijn. Ik knokte tegen de zeurende 'je-kunt-dit-toch-niet-stem' in mijn kop en ik bereikte mijn doel: eindelijk een diploma.
Probleem is dat ik afhankelijk ben van een 'je-kunt-meer-dan-je-denkt' persoon. In ieder geval heb ik al vaak aan mijn toenmalige stagebegeleidster, A., moeten denken.

Enfin, ik zit met een aantal typische kenmerken die me hinderen in mijn dagelijks leven. Vaak irriteer ik me aan mezelf. Toch mag ik niet vergeten vanwaar ik kom.
Ik voel me niet slecht. Onlangs mijmerde ik over hoe dankbaar ik mag zijn om hetgeen ik heb en de rust die me hierbij inneemt geeft me energie om verder te vechten tegen mijn angsten...
Hé, misschien ben ik eindelijk langzaamaan aan het 'genezen'...?!