Stom, ik weet het maar ik zat weer eens zonder Efexor. Elke maand moet ik een nieuwe doos en het is mijn schuld dat ik niet eens op tijd bij de dokter kan geraken.
Toch, ik voelde me zó goed dat ik dacht dat het tijd was om het te proberen: stoppen.
De eerste dagen zonder zijn de hel aangezien je opeens zonder die pilletjes moet functioneren.
Maar je probeert vol te houden...
Mijn psychiater vond het vrij riskant aangezien ik nu in een periode zit met een aantal veranderingen. Het feit dat ik terug aan het werk ben bijvoorbeeld, vraagt vrij veel van mij.
Ik verwachtte steun van mijn partner. In plaats daarvan klaagt hij steen en been dat het huis er niet proper bij ligt. Ik voel me rot en wil gewoon dat mijn partner mij stevig vastneemt en zegt dat het wel goed komt... maar hij begrijpt het niet en vindt me zwak... Ik wéét dat ik vaak huil. In plaats van me te troosten verwijt hij me dat ik wééral moet bleiten.
Op mijn werk ben ik een ganse dag alleen met het zieke kindje. Misschien heb ik te veel tijd om na te denken over mijn relatie.
Don't worry schat, ik ga terug mijn verdomde pillen slikken.
But I will never forget this. De voorbije dagen 3 weken waren héél zwaar. Waar was je dan?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten