Prangende vragen

Ik wou dat ik me een tijd lang ‘goed’ kon voelen. Met ‘een tijd lang’ bedoel ik minstens één volledige dag: van zodra je opstaat totdat je gaat slapen.
Van alle beschreven ‘borderline symptomen’ vind ik die stemmingsschommelingen en intense, overspoelende emoties het meest lastig om mee te leven.
In een goede stemming ben ik ervan overtuigd dat deze kenmerken best wel voordelen hebben. Nu vind ik ze rot en wou ik dat ik me kon voelen zoals de gemiddelde mens zich voelt.

Dit zijn voor mij prangende vragen: ‘Hoe voelt de doornsee mens zich??! Hoe voelt het om een stabiele geest te hebben?!’

Ik heb er nog een aantal:
‘Hoe leef je jouw leven als je jezelf de moeite waard vindt?’
‘Hoe doet je dat: niet alles persoonlijk opnemen?’
‘Horen anderen ook bekritiserende en vernederende gedachten in hun hoofd?’
‘Hoe doseer je emoties?’
‘Hoe voelt het om 100% zeker te zijn dat je partner oprecht van je houdt en voor je kiest?’
‘Hoe zou het voelen om ‘normaal’ te zijn?’
‘Wat ís “normaal”?!’
‘Waarom denk ik zoveel na?’
‘Denkt iedereen zoveel na?’
‘Overdrijf ik?’
‘Moet ik voor de rest van mijn leven met twijfels, angsten en onzekerheden leven?’