Het komt wel vaker voor op mijn leeftijd: langzaam uitdovende vriendschappen. Normaalgezien komen er anderen in de plaats: een collega waarmee het klikt, een buur waar je eens binnenspringt, een schoonzus waarmee je gaat shoppen of gewoon iemand die je tijdens je vrijetijd beter leert kennen.
De tijd dat ik nog thuis bij mijn ouders woonde, kende ik een aantal goede vriendinnen waaronder telkens één hartsvriendin.
Als laatste in de rij ben ik in juni afgestudeerd en sinds twee maanden deeltijds aan het werk. Ik heb bijna vijf jaar een relatie en het zal intussen bijna drie jaar zijn dat mijn vriend en ik samenwonen.
Mijn vrienschappen zijn zo goed als uitgedoofd. Drie goede vriendinnen zijn na hun studententijd terug naar hun geboortestreek verhuisd. Ook al beloof je elkaar om ondanks de grotere afstand te blijven afspreken, het is anders: we hebben elk ons eigen leven nu.
Ik besef dat het grotendeels mijn fout is, ik laat de vriendschappen uitdoven. Ik zou meer moeite moeten doen om de contacten te onderhouden. Alleen voel ik me vaak té moe om moeite te doen, het voelt vaak aan als een verplichting.
Toch mis ik een hartsvriendin. Ook al hou ik ongelooflijk veel van mijn vriend; het is anders. Ook al is mijn moeder eigenlijk ook een vriendin voor mij; ook dat is uiteraard anders.
Wat ik mis is een allerbeste vriendin waarmee je gezellig kunt roddelen, schaamteloos kunt kletsen over allerlei meisjes- én vrouwendingen, een ganse dag kunt shoppen, iemand met wie je urenlang je gevoelens kunt analyseren.
Ik kon dit alles met één bepaalde hartsvriendin. Jammer genoeg zorgden tijd, afstand en bepaalde omstandigheden er voor dat we elkaar niet meer zo goed begrijpen als vroeger. We zijn beiden veranderd maar ik waarschijnlijk het meest van beiden.
Intussen leer ik nieuwe mensen kennen; zo komen en ze gaan... Het probleem is dat ik heel veel tijd nodig heb om mensen te vertrouwen, om me op mijn gemak te voelen. Er zijn nu eenmaal weinig mensen die je echt kunt vertrouwen. Bovendien ben ik ook niet de meest sociale mens.
Ach, het is niet dat ik mezelf zielig vind, of misschien toch wel soms een beetje ;-)
Het is gewoon een soort gemis dat ik de laatste tijd vaker voel...een soort heimwee naar de ‘girls-only’ dagen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
piep
herkenbaar.Mensen komen en mensen gaan.Ik heb het daar soms moeilijk mee.En idd dikwijls is uit het oog,uit het hart.Of ben je nu eenmaal teveel verander.
Swat anyway als ge eens wilt shoppen in Gent,i am available ;)
fijn druilerig weekend gewnest :p
groetjes
Belle (titan)
piep piep
Ik herken het wel hoor.Mensen komen en mensen gaan.Ik kan hier soms moeilijk mee om.Maar ja mensen,ook ik,veranderen nu eenmaal.En dikwijls betekent uit het oog,uit het hart.
Swat als je eens wilt shoppen in Gent,me is kandidaat.Laat dan maar iets weten.
Fijn druilerig weekend gewenst :p
groetjes
belle (titan)
Ja mensen komen en gaan...het gebeurt zelden dat je mensen ontmoet bij wie je je echt goed voelt en bij wie je volledig jezelf kunt zijn... Zo beleef ik het toch...
Ik ben ook vaak bang dat ik iemand té graag zou mogen waardoor ik me teveel aan die ander zou hechten om daarna die persoon te verliezen... (Verlatingsangst, weet je wel, maar dat is een ander verhaal...)
Anyway, dat middagje shoppen zie ik zeker zitten ;-)
Een reactie posten