Het is niet goed genoeg

Af en toe eens alleen thuis zijn, zoals nu, daar kan ik echt van genieten. Ik maak het me gezellig, neem een lekker uitgebreid bad, ik ruim een beetje op, maak koffie en nestel me voor mijn pc.
Maar het mag niet al te lang duren.
Mijn schat is nu een drietal uurtjes weg en ik begin onrustig te worden. Ik begin na te denken...de stilte wordt dreigend.

Ik moet aan mijn vader denken en ga ongewild in gedachten terug naar het verleden.

Ik vraag me af of hij nog aan me denkt, wat hij allemaal doet, hoe hij er nu uitziet.
Of ik hem mis? Neen, eigenlijk niet...
Waarom ik dan aan hem denk? Geen idee... Of misschien wil ik toch nog eens met hem praten, in levende lijve.
Wat ik hem wil vragen of zeggen? Ik weet het niet... Nee, serieus, ik kan echt niets bedenken.

Maar misschien wil ik duidelijkheid. De waarheid. Wat hij dààr allemaal uitspookt.

Het is op zijn minst verwarrend, jarenlang hoor je dat je àlles bent voor iemand en plots ben je niets meer. Het is een fabeltje dat liefde van ouders voor hun kinderen onvoorwaardelijk is.
'Ik zie je graag, zo graag, mijn dochter, je ben alles voor mij. Als jij sterft, pleeg ik zelfmoord.' (Maar je moet wel perfect zijn, zo niet, dan ben je mijn liefde niet waard.)

Weet je, het is pas sinds ik mijn vriend ontmoette dat ik weet wat onvoorwaardelijke liefde eigenlijk inhoudt. Ik mag mezelf zijn, met al mijn grillen en bizarre trekjes, hij blijft van me houden. (Hoe vreemd is dat??!) Toch blijf ik angstig...de drang naar perfectie blijft sterk aanwezig. Bovendien, wat ben ik waard? Weinig tot...niets? Ik bedoel, er zijn zoveel sterke, zelfbewuste, gezonde en mooie vrouwen. Sterke, mooie vrouwen met een doel in het leven.
Ik voel mezelf zo klein...de drang naar perfectie dus, gecombineerd met faal- en verlatingsangst. Dank je, Verre Papa.

'Het is niet goed genoeg, je moet nog méér je best doen.'
Deze boodschap kreeg ik mee van mijn Verre Vader. Misschien was het niet slecht bedoeld en ik ben niet kwaad...
Alleen herhaal ik deze uitspraak nu vaak tegen mezelf. Steeds opnieuw en opnieuw. 'Je bent niet goed genoeg!'

Mijn papa is op een bepaald moment helemaal veranderd maar spijt komt altijd te laat. Maar ik ben niet kwaad. Niet meer.